| Yang Zhu | |
| Chińskie nazwisko i imię | |
| Hanyu pinyin | Yáng Zhū |
| Wade-Giles | Yang Chu |
| Zn. tradycyjne | 楊朱 |
| Zn. uproszczone | 杨朱 |
Yang Zhu (IV wiek p.n.e.) – starożytny chiński filozof, naturalista, zwolennik skrajnego indywidualizmu i egoizmu etycznego[1].
Nie pozostawił po sobie żadnych prac i jego poglądy znane są jedynie z przykładów przytoczonych w dziełach późniejszych filozofów, być może w wielu miejscach znacznie zniekształconych i ubarwionych. Mencjusz, skądinąd zaciekły krytyk Yang Zhu, scharakteryzował jego filozofię pisząc, że gdyby dla ocalenia ludzkości miał poświęcić się wyrywając sobie tylko jeden włos, nie zrobiłby tego[2]. Mencjusz określił filozofię Yanga terminem weiwo (为我), czyli "dla mnie"[3]. Poświęcony Yang Zhu rozdział w traktacie Liezi przedstawia go jako bezwzględnego hedonistę[4].
Filozofia Yang Zhu uważana jest za wcześniejszą od taoizmu[5] i zdaniem niektórych badaczy (m.in. Feng Youlana) wywarła nań znaczny wpływ[6].