Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Witalij Kłyczko | |
 |
|
| Pseudonim | Dr. Iron Fist |
| Data i miejsce urodzenia | 19 lipca 1971 Biełowodskoje, Kirgiska SRR, ZSRR |
| Narodowość |  Ukraina |
| Styl | praworęczny |
| Kategoria wagowa | ciężka |
| Wzrost | 201 cm[1] |
| Zasięg | 201 cm |
| Bilans walk zawodowych | |
| Liczba walk | 46 |
| Zwycięstwa | 44 |
| Nokauty | 40 |
| Porażki | 2 |
| Remisy | 0 |
| No contests | 0 |
| Dorobek medalowy | |||||||||
|
|||||||||
Witalij Wołodymyrowycz Kłyczko (ukr. Віталій Володимирович Кличко; Witalij Władimirowicz Kliczko, ros. Виталий Владимирович Кличко; ur. 19 lipca 1971 w Biełowodskoje) – ukraiński pięściarz wagi ciężkiej, od 12 października 2008 roku mistrz świata organizacji WBC w kategorii ciężkiej. Starszy brat innego czempiona, Wołodymyra Kłyczki.
Spis treści |
Jako amator był kilkukrotnym mistrzem świata w kick-boxingu w formule full contact oraz wicemistrzem świata w boksie w wadze superciężkiej.
W zawodowym boksie zadebiutował 16 listopada 1996 roku, pokonując w drugiej rundzie Amerykanina Tony'ego Bradhama. W 1999 roku zdobył tytuł mistrza świata organizacji WBO pokonując przez nokaut Herbiego Hide'a. W kwietniu 2000 roku Witalij Kłyczko stracił tytuł na rzecz Chrisa Byrda. 21 czerwca 2003 roku walczył z Lennoxem Lewisem o pasy WBC i IBO. Sędzia nie dopuścił go do 7. rundy wskutek obrażeń odniesionych w walce. Z powodu zakończenia przez Lewisa kariery, nie doszło do rewanżu. 24 kwietnia 2004 roku zdobył tytuł mistrza świata organizacji WBC, pokonując w 8. rundzie Corrie'ego Sandersa. Po pokonaniu 11 grudnia 2004 roku Danny'ego Williamsa Kłyczko ogłosił zakończenie sportowej kariery. Powrócił jednak na ring po kilkuletniej absencji 11 października 2008 roku. Podczas gali w berlińskiej O2 World Arena Ukrainiec pokonał przez TKO w 8. rundzie Nigeryjczyka Samuela Petera, odbierając mu mistrzostwo świata wagi ciężkiej organizacji WBC.
W kolejnych obronach pasa WBC pokonał m.in. Juana Carlosa Gómeza (TKO w 9. rundzie; 21.03.2009), Chrisa Arreolę (TKO w 10. rundzie; 26.09.2009), Kevina Johnsona (jednogłośna decyzja; 12.12.2009), Alberta Sosnowskiego (KO w 10. rundzie; 29.05.2010), Shannona Briggsa (jednogłośna decyzja; 16.10.2010) oraz Odlaniera Solísa (TKO/kontuzja kolana[2] w 1. rundzie; 19.03.2011).
10 września 2011 roku na nowo otwartym Stadionie Miejskim we Wrocławiu, w dziewiątej z kolei obronie tytułu pokonał przez techniczny nokaut w dziesiątej rundzie Tomasza Adamka[3].
18 lutego 2012 roku w kolejnej obronie tytułu wygrał jednogłośnie na punkty z Dereckiem Chisorą[4].
Jego wieloletnim trenerem jest Niemiec Fritz Sdunek.
| Poprzednik Herbie Hide |
Mistrz świata wagi ciężkiej WBO 26 czerwca 1999 − 4 stycznia 2000 |
Następca Chris Byrd |
| Poprzednik Lennox Lewis (zwakował) |
Mistrz świata wagi ciężkiej WBC 24 kwietnia 2004 − 9 listopada 2005 (emerytowany) |
Następca Hasim Rahman (promowany tymczasowy mistrz) |
| Poprzednik Samuel Peter |
Mistrz świata wagi ciężkiej WBC 11 października 2008 − nadal |
' |
Podobnie jak jego brat, studiował sport na Uniwersytecie Kijowskim. Ma doktorat, pracę doktоrską obronił 29 lutego 2000 roku[5][6].
W kwietniu 2010 roku założył partię polityczną Ukraiński Demokratyczny Alians na rzecz Reform (UDAR), której został przewodniczącym[7]. Dwukrotnie kandydował na stanowisko mera Kijowa. W 2006 roku poparło go 23% głosujących (2. miejsce)[8], a w 2008 − 17,9 % (3. miejsce)[9].
Uważa się za rosyjskojęzycznego Ukraińca[10]. Zna również język ukraiński, choć jak sam przyznaje "niezbyt dobrze"[11]. Biegle włada niemieckim i angielskim, dobrze rozumie polski (w czasach amatorskiej kariery wielokrotnie trenował na warszawskim AWF-ie)[12].
