Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Włodzimierz Lubański | ||
 |
||
| Imię i nazwisko | Włodzimierz Leonard Lubański | |
| Data i miejsce urodzenia |
28 lutego 1947 Gliwice, Polska |
|
| Pseudonim | Włodek | |
| Pozycja | napastnik | |
| Wzrost | 178 cm | |
| Masa ciała | 76 kg | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1963-1975 1975-1982 1982-1983 1983-1985 |
Górnik Zabrze KSC Lokeren Valenciennes FC Stade Quimper |
234 (155) 192 (82) 31 (28) 58 (14) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1963-1980 |  Polska |
75 (48) |
| Dorobek medalowy | ||||||||||||
|
||||||||||||
Włodzimierz Leonard Lubański (ur. 28 lutego 1947 w Gliwicach) – polski piłkarz, wielokrotny reprezentant Polski, przez wiele lat związany z klubem piłkarskim Górnik Zabrze; środkowy napastnik. Mistrz olimpijski. W oficjalnych spotkaniach w reprezentacji Polski rozegrał 75 spotkań, strzelił 48 goli.
Spis treści |
Lubański zaczynał karierę w Sośnicy Gliwice (1957-1958), gdzie jego ojciec był prezesem. W 1962 r., w 15 roku życia, został piłkarzem zabrzańskiego Górnika. Debiutował w pierwszej lidze w meczu z Arkonią Szczecin. Grał tam u boku takich piłkarzy jak Ernest Pohl czy Stefan Florenski. Z tym klubem był siedmiokrotnie mistrzem Polski, a sześciokrotnie zdobył Puchar Polski. Cztery razy był królem strzelców polskiej ligi. Dwukrotnie (1969, 1970) wybrany Piłkarzem Roku, zdobywca Złotych Butów w 1972 r.
W 1970 roku dotarł z drużyną do finału Pucharu Zdobywców Pucharów (najlepszy wynik polskiego klubu w dziejach), gdzie Górnik przegrał z Manchesterem City. Do historii przeszedł zwłaszcza dramatyczny półfinał z AS Roma, nierozstrzygnięty mimo rozegrania trzeciego meczu i dogrywki, w którym o awansie decydował rzut monetą. Lubański, z siedmioma strzelonymi bramkami, był najskuteczniejszym zawodnikiem turnieju.
Od 1975 występował w belgijskim klubie KSC Lokeren, którego był podporą przez 7 sezonów. Rozegrał tam 196 meczów i zdobył 82 bramki[1]. W 1981 doszedł razem z drużyną do ćwierćfinału pucharu UEFA oraz do półfinału Pucharu Belgii, przegranego ze Standardem Liege. W 1983 r., grając we francuskim Valenciennes FC, gdzie trenerem był jego były kolega klubowy, Erwin Wilczek, został królem strzelców II ligi francuskiej. Karierę skończył w 1986 r. w klubie K.R.C. Mechelen.
W 1961 r. został powołany do kadry narodowej juniorów. W reprezentacji seniorów zadebiutował - razem z Zygfrydem Szołtysikiem - niedługo później, 4 września 1963 w Szczecinie, jako najmłodszy do dziś debiutant w historii (strzelił gola w wygranym 9:0 meczu z Norwegią). Z reprezentacją zdobył na igrzyskach olimpijskich w 1972 roku złoty medal olimpijski jako kapitan drużyny.
W eliminacjach do mistrzostw świata 1974 w wygranym 2:0 meczu z Anglią w Chorzowie zdobył gola, ale doznał groźnego urazu kolana (po faulu Roya McFarlanda), który wykluczył go z występu w mistrzostwach. O powrót do sportu walczył przez dwa lata, w kadrze pojawił się dopiero w 1976 r. W 1978 r. brał udział w Mistrzostwa Świata w Argentynie, gdzie polska kadra zajęła 5.-6. miejsce.
W reprezentacji po raz ostatni wystąpił w 1980 r. w towarzyskim spotkaniu z Czechosłowacją w Chorzowie; w 75. występie zdobył wtedy swojego 48. gola - co jest do dzisiaj rekordem kraju.
Siódmy piłkarz Europy w ankiecie France Football w 1972 r. Dwukrotnie wystąpił w zespole gwiazd (podczas benefisu Jaszyna i meczu Europa-Ameryka Południowa). W 1978 r. otrzymał nagrodę Fair play UNESCO. W 2003 roku został uznany za najlepszego polskiego piłkarza 50-lecia UEFA[2] (w meczach pucharowych zdobył 31 goli)[3].
Po zakończeniu kariery piłkarskiej został w Belgii, gdzie mieszka do dziś. Ukończył belgijską szkołę trenerską i przez kilka lat szkolił młodzież w Mechelen. W 1990 r. założył firmę "Lubański Sport-Menagment", a od 1994 ma menedżerską licencję FIFA. Obecnie jest menedżerem sportowym i drugim trenerem Lokeren. Komentuje także mecze polskiej reprezentacji w telewizji. Był jednym z bliższych doradców trenera Jerzego Engela. Przez jakiś czas prowadził także kawiarnię.
Zna sześć języków obcych: rosyjski, czeski, język niderlandzki, francuski, niemiecki, angielski i nieco serbski. W życiu prywatnym jest mężem Grażyny Lubańskiej i ojcem dwojga dzieci, syna Michała i córki Małgorzaty. Jest kolekcjonerem win i miłośnikiem malarstwa polskiego, zwłaszcza Piotra Michałowskiego.
Powstało o nim kilka książek, m.in. Ja, Lubański Krzysztofa Wyrzykowskiego (1990, Włodek Lubański. Legenda polskiego futbolu Włodzimierza Lubańskiego i Przemysława Słowińskiego (2008).
Za wybitne zasługi dla rozwoju sportu polskiego został w 1997 roku odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski [4]
| Klub | Sezon | ||
|---|---|---|---|
| Występy | Gole | ||
| Górnik Zabrze | 1962/63 | 8 | 4 |
| 1963/64 | 23 | 12 | |
| 1964/65 | 13 | 9 | |
| 1965/66 | 18 | 23 | |
| 1966/67 | 25 | 18 | |
| 1967/68 | 24 | 24 | |
| 1968/69 | 23 | 22 | |
| 1969/70 | 23 | 12 | |
| 1970/71 | 21 | 10 | |
| 1971/72 | 25 | 14 | |
| 1972/73 | 18 | 2 | |
| 1973/74 | 1 | 0 | |
| 1974/75 | 12 | 5 | |
| Łącznie | 234 | 155 | |
| KSC Lokeren | 1975/76 | 34 | 17 |
| 1976/77 | 29 | 11 | |
| 1977/78 | 31 | 15 | |
| 1978/79 | 32 | 12 | |
| 1979/80 | 28 | 15 | |
| 1980/81 | 24 | 8 | |
| 1981/82 | 18 | 4 | |
| Łącznie | 196 | 82 | |
| Valenciennes FC | 1982/83 | 31 | 28 |
| Stade Quimper | 1983/84 | 33 | 7 |
| 1984/85 | 25 | 7 | |
| Łącznie | 89 | 42 | |
| Łącznie | 519 | 279 | |
Górnik Zabrze
Reprezentacja Polski
Mistrzostwo Olimpijskie (1) : 1972| 48 bramek | oficjalnie strzelonych w reprezentacji narodowej + 2 bramki w meczach nieoficjalnych |
||
| 29 oficjalnych meczów | w których strzelał bramki + 2 nieoficjalne | ||
| 75 oficjalnych występów | w reprezentacji narodowej + 5 nieoficjalnych | ||
| Rozegrane mecze | |||
| 1963-09-04 Szczecin | Polska – Norwegia | 9:0 (3:0) | T |
| 1964-09-27 Stambuł | Turcja – Polska | 2:3 (1:2) | T |
| 1964-10-25 Dublin | Irlandia – Polska | 3:2 (1:2) | T |
| 1965-10-24 Szczecin | Polska – Finlandia | 7:0 (6:0) | EMŚ 4 |
| 1965-11-01 Rzym | Włochy – Polska | 6:1 (2:0) | EMŚ |
| 1966-05-03 Chorzów | Polska – Węgry | 1:1 (0:0) | T |
| 1967-05-21 Chorzów | Polska – Belgia | 3:1 (2:0) | EME 2 |
| 1967-08-04 Moskwa | ZSRR – Polska | 2:1 (1:0) | EIO |
| 1968-04-24 Chorzów | Polska – Turcja | 8:0 (2:0) | T 3 |
| 1968-05-15 Dublin | Irlandia Polska | 2:2 (0:2) | T |
| 1968-06-09 Oslo | Norwegia – Polska | 1:6 (1:3) | T |
| 1968-10-30 Chorzów | Polska – Irlandia | 1:0 (0:0) | T |
| 1969-06-20 Kraków | Polska – Luksemburg | 8:1 (3:0) | EMŚ |
| 1969-04-30 Ankara | Turcja – Polska | 1:3 (0:2) | T |
| 1969-08-27 Łódź | Polska – Norwegia | 6:1 (5:1) | T 2 |
| 1969-09-07 Chorzów | Polska – Holandia | 2:1 (0:1) | EMŚ |
| 1969-10-12 Luksemburg | Luksemburg – Polska | 1:5 (1:0) | EMŚ |
| 1970-09-02 Warszawa | Polska – Dania | 5:0 (2:0) | T |
| 1970-10-14 Chorzów | Polska – Albania | 3:0 (1:0) | EME |
| 1971-05-05 Lozanna | Szwajcaria – Polska | 2:4 (1:1) | T |
| 1971-09-22 Kraków | Polska – Turcja | 5:1 (1:0) | EME 3 |
| 1972-04-16 Stara Zagora | Bułgaria – Polska | 3:1 (0:1) | EIO |
| 1972-08-30 Ratyzbona | Polska – Ghana | 4:0 (1:0) | IO |
| 1972– 09-08 Norymberga | Polska – Maroko | 5:0 (3:0) | IO |
| 1973-03-20 Łódź | Polska – USA | 4:0 (2:0) | T 3 |
| 1973-05-13 Warszawa | Polska – Jugosławia | 2:2 (1:1) | T |
| 1973-05-16 Wrocław | Polska – Irlandia | 2:0 (1:0) | T 2 |
| 1973-06-06 Chorzów | Polska – Anglia | 2:0 (1:0) | EMŚ 1 |
| 1977-05-01 Kopenhaga | Dania – Polska | 1:2 (0:1) | EMŚ 2 |
| 1978-03-22 Luksemburg | Luksemburg – Polska | 1:3 (0:2) | T |
| 1980-09-24 Chorzów | Polska – Czechosłowacja | 1:1 (1:1) | T |
| Objaśnienie skrótów użytych w tabeli | |||
| T – towarzyski EIO – eliminacje Igrzysk Olimpijskich IO – Igrzyska olimpijskie EME – eliminacje Mistrzostw Europy EMŚ – eliminacje Mistrzostw Świata |
|||
|
|||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||
|
|||||
|
|||||
|
|||||
