| Teofil Wolicki | ||
| prymas Polski | ||
|
|
||
| Data i miejsce urodzenia | 30 października 1768 Doruchów |
|
| Data i miejsce śmierci | 21 grudnia 1829 Poznań |
|
| arcybiskup metropolita poznański i gnieźnieński | ||
| Okres sprawowania | 1828–1829 | |
| prymas Polski | ||
| Okres sprawowania | 1828–1829 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | łaciński | |
| Prezbiterat | 1792 | |
| Sakra biskupia | 15 maja 1829 | |
Teofil Wolicki (ur. przed 30 października 1768 w Doruchowie, zm. 21 grudnia 1829 w Poznaniu) – polski biskup rzymskokatolicki, arcybiskup metropolita poznański i gnieźnieński oraz prymas Polski w latach 1828–1829, deputowany na Sejm Księstwa Warszawskiego z okręgu powiatu poznańskiego i śremskiego departamentu poznańskiego w latach 1809, 1811, 1812[1].
Jego rodzicami byli ziemianin Ignacy Wolicki i Józefa (Barbara) z domu Wesiołowska. Ukończył seminarium księży misjonarzy w Warszawie, przyjmując święcenia kapłańskie. Następnie studiował prawo i teologię na Akademii Wileńskiej i w Rzymie.
Po powrocie do kraju pracował w kancelarii koronnej i bibliotece Stanisława Augusta Poniatowskiego pod kierownictwem bp. Jana Chrzciciela Albertrandiego. W 1792 został proboszczem w Barcicach. W 1794 Ignacy Raczyński, który właśnie został biskupem poznańskim, mianował go swoim audytorem nadwornym, nadając mu prepozyturę kolegiaty w Środzie Wielkopolskiej. Raczyński wyjednał mu także prowizję papieską z datą 2 sierpnia 1794 na kanonię poznańską przypisaną do Rogoźna, na której został instalowany 1 grudnia 1794. 29 lipca 1805 Wolicki obronił doktorat obojga praw na Uniwersytecie Jagiellońskim. 16 czerwca tego samego roku został archidiakonem poznańskim, a w 1807 prepozytem kapituły gnieźnieńskiej. Pozostając głównym doradcą biskupów Ignacego Raczyńskiego i Tymoteusza Gorzeńskiego, napisał kilka dzieł teologicznych i pasterskich. W 1812 przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego[2]. Gdy powstało Wielkie Księstwo Poznańskie, począwszy od 1816 był radcą w Rejencji Poznańskiej.
Gdy zmarł abp. Gorzeński kapituły wybrały go w 1825 wikariuszem kapitulnym, co wiązało się z funkcją zarządcy archidiecezji aż do swego wyniesienia na arcybiskupa. Jako zarządca troszczył się o szkoły parafialne, był również inicjatorem budowy nowego mauzoleum pierwszych władców Polski w katedrze poznańskiej. W 1828 został wybrany arcybiskupem. Wybór ten jeszcze w tym samym roku zatwierdził papież. Po chorobie zmarł w 1829. Pochowano go w krypcie pod kaplicą Szołdrskich w katedrze poznańskiej, zaś upamiętnił go pomnikiem w katedrze jego świecki współpracownik hr. Edward Raczyński.
|
|||||||||||
|
||||||||
| Poprzednik Tymoteusz Gorzeński |
Prymas Polski 1828–1829 |
Następca Marcin Dunin |