Szkliwo ceramiczne

Szkliwo ceramiczne – nazwa używana w odniesieniu do polewy nakładanej na wyroby ceramiczne przez zanurzenie, natrysk lub polanie. Po wypaleniu jej w temperaturze powyżej 600 °C, składniki topią się „oblewając” wyrób ceramiczny. Polewa zastyga w postaci cienkiej powłoki.

W zależności od temperatury topnienia, szkliwa dzieli się na:

• łatwo topliwe – temperatura topnienia do 1100 °C
• średnio topliwe – temperatura topnienia od 1100 do 1230 °C
• trudno topliwe – temperatura topnienia od 1230 do 1450 °C.

Szkliwa składają się z tlenków metali i niemetali, mogą zawierać związki takich pierwiastków jak ołów, bor, cyna, wapń, żelazo, aluminium itp. Powłoka szkliwa, w zależności od składu, nadaje przedmiotom barwę, połysk (w przypadku szkliwa lśniącego), spotykane są powłoki matowe lub półprzeźroczyste. Nadają one przedmiotom takie cechy jak: odporność na przenikanie wody, działanie kwasów, zasad itp.

• szkliwo transparentne: ołowiowe, zabarwione tlenkami metali (najtańsze – najbardziej popularne – tlenki żelaza)
• szkliwo barwne: białe – cyna; fioletowe – związki manganu; niebieskie – kobalt i jego tlenki; żółty – związki żelaza, antymony; zielony – związki miedzi

Zobacz też

• glazura
• firnis
• fryta