| Ten artykuł od 2012-02 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Posadzka – w architekturze, zewnętrzna, wierzchnia, ostatnia warstwa podłogi, będąca jej wykończeniem, często o charakterze dekoracyjnym[1].
Konstrukcyjny element poziomy budynku. Posadzka w halach produkcyjnych, magazynach narażona jest na wiele różnych obciążeń związanych z:
Posadzka przemysłowa cechuje się kowalnością, łatwością wykonania, oryginalnością; dużą odpornością na ścieranie mechaniczne, jest antypoślizgowa, łatwa w utrzymaniu czystości – posadzka epoksydowo-kwarcowa; nie nasiąka wodą, jest odporna na rozpuszczalniki – epoksydowo-kwarcowa samorozlewna; bardzo elastyczna wyposażona w miedzianą siatkę odprowadzającą ładunki elektryczne, odporna na uderzenia – epoksydowo-kwarcowa elektrostatyczna; zabezpiecza przed pyleniem, wsiąkaniem wody i produktów ropopochodnych – epoksydowa cienkowarstwowa od 0,3 mm do max 3 mm. Wszelkie spadki, zagłębienia, zjazdy i podjazdy muszą być uwzględnione konstrukcyjnie na stropie fundamentowym lub międzykondygnacyjnym.
Na posadzki działają ponadto różne czynniki związane z technologią produkcji: temperatura, kwasy, zasady, oleje itp. powodujące albo dodatkowe naprężenia (np. temperatura) albo stanowiące czynnik przyśpieszający zniszczenie posadzki.
Obecnie posadzki przemysłowe najczęściej wykonane są z żelbetu i betonu. Dawniej wykonywane były również z drewnianych kostek, cegły. Jako warstwę ochronną posadzki betonowej lub żelbetowej stosowane są okładziny (czyli posadzki) z płytek ceramicznych, powłoki z żywic chemoodpornych itp. Powłoki i okładziny jednocześnie poprawiają estetykę posadzki.