Polichromia

Polichromia patronowa w Łopusznej

Polichromia – wielobarwna ozdoba malarska ścian, sufitów, podniebienia sklepień, rzeźb stosowana do dekoracji wewnętrznych i zewnętrznych. Polichromie wykonywano nie tylko na materiałach kamiennych i tynkach, ale także na drewnie, wewnątrz i na zewnątrz pomieszczeń w budownictwie sakralnym i świeckim.

Stosowana jest w architekturze od czasów starożytnych – np. na belkowaniu świątyń greckich. Często stosowana w świątyniach wczesnochrześcijańskich oraz średniowiecznych (niekiedy, szczególnie we Włoszech na fasadach). Od okresu renesansu jest najczęściej stosowaną metodą zdobienia reprezentacyjnych wnętrz budowli świeckich i sakralnych.

Ze względu na przedstawiony temat polichromie dzieli się na:

• architektoniczne – imitują formy architektoniczne takie jak kolumny, okna, filary, gzymsy itp.
• figuralne – przedstawiają świętych oraz sceny biblijne
• ornamentalne – pełnią funkcję estetyczną wielokrotnie powtarzając ten sam ornament.

Szczególnym rodzajem polichromii jest tak zwana polichromia patronowa. Powstaje ona dzięki wykorzystaniu szablonów zwanych patronami. W Polsce najlepiej zachowane przykłady polichromii patronowej znajdują się w drewnianych kościołach w Dębnie Podhalańskim, Łopusznej i Lipnicy Dolnej także w kościele w Strzelcach Wielkich w woj. małopolskim.

Bibliografia

• Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 125. ISBN 83-85001-89-1.