Piechota II RP - jeden z trzech, obok artylerii i kawalerii, głównych rodzajów wojska Sił Zbrojnych II RP (w ówczesnej terminologii rodzaj wojsk nazywano bronią).
W latach 1921-1939 piechota zorganizowana była w 30 dywizji piechoty (ówczesnie nazywanych wielkimi jednostkami) rozlokowanych na terenie dziesięciu okręgów korpusów (trzy dywizje w każdym okręgu).
Fachowym organem dowodzenia ministra spraw wojskowych w sprawach piechoty był Departament Piechoty.
Kształcenie oficerów odbywało się w Szkole Podchorążych Piechoty w Komorowie koło Ostrowi Mazowieckiej, a doskonalenie w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie.
Piechota posiadała własne barwy nawiązujące kolorystyką do barwy mundurów Armii Księstwa Warszawskiego. Żołnierze tej formacji na kołnierzach mundurów nosili patki koloru granatowego z żółtą wypustką, a na czapkach garnizonowych granatowe otoki.
|
|||||||||||||||||||||||