Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: zweryfikować treść i dodać źródła, napisać artykuł w sposób neutralny. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Papaji, właśc. Sri HWL Poonja (ur. 13 października 1910 w Punjab w Indiach, zm. 6 września 1997).
Jego matka była siostrą jednego z najbardziej znanych świętych Indii. Był cudownym dzieckiem, które często doznawało wizji Boga.
W dorosłym życiu ożenił się, miał dwoje dzieci i był nawet przez jakiś czas żołnierzem armii brytyjskiej. Potajemnie jednak w dalszym ciągu przywiązywał dużą wagę, do swoich nauk wyniesionych z dzieciństwa. Po pewnym czasie, gdy cudowne wizje zanikły, Papaji z utęsknieniem poszukiwał ponownie tego stanu. Wiele czasu zajęło mu podróżowanie po Indiach, gdzie prosił różnych nauczycieli, by pokazali mu ponownie Boga.
W momencie, w którym uznał, że jego poszukiwania zakończyły się klęską wrócił do rodziny w Lyalpur. Pewnego dnia Papaji zaprosił człowieka nazywanego Sadhu, który wkrótce pojawił się w drzwiach jego domu. Powiedział mu że jedyną osobą, która może pokazać mu Boga, jest żyjący w południowych Indiach Ramana Maharishi. Papaji najszybciej, jak to tylko było możliwe, wyruszył na spotkanie z tym nauczycielem duchowym. W wieku 31 lat w roku 1944 Papaji spotkał się z Ramanem. Nauczyciel jednak wskazał mu inną drogę od tej, której spodziewał się Papaji. Zamiast duchowych wizji wskazano mu by wniknął w głąb własnej istoty. Pomimo faktu, że przy tej rozmowie Papaji miał głębokie doświadczenie w świadomości, to jednak nie był zachwycony otrzymanymi radami i kontynuował wiarę w Kriszne. Musiał upłynąć pewien czas, zanim Papaji zdecydował się powrócić do Ramana z prośbą, by dalej dawano mu nauki. Któregoś dnia zrozumiał, co tak naprawdę ma do przekazania jego nauczyciel i doświadczył głębokiej przemiany. Opowiadał później, że czuł jakby jego ciało zostało rozszczepione komórka po komórce, a potem z powrotem połączone w jedną całość. Przebywał w Indiach do 1947, w którym to roku na skutek podziału Indii Maharishi wysłał go, do swojego do mu w Delhi (Pakistan). Kiedy żegnał się z Ramana usłyszał: „Jestem z tobą gdziekolwiek jesteś”. W późniejszych latach pracował utrzymując rodzinę i prowadząc nauki duchowe. W 1966 roku przeszedł na emeryturę i spędził bardzo wiele czasu u podnóża Himalajów. W późniejszym okresie osiedlił się w Lucknow gdzie przyjmował i nauczał ludzi z całego świata aż do swojej śmierci w 1997 roku.
Papaji odmawiał identyfikacji z jakąkolwiek religią czy tradycją, a jego bezpośrednie nauczanie zostało uznane za radykalne. Jego nauczanie było zgodne z tym, co przekazał mu jego guru Ramana Maharishi, a jego styl i sposób nauczana porównywano, do różnych nauczycieli Zen. Podkreślał często, że nie ma różnicy pomiędzy nauczycielem a uczniem. Często także mówił, że jego słowa mogą jedynie wskazywać ostateczną prawdę, ale nie są ostateczną prawdą, a samo zrozumienie tego bez namacalnego doświadczenia nie wystarczy.
Nauczał samopoznania, poszukiwania prawdziwego siebie i stykania się z tym bezpośrednio. Pomimo faktu, że wielu ludzi po spotkaniu z nim doznawało stanu oświecenia, on odrzucał pojęcie, że to jego zasługa. Do tych osób należą współcześni nauczyciele duchowi jak chociażby Gangaji, Mooji, Izaaka Shapiro, Neelam, Madhukar, Pari, Avinash, Gyandeva, Andrew Cohen, Catherine Ingram, Yudhishtara, Ganga czy David Godman który po jego śmierci wydawał i redagował miedzy innymi jego biografię.
