Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Kamil Stoch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Artykuł na medal
Kamil Stoch
Kamil Stoch
Data i miejsce urodzenia 25 maja 1987
Polska Zakopane, Polska
Klub LKS Ząb (1995-2000)
LKS Poroniec Poronin (2000-2010)
AZS Zakopane (od 2010)
Wzrost 173 cm[1]
Waga 52 kg[2]
Debiut w PŚ 17 stycznia 2004 w Zakopanem (49. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 11 lutego 2005 w Pragelato (7. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 23 stycznia 2011 w Zakopanem (1. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 23 stycznia 2011 w Zakopanem
Debiut w reprezentacji 2003
Rekord życiowy 226,0 m na Letalnicy w Planicy (19 marca 2011)
Pierwszy trener Polska Zbigniew Klimowski[1]
Trener kadry Polska Łukasz Kruczek (od 2008)
Dorobek medalowy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Kamil Stoch w Wikicytatach
Oficjalna strona internetowa
Signature of Kamil Stoch.png

Kamil Stoch (ur. 25 maja 1987 w Zakopanem) – polski skoczek narciarski, pięciokrotny zwycięzca zawodów Pucharu Świata, zwycięzca Letniego Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2010, dwukrotny zdobywca drugiego miejsca w klasyfikacji generalnej Letniego Grand Prix, sześciokrotny indywidualny mistrz Polski, piąty zawodnik Pucharu Świata 2011/2012. Reprezentant Polski, dwukrotny olimpijczyk.

W Pucharze Świata zadebiutował 17 stycznia 2004 w Zakopanem, gdzie zajął 49. miejsce. Pierwsze pucharowe punkty zdobył 11 lutego 2005 w Pragelato za zajęcie 7. miejsca. Na Mistrzostwach Świata 2009 był czwarty na normalnej skoczni. Rok później wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Vancouver. Po raz pierwszy na podium PŚ stanął 23 stycznia 2011, zwyciężając w rodzinnym Zakopanem[3]. W sezonie 2010/2011 uplasował się na dziesiątym miejscu w klasyfikacji generalnej, trzy razy zwyciężając w zawodach. Następnej zimy stawał siedmiokrotnie na podium i zajął 5. miejsce w klasyfikacji generalnej oraz 6. w klasyfikacji lotów.

W Letnim Grand Prix po raz pierwszy wystąpił w sezonie 2005. Zajął wówczas 11. pozycję w klasyfikacji generalnej[4]. Pierwsze zwycięstwo w tym cyklu odniósł 3 października 2007 w niemieckim Oberhofie. Najlepszy wynik w klasyfikacji końcowej − 2. miejsce − uzyskał w LGP 2010[5] i LGP 2011[6].

Jest zdobywcą dwudziestu jeden medali na zimowych i letnich mistrzostwach Polski − ośmiokrotnie zwyciężał (sześć razy w zimie, w tym raz drużynowo i dwa w lecie, w tym raz drużynowo)[7].

Spis treści

[edytuj] Życie prywatne

Kamil Stoch jest synem Krystyny i Bronisława Stochów. Ma dwie siostry − Annę (ur. 1983) i Natalię (ur. 1985)[8].

Wychowywał się i uczył w miejscowości Ząb. Ukończył Zespół Szkół Mistrzostwa Sportowego w Zakopanem. W maju 2006 zdał maturę. Jest studentem Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie[9]. 7 sierpnia 2010 w kościele oo. Paulinów na Bachledówce w Zakopanem ożenił się z Ewą Bilan[10].

[edytuj] Przebieg kariery

Na nartach zaczął jeździć w wieku trzech lat[11]. W wieku ośmiu lat zapisał się do klubu LKS Ząb i oddał swój pierwszy skok[1]. Potem po raz pierwszy wystartował i wygrał w lidze szkolnej. W 1999 w Garmisch-Partenkirchen został mistrzem świata młodzików[11][12]. Podczas innych zawodów ustanowił rekordy skoczni w czeskim Frenštácie i niemieckim Klingenthal. 21 marca 1999 w wieku 12 lat występował jako przedskoczek podczas zawodów Pucharu Świata w kombinacji norweskiej na zakopiańskiej Wielkiej Krokwi i osiągnął odległość 128 m[13]. Żaden z kombinatorów biorących udział w zawodach nie przekroczył 125 m. Stocha nazwano "nadzieją polskich skoków" i następcą Stanisława Bobaka[11]. Ważył wtedy 28 kg i miał 138 cm wzrostu. W następnym sezonie wygrał towarzyski Puchar RMF FM[12].

[edytuj] 2000/2001

W tym sezonie wziął udział w zawodach Pucharu Kontynentalnego, które odbywały się w Zakopanem. Zajął 68. miejsce − sezon zakończył na 250. miejscu w klasyfikacji generalnej[14]. Na mistrzostwach świata juniorów w Karpaczu, na skoczni K-85 wystąpił w konkursie drużynowym, gdzie Polska zajęła 9. miejsce[a]. Skoczył tam 77,5 m i 68,0 m[15]. Następnie w konkursie indywidualnym skoczył 75,0 m i 76,0 m, zajmując 41. miejsce[11][16].

[edytuj] 2001/2002

W następnym sezonie po raz pierwszy wziął udział w mistrzostwach Polski, gdzie znalazł się na 11. miejscu na normalnej skoczni. Podczas VIII Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży w Zakopanem, reprezentując klub LKS Poroniec Poronin, zdobył dwa złote medale, wyprzedzając w konkursie na skoczni K-65 Stanisława Świdra i Mateusza Rutkowskiego, a na skoczni K-85 Stefana Hulę i Krzysztofa Styrczulę[17].

[edytuj] 2002/2003

Na początku sezonu wziął udział w rozgrywanych na Średniej Krokwi letnich mistrzostwach Polski seniorów, gdzie po oddaniu dwóch skoków na odległość 70,5 m był 23[18].

W Pucharze Kontynentalnym 2002/2003 wystąpił w dwóch konkursach − w austriackich Seefeld i Bischofshofen − zajmując odpowiednio 40. i 66. lokatę. Rywalizację zakończył na 227. miejscu w klasyfikacji generalnej[19].

Na mistrzostwach świata juniorów odbywających się w szwedzkim Sollefteå reprezentacja Polski, ze Stochem w składzie, zajęła 6. miejsce w konkursie drużynowym[20][b]. W pierwszej serii konkursu indywidualnego oddał skok na 92,5 m, w drugiej zaś skoczył metr dalej i zajął 26. lokatę[21].

Na IX Ogólnopolskiej Olimpiadzie Młodzieży zdobył srebrny medal w kategorii wiekowej juniorów młodszych na obiekcie K-85 w Lubawce. Skoczył wówczas na odległość 91 m i 86,5 m[22]. Zdobył też złoty medal w Karpaczu (w klasyfikacji zawodów uplasował się przed Fabianem Malikiem i Pawłem Urbańskim)[23][24].

Wziął również udział w Mistrzostwach Tatrzańskiego Związku Narciarskiego w kategorii juniorów młodszych (gdzie zdobył złoty medal). Następnie wystartował w kategorii juniorów, w której uplasował się na 5. pozycji[12].

W rozgrywanym 18 lutego 2003 Pucharze Burmistrza Karpacza skoczył 86 m i 89 m i zdobył brązowy medal[25].

26 grudnia wziął udział w mistrzostwach Polski seniorów na dużej skoczni. Skoczył 108,0 m i 101,5 m, ostatecznie zajmując 13. miejsce[26].

[edytuj] 2003/2004

W letnich mistrzostwach Polski juniorów zdobył brązowy medal, po skokach na 85,5 m i 84 m[27]. W rywalizacji seniorów zajął 20. pozycję, skacząc 71,0 m i 78,0 m[28]. Wcześniej wziął udział w konkursie o Puchar Prezesa Tatrzańskiego Związku Narciarskiego. Sklasyfikowany został na 14. miejscu, po skokach na 76,5 m i 78,5 m[29]. 9 sierpnia 2003 zajął 2. miejsce w Pucharze McDonald's[30].

W Pucharze Kontynentalnym 2003/2004 wziął udział w czterech konkursach. Sezon rozpoczął w Engelbergu, gdzie zajął 47. miejsce, następnie w Seefeld znalazł się na końcu siódmej dziesiątki (69. pozycja). W Planicy pierwszy raz w karierze zdobył punkty w Pucharze Kontynentalnym, dzięki 20. miejscu w konkursie[31].

W tym sezonie po raz pierwszy wystąpił w Pucharze Świata − 17 stycznia 2004 zakwalifikował się do konkursu w Zakopanem. W pierwszej serii wykonał skok na odległość 105,5 m i ukończył konkurs na 49. miejscu[32].

5 lutego 2004 zdobył swój pierwszy (srebrny) medal na zawodach rangi mistrzowskiej, na Mistrzostwach Świata Juniorów 2004 w konkursie drużynowym w norweskim Strynie − skoczył na 87,0 m i 92,5 m[33]. Dwa dni później podczas konkursu indywidualnego skoczył 89,0 m i 87,5 m − zajął 16. miejsce[34].

Wystąpił jeszcze pod koniec sezonu w zawodach Pucharu Kontynentalnego w Kuopio, gdzie nie punktował (zajął 42. miejsce). Z dorobkiem 11 punktów zdobytych w Planicy ukończył sezon na 109. miejscu[31].

Wziął też udział w Ogólnopolskiej Olimpiadzie Młodzieży, gdzie zdobył dwa złote medale na normalnej skoczni w Szczyrku[35][36]. Wystąpił też w Mistrzostwach Polski na dużej skoczni w Zakopanem, gdzie 26 grudnia 2003 zajął 13. miejsce, przy skokach 116,0 m i 120,5 m[37]. 29 stycznia w Szczyrku zajął szóste miejsce podczas rywalizacji na normalnej skoczni[38]. Dwa dni później na Wielkiej Krokwi w Zakopanem znalazł się na tej samej pozycji[39]. W Mistrzostwach Tatrzańskiego Związku Narciarskiego zdobył brązowy medal w klasyfikacji seniorów[40] i złoty w klasyfikacji juniorów[41].

[edytuj] 2004/2005

Sezon rozpoczął od zajęcia 15. miejsca w Pucharze Prezesa Tatrzańskiego Związku Narciarskiego, osiągając 76,5 m i 77,5 m[42]. Podczas letnich mistrzostw Polski 9 października skoczył na Wielkiej Krokwi 107,0 m w pierwszej serii i o sześć metrów dalej w drugiej, dzięki czemu zajął siedemnaste miejsce, tracąc 101,5 pkt do zwycięzcy – Adama Małysza. Następnego dnia na normalnej skoczni po skokach na 88,5 m i 83,5 m uplasował się na siódmej lokacie, tracąc do ponownego zwycięzcy, Małysza, 44,0 pkt. W 2004 po raz pierwszy wziął udział w Letnim Grand Prix, nie dostał się jednak do zakopiańskiego konkursu i na tym zakończył rywalizację w tamtej edycji.

Startował w Pucharze Kontynentalnym 2004/2005 przez pierwszą połowę sezonu − zanotował udział w 17 konkursach. Rozpoczął od występu w Rovaniemi, gdzie zajął 15. miejsce po skokach na odległość 93,5 m i 88,0 m. W następnym konkursie w tym samym miejscu spadł na 35. pozycję, zaś w Lahti nie punktował, znajdując się w szóstej i siódmej dziesiątce. 18 grudnia w czeskim Harrachovie skoczył 130,5 m i 111 m, dzięki czemu zajął 24. miejsce. Następnego dnia zajął 35. miejsce[43]. Po tym konkursie plasował się na 36. miejscu w klasyfikacji generalnej Pucharu[44].

26 grudnia w szwajcarskim St. Moritz stanął na swoim pierwszym w karierze podium w Pucharze Kontynentalnym − zajął 3. miejsce. Skoczył wówczas 89,5 m i 94,0 m. Dzień później w Engelbergu ponownie zyskał punkty, kończąc konkurs na 13. pozycji, po skokach na 119 m i 125,5 m i awansował na 23. miejsce w klasyfikacji generalnej[45].

W dwóch kolejnych konkursach zajmował miejsca poza pierwszą trzydziestką (był 42. w drugiej odsłonie rywalizacji w Engelbergu i 62. w Seefeld), jednak od tamtego czasu zdobywał punkty we wszystkich kolejnych konkursach, w których wystąpił. Uplasował się na 21. i 13. pozycji w Planicy oraz na 12., 19. i 17. miejscu w Sapporo. Po raz ostatni w tamtym sezonie Pucharu Kontynentalnego pojawił się na skoczni w Bischofshofen, w pierwszym konkursie skacząc 122 m i 115 m i zajmując 22. miejsce, w drugim zaś, przy skokach na 122,5 m i 124 m, miejsce 23. Sezon ukończył na 38. miejscu w końcowej klasyfikacji generalnej[43].

W Pucharze Świata 2004/2005 wystąpił czterokrotnie, oprócz tego trzykrotnie nie zakwalifikował się do konkursu. Ten sezon PŚ rozpoczął od występu w Zakopanem, gdzie znalazł się w ostatniej dziesiątce, na 44. miejscu[46].

11 lutego w Pragelato, w 33. rocznicę zdobycia przez Wojciecha Fortunę złotego medalu olimpijskiego, zdobył pierwsze w karierze punkty w PŚ − skoczył 118,5 m i 121,5 m, zajmując dzięki temu 7. miejsce. Adam Małysz (9. pozycja w konkursie) po raz pierwszy od grudnia 2000 r. nie był najwyżej sklasyfikowanym Polakiem w zawodach o Puchar Świata[9][47][48]. W mistrzostwach świata seniorów zadebiutował w trakcie konkursu drużynowego na skoczni normalnej, gdzie Polska (ze Stochem w składzie) zajęła 6. miejsce. Podczas jedynej serii w konkursie indywidualnym na skoczni w Oberstdorfie oddał skok na odległość 117,5 m i zajął 37. miejsce[46]. W konkursie drużynowym na tej samej skoczni skoczył o pół metra gorzej. Polska nie zakwalifikowała się do drugiej serii, zajmując 9. miejsce.

Nie przebrnął kwalifikacji do konkursów Turnieju Nordyckiego 2005 w Lahti i Kuopio. W Lillehammer zajął 40. miejsce ze skokiem na 109 m. W Oslo skoczył 114 m i znalazł się na 34. miejscu. Cykl turniejowy ukończył na 54. pozycji[49]. Sezon 2004/2005 w PŚ zakończył na 53. miejscu z 36 punktami zdobytymi we Włoszech[50].

Podczas konkursu drużynowego mistrzostw świata juniorów oddał skoki na odległość 95,5 m i 101,5 m, a Polska zdobyła ponownie srebrny medal[51]. W konkursie indywidualnym zajął 8. miejsce, skacząc w pierwszej serii 95,0 m, a w drugiej 96,0 m, jednak nie ustał tego skoku, przez co stracił punkty i nie zdobył medalu[52]. Był to jego ostatni występ na mistrzostwach globu w tej grupie wiekowej.

W mistrzostwach Polski zdobył dwa medale: brązowy na skoczni normalnej, gdzie w jednoseryjnym konkursie stracił do Mistrza Polski Adama Małysza ponad 10 punktów i zajął 3. miejsce[53] (był to jego pierwszy medal seniorskich MP) i dwa tygodnie później medal srebrny − na dużej skoczni, po skokach na 113,5 m i 120,5 m (stracił 40,3 pkt do zwycięzcy, Adama Małysza)[54].

[edytuj] 2005/2006

W czerwcowym Pucharze Doskonałego Mleka uplasował się na 5. pozycji, po skokach na 117,0 m i 130,0 m[55]. W letnich mistrzostwach Polski zajął 7. miejsce na dużej skoczni − Wielkiej Krokwi w Zakopanem, skacząc 121,5 m i 131,5 m oraz 5. miejsce na Średniej Krokwi, ze skokami 81,0 m i 91,5 m. Odnotował dobre występy w Letnim Grand Prix 2005[12] – wystartował w siedmiu z ośmiu zawodów, punktując we wszystkich. Letni cykl rozpoczął od 11. miejsca w szwajcarskim Einsiedeln (wcześniej nie startował w Hinterzarten). Potem zajął 8. miejsce w Courchevel, tym samym po raz pierwszy znajdując się w pierwszej dziesiątce. W rodzinnym Zakopanem odnotował najsłabszy w tym sezonie na igelicie występ, kończąc zawody na 24. pozycji. W Predazzo i Bischofshofen znajdował się w drugiej dziesiątce (odpowiednio 12. i 15. lokata). Najlepszy wynik osiągnął 10 września w japońskiej Hakubie, gdzie po skokach na 120,0 m i 117,5 m zajął 5. miejsce, a dzień później w tym samym miejscu zajął 13. pozycję[56]. Grand Prix ukończył na 11. miejscu w klasyfikacji generalnej, z dorobkiem 166 punktów[4].

Pierwszy konkurs Pucharu Świata sezonu 2005/2006 odbył się 26 listopada w Kuusamo − skoczył tam w jedynej, pierwszej serii 120,5 m i zajął 26. miejsce. Jeszcze tego samego dnia został zorganizowany drugi konkurs, w którym uzyskał odległość 88,5 m i zajął 43. miejsce. Na początku sezonu plasował się na 32. pozycji w klasyfikacji[57]. W Lillehammer znalazł się w czwartej dziesiątce − na 35. i 33. miejscu. W Harrachovie punktował, skacząc 120,5 w pierwszej serii i o metr dalej w serii drugiej − znalazł się na 25. pozycji. W drugim konkursie w tym czeskim mieście został zdyskwalifikowany. W szwajcarskim Engelbergu znalazł się na 41. miejscu po skoku na 113 m[58]. Przed Turniejem Czterech Skoczni znajdował się na 42. miejscu w klasyfikacji generalnej[59].

Podczas Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie przegrał z przydzielonym mu do pary Martinem Kochem. Ukończył konkurs na 49. miejscu, ze skokiem na 97 m. W Garmisch-Partenkirchen rywalizował z Balthasarem Schneiderem. Pokonał go w I serii skokiem na 109,0 m, a w drugiej skoczył 108,0 m, co dało mu 29. miejsce. W Innsbrucku skoczył 116,0 m − gorzej niż jego przeciwnik Michael Uhrmann i znalazł się na 41. pozycji. W Bischofshofen przegrał z Noriakim Kasaim − zajął 33. miejsce przy skoku na 124,5 m[58]. Ukończył Turniej na 34. miejscu z dorobkiem punktowym 486,1[60] i spadł na 45. pozycję w klasyfikacji generalnej PŚ[61].

Stoch na zawodach w Holmenkollen

Podczas swoich pierwszych w karierze mistrzostw świata w lotach oddał skok na odległość 152,0 m i nie zakwalifikował się do kolejnych serii − zajął 35. miejsce. W konkursie drużynowym skoczył 137,5 m, a Polska była 9. Po TCS i mistrzostwach świata w lotach wystąpił w konkursach PŚ w Zakopanem − znalazł się tam na 15. i 19. pozycji. W Sapporo i Willingen nie skakał.

7 lutego odczytał tekst ślubowania olimpijskiego[62]. Podczas Zimowych Igrzysk 2006 w Turynie w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej skoczył 100,0 m i 98,5 m. Zajął 16. pozycję w konkursie. W zawodach na skoczni dużej zajął 26. miejsce z odległościami 116,5 m i 121,0 m. Podczas konkursu drużynowego Polska zajęła 5. miejsce − skoczył 122,0 m i 124,5 m. Podczas Turnieju Nordyckiego w Lahti ukończył konkurs na 40. miejscu, w Kuopio był 34., w Lillehammer 34., a w Oslo zajął 44. pozycję. W końcowej klasyfikacji TN znalazł się na 38. lokacie[63].

Do przedostatniego konkursu sezonu PŚ na Velikance nie awansował. W sumie wziął udział w szesnastu konkursach tego sezonu PŚ, punktując w pięciu z nich. Oprócz tego raz nie zakwalifikował się do konkursu i raz został zdyskwalifikowany. Uplasował się na 45. miejscu w klasyfikacji generalnej[64].

W tym roku ponownie zdobył dwa medale na zimowych mistrzostwach Polski − za 3. miejsce na dużej i 2. miejsce na normalnej skoczni. Podczas Świątecznego Konkursu skoków, rozgrywanego 26 grudnia 2005 w Zakopanem, zajął 2. lokatę, przegrywając z Adamem Małyszem o 22,3 punktu[65].

[edytuj] 2006/2007

Kamil Stoch po zawodach w Lahti

14 października na letnich mistrzostwach Polski zajął 6. pozycję na dużej skoczni[66], a na normalnej zdobył pierwszy krajowy medal na igelicie, zajmując 3. miejsce, dzięki skokom na odległość 86 m i 87 m[67]. Wcześniej, z notą 221,6 pkt., stanął na podium zawodów o Puchar Doskonałego Mleka, zajmując 3. miejsce (oddał skoki na 123,0 m i 114,0 m)[68].

W tym sezonie wystąpił w 6 z 10 konkursów Grand Prix. W pierwszym z nich, w Hinterzarten, zajął 45. miejsce. W Predazzo także nie awansował do II serii − ukończył konkurs na 35. pozycji. W czterech kolejnych zdobywał punkty, klasyfikując się na miejscach: 16. w Einsiedeln, 22. w Courchevel, 21. w Zakopanem i 8. w Kranj[69]. Do zawodów w Klingenthal nie awansował, a do Hakuby i Oberhofu nie pojechał. Grand Prix zakończył na 37. pozycji w klasyfikacji generalnej, o 26 miejsc niżej niż w sezonie poprzednim[70].

W Pucharze Świata wystąpił w dwudziestu jeden zawodach, punktował trzynastokrotnie, raz znalazł się w pierwszej dziesiątce. Na inauguracyjnych zawodach w Kuusamo skoczył 98 m, co uniemożliwiło mu awans do drugiej serii − znalazł się na 46. miejscu. W następnych konkursach, w Lillehammer był 40. i 26. (po skokach na 124,5 m i 114,5 m)[71]. Po tym występie zajmował 45. miejsce w klasyfikacji generalnej[72]. Nie zakwalifikował się do zawodów w Engelbergu.

Wziął za to udział w rozgrywanych tam zawodach Pucharu Kontynentalnego − 27 lutego zajął 10. miejsce. Następnego dnia po raz drugi w karierze stanął na podium Pucharu Kontynentalnego, uzyskując na skoczni Gross-Titlis-Schanze 131,0 m i 131,5 m i zajmując trzecią lokatę[73].

W zawodach Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie znalazł się w parze z Roarem Ljøkelsøyem − przegrał tę rywalizację, awansował jednak do drugiej serii jako lucky loser ze skokiem na odległość 123,5 m. W finałowej serii skoczył gorzej, 116,5 m i zajął 29. miejsce. W Ga-Pa odbyła się tylko jedna seria, skoczył 116,5 i znalazł się na 21. miejscu. W Innsbrucku oddał pierwszy skok na odległość 120,0 m i pokonał przydzielonego mu Nikołaja Karpienkę. W drugiej serii wylądował na 115,5 m, za co sklasyfikowano go na 15. miejscu. W Bischofshofen konkurował z Thomasem Morgensternem i przegrał, znów jednak zakwalifikował się do serii finałowej jako lucky loser i po skokach na 126,5 i 134,5 m ukończył rywalizację na 9. miejscu, tym samym zajmując najlepsze miejsce w sezonie[71]. Turniej ukończył na 15. pozycji[74]. W klasyfikacji PŚ był wtedy 24. zawodnikiem z 62 zdobytymi punktami[75].

Po powrocie z TCS wziął udział w zawodach w Vikersund, które ukończył na 25. miejscu, następnie wystąpił w Zakopanem, gdzie nie punktował − zajął 36. miejsce. Podczas następnych pięciu konkursów, odbywających się w Niemczech, zdobywał punkty dwukrotnie − w Titisee-Neustadt był 17., w Klingenthal 24. Na pierwszej serii występy zakończył w Oberstdorfie (50. i 41. lokata) i drugim konkursie w Neustadt (34. miejsce)[71]. Nie skakał w Willingen i przed Turniejem Nordyckim spadł na 34. pozycję w PŚ[76].

Na Mistrzostwach Świata 2007 w Sapporo podczas konkursu na dużej skoczni skoczył 117,5 m i 121,0 m, zapewniając sobie 13. miejsce. Zajął też 11. miejsce na obiekcie normalnym − oddał skoki na odległość 92,5 m i 93,0 m. W zawodach drużynowych Polska zajęła 5. miejsce − Stoch skoczył 129,0 m i 120,0 m.

W Turnieju Nordyckim 2007, podczas dwóch konkursów w Finlandii, w Lahti i Kuopio, lokował się w drugiej dziesiątce z 12. i 17. miejscem. W Oslo skoczył 106 m i zajął 45. miejsce, a następnego dnia w tym samym miejscu znalazł się na 19. lokacie. Turniej ukończył na 21. pozycji[77].

Podczas trzech ostatnich zawodów sezonu rozgrywanych w Planicy był kolejno 24., 36. i 11. (w trzecim konkursie ustanowił swój nowy rekord życiowy skokiem na 210,5 m w jedynej rozegranej serii)[71]. W końcowej tabeli PŚ zajął 30. pozycję ze 168 pkt[78].

Na mistrzostwach Polski na normalnej skoczni zdobył srebrny medal, tracąc do zwycięzcy, Adama Małysza, 32 pkt[79]. Dzień wcześniej ze swoją drużyną, LKS Poroniec Poronin, w konkursie drużynowym zajął 4. miejsce[80].

[edytuj] 2007/2008

Wystąpił w dwóch konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego 2007 − obydwa odbyły się w Villach. 15 września zajął 12. miejsce po skokach na 88 m i 95 m. Następnego dnia znalazł się na 16. pozycji, skacząc 90,5 m oraz 92,5 m. W klasyfikacji końcowej cyklu zajął 46. lokatę[81].

W trzeciej edycji Pucharu Doskonałego Mleka w jedynej rozegranej serii konkursowej skoczył 101,5 m i zajął 12. miejsce[82]. Zawody o Puchar Solidarności, po skokach na 132,5 i 121,5 m, ukończył na 2. miejscu[83]. W letnich Mistrzostwach Polski na dużej skoczni zdobył brązowy medal, gdzie skoczył 121,0 m i 128,5 m[84] oraz srebrny na małej, skacząc 85,0 m i 87,5 m[85].

Letnie GP rozpoczął od niskiej 39. pozycji w Hinterzarten. W Courchevel odnotował lepszy występ − zajął 14. miejsce. W Pragelato i Einsiedeln kończył zawody odpowiednio na 29. i 19. pozycji. W klasyfikacji Turnieju Czterech Narodów zajął 19. miejsce. W Zakopanem ze skokami na 113 m i 120 m był 27[86]. Do LGP, po nieobecności w drugich zawodach w stolicy polskich Tatr i w japońskiej Hakubie, powrócił pod koniec sezonu − 3 października w Oberhofie po raz pierwszy w karierze zwyciężył w konkursie Grand Prix. Po raz pierwszy od dłuższego czasu w zawodach tej rangi wygrał inny polski skoczek niż Adam Małysz[12]. W pierwszej serii skoczył 135 metrów i został wyprzedzony tylko przez Jerneja Damjana. Za nim plasowali się: Wolfgang Loitzl, Matti Hautamäki i Thomas Morgenstern. Ten ostatni w II serii zawodów skoczył 139,5 m i objął prowadzenie, jednak Stoch oddał skok o pół metra dłuższy, będący zarazem najdłuższym skokiem konkursu[87]. Polski skoczek zdobył tego dnia tytuł Man of the Day[88].

W Klingenthal odnotował słabszy występ, jednak znalazł się w pierwszej dziesiątce − na 5. miejscu[86]. Cykl ukończył ostatecznie na 12. pozycji[89].

Na początku zimowego sezonu, w Kuusamo, zabrakło go w konkursie głównym, w pięciu kolejnych zawodach nie punktował − w Trondheim był 34. i 35., w Villach dwukrotnie 34., w pierwszych zawodach w Engelbergu 41. Lepsza forma nadeszła dopiero podczas drugiego ze szwajcarskich konkursów − znalazł się tam na 18. pozycji, skacząc 119 m i 126 m[90].

Przed Turniejem Czterech Skoczni zajmował 47. lokatę w klasyfikacji generalnej z dorobkiem 13 punktów[91].

W pierwszym konkursie Turnieju Czterech Skoczni, w Oberstdorfie, okazał się lepszy od przydzielonego mu do pary Martina Cikla − Polak zajął wtedy 22. lokatę, skacząc 119,5 m i 126 m. Zawody w Ga-Pa odbyły się bez użycia systemu KO − Stoch ukończył je na 23. pozycji, ze skokami na odległość 125,0 m i 122,5 m. W dwóch konkursach w Bischofshofen zajął 25. i 35. pozycję[90]. Cały TCS ukończył na 21. pozycji[92]. Po zakończeniu turnieju zajmował 35. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, mając na koncie 36 punktów[93].

Kamil Stoch podczas zawodów w Zakopanem, 27 stycznia 2008

12 stycznia wystąpił w Predazzo, gdzie zajął po raz pierwszy w sezonie miejsce w pierwszej dziesiątce − 6., skacząc 122,5 m, a następnego dnia miejsce 19. Zawody w Harrachovie ukończył na 12. pozycji. W Zakopanem również punktował − w swoim rodzinnym mieście zajął 21. i 25. miejsce. W Sapporo znalazł się na końcu stawki (44. pozycja), po skoku na odległość 104 m. Następnego dnia w tym samym miejscu zamknął drugą dziesiątkę[90]. Do pierwszych z dwóch zawodów w Libercu nie zakwalifikował się, w drugim z nich zajął 24. miejsce. W Willingen nie awansował do I serii, a w klasyfikacji pucharowej był wówczas ze 144 pkt umiejscowiony na 27. lokacie[94].

Na mistrzostwach świata w lotach, w konkursie indywidualnym rozgrywanym w dniach 22-23 lutego w niemieckim Oberstdorfie zajął 34. miejsce − skakał tylko w jednej serii, w trakcie której uzyskał 174 m[95]. W zawodach drużynowych Polska zajęła 10. pozycję i nie zakwalifikowała się do drugiej serii − Stoch skoczył 167,0 m[96].

W 2007 r. wziął także udział w mistrzostwach kraju, gdzie po raz pierwszy zdobył złoty medal za tytuł mistrzowski − na dużej skoczni oddał skoki na odległość 130,0 m i 128,0 m[97]. W kolejnych mistrzostwach, rozgrywanych na dużej skoczni 18 marca 2008, znalazł się zaraz za podium, tracąc niecałe cztery punkty do brązowego medalisty, Krzysztofa Miętusa[98]. Dwa dni później zajął 14. miejsce na skoczni normalnej po skokach na odległość 87 m i 79,5 m[99].

W Turnieju Nordyckim zajął w klasyfikacji generalnej 36. pozycję. Uzyskał 23. i 32. miejsce w konkursach w Kuopio, 35. w Lillehammer i 30. w Oslo. Łącznie zdobył 446 punktów[100]. Po Turnieju Nordyckim był na 29. miejscu w klasyfikacji generalnej PŚ, ze 153 zdobytymi punktami[101]. 16 marca w finałowych zawodach PŚ na Letalnicy w Planicy zajął 29. miejsce, podobnie jak dwa dni wcześniej na tej samej skoczni[90].

Wziął udział w sumie w 24 konkursach Pucharu Świata 2007/2008 − punktował w 15 spośród nich. Zdobył 157 punktów i w klasyfikacji generalnej zajął 30. miejsce[102].

[edytuj] 2008/2009

W LGP 2008, po przewrotce po lądowaniu i zwichnięciu obojczyka podczas lipcowego zgrupowania (jego bark został odrutowany i wkręcono w niego śrubę)[1][103], nie brał udziału.

Początek sezonu zimowego znów był dla niego słaby. Nie punktował w trzech pierwszych zawodach PŚ – w Kuusamo (48. pozycja) i Trondheim (46. i 47. lokata)[104]. Nie wziął udziału w zawodach w Pragelato. Następnie powtórzyła się sytuacja sprzed roku – do konkursu w Engelbergu nie zakwalifikował się, natomiast wziął udział w dwóch konkursach Pucharu Kontynentalnego organizowanych w tym miejscu. Zajął miejsca w pierwszej dziesiątce − 8. i 7., a w klasyfikacji końcowej PK ostatecznie 75. miejsce[105].

W konkursie Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie nie wystartował, natomiast w Garmisch-Partenkirchen zajął 47. miejsce, przegrywając z przydzielonym mu do pary Ilją Roslakowem. Skoczył wówczas 110,5 m. W Innsbrucku osiągnął lepszy wynik − wygrał z Markusem Eggenhoferem i zajął 27. miejsce. W Bischofshofen rywalizował z Harrim Ollim − skoczył słabiej, jednak zakwalifikował się do drugiej serii jako lucky loser. Zajął 28. miejsce przy skokach na 126,0 m i 121,5 m[104]. W klasyfikacji turnieju znalazł się na 36.[106], a w PŚ na 46. miejscu[107].

Na obiekcie Kulm w Tauplitz nie pojawił się. Wziął udział dopiero w zawodach pucharowych w Zakopanem, gdzie zajął 11. i 14. miejsce. W Vancouver, podczas dwóch konkursów − prób przedolimpijskich − także punktował, sklasyfikowany został na 19. i 24. pozycji. W Sapporo zajął 13. miejsce. Potem przyszedł gorszy okres − nie awansował do II serii konkursu w Willingen i ukończył zawody na 35. miejscu. Podobnie było w Klingenthal, gdzie znalazł się na 41. pozycji[104]. Na skoczni mamuciej w Oberstdorfie nie wystąpił i w klasyfikacji PŚ zajmował wówczas 34. miejsce[108].

14 lutego 2009 roku zdobył mistrzostwo Polski na skoczni w Wiśle-Malince – skoczył 113,5 m w pierwszej serii, a w drugiej ustanowił nowy zimowy rekord obiektu – 132 m[109].

Na mistrzostwach świata 21 lutego 2009 na skoczni K-90 zajął czwarte miejsce. Wygrał wtedy m.in. z Thomasem Morgensternem, Martinem Schmittem, Andreasem Küttelem, Takanobu Okabe i Adamem Małyszem. Po pierwszej serii był dziewiąty, jednak w drugiej serii uzyskał najdłuższą ustaną odległość – 100,5 m. Brązowy medal przegrał ze Szwajcarem Simonem Ammannem o 4,5 pkt[110]. Na skoczni dużej, oddanym w złych warunkach skokiem na 119,5 m, zajął niższe niż na normalnej, 24. miejsce[111]. W konkursie drużynowym Polska zajęła 4. miejsce, ze stratą 9,1 pkt. do trzecich Japończyków[112] − Stoch skoczył 122,0 m i 126,0 m.

Do pierwszego konkursu Turnieju Nordyckiego 2009 w Lahti nie awansował. W Kuopio znalazł się na 45. pozycji, a w Lillehammer na 42. miejscu[104]. Do zawodów w Vikersund nie zakwalifikował się. Ukończył turniej na 55. miejscu, zdobywając 143,2 punktów[113].

Po Turnieju Nordyckim znajdował się na 36. miejscu w klasyfikacji generalnej. 21 marca 2009 roku odbył się drużynowy konkurs w Planicy. Stoch wystartował jako pierwszy z Polaków – uzyskał 205,5 m, a reprezentacja jego kraju po pierwszej kolejce skoczków była czwarta[114]. Finalnie Polska zajęła drugie miejsce, za Norwegami, a Kamil Stoch po raz pierwszy stanął na podium Pucharu Świata[c].

Dzień wcześniej indywidualnie był 10., a w kończącym sezon 2008/2009 konkursie zajął 8. miejsce po skoku w drugiej serii na odległość 206,5 metra[104]. Łącznie wziął udział w 17 konkursach z cyklu PŚ, punktował w dziewięciu z nich. Skończył sezon po raz trzeci z rzędu na 30. miejscu z dorobkiem 146 punktów[115].

[edytuj] 2009/2010

W Letnim Pucharze Kontynentalnym 2009 wziął udział jedynie w zawodach w Słowenii. W Velenje był 19., skacząc 89 m i 86 m. W Kranj zajął 22. i 32. pozycję. Puchar ukończył na 66. miejscu w klasyfikacji generalnej z 21 punktami na koncie[116].

Na początku września wystartował w Pucharze Solidarności, uzyskując odległości 118,0 m i 121,5 m, i zajmując 4. lokatę w klasyfikacji konkursu[117]. 10 października na Średniej Krokwi zdobył trzeci brązowy medal na letnich mistrzostwach Polski[118]. Dzień później zajął 6. miejsce na dużej skoczni[119].

Letnie Grand Prix 2009 było dla Stocha gorsze niż poprzednie. W Hinterzarten zajął 24. miejsce, a do konkursu w Pragelato nie zakwalifikował się po raz pierwszy od 2006 roku. W Courchevel zajął 24. pozycję, w Einsiedeln i Zakopanem zajmował miejsca w drugiej dziesiątce (kolejno 16., 16. i 17.) Na zawodach w Hakubie nie pojawił się, a w Klinghental zajął 40. miejsce[120], nie punktując w konkursie LGP po raz pierwszy od początku sezonu 2007. Zajął 32. miejsce w klasyfikacji generalnej GP[121] i 21. w klasyfikacji Turnieju Czterech Narodów[122].

Sezon 2009/2010 Pucharu Świata rozpoczął, w odróżnieniu od poprzednich sezonów, dobrze[123] − w Kuusamo zajął 24. miejsce, w Lillehamer znalazł się na 20. pozycji. W tym samym miejscu znalazł się dzień później w pierwszej dziesiątce − na 7. miejscu. W trzech kolejnych konkursach rozgrywanych w Engelbergu zajmował kolejno 10., 17. i 11. pozycję[124]. Po tych występach plasował się na 13. miejscu w generalnej klasyfikacji PŚ[125].

Do konkursu Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie nie zakwalifikował się. W Ga-Pa znalazł się w parze z Norwegiem Bjørnem Einarem Romørenem − skoczył gorzej od niego, jednak zakwalifikował się do drugiej serii jako lucky loser i zajął ostatecznie 23. miejsce. W Innsbrucku był 19. (ze względu na problemy z wiatrem i konieczność przeniesienia kwalifikacji organizatorzy postanowili zrezygnować w tym konkursie z systemu KO). W Bischofshofen do pary przydzielony mu został Czech Lukáš Hlava. Zajął 44. miejsce, nie punktując jedyny raz w tamtym sezonie (po przebrnięciu kwalifikacji)[124]. W tabeli końcowej turnieju znalazł się na 30. pozycji[126].

Kamil Stoch na Igrzyskach Olimpijskich, luty 2010

Po Turnieju Czterech Skoczni znajdował się na 19. miejscu w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, tracąc do jej lidera, Simona Ammanna, 522 punkty[127]. Do konkursów na Kulm nie uzyskał kwalifikacji, w Sapporo nie wystąpił. W zawodach rozgrywanych na Wielkiej Krokwi w Zakopanem zajął kolejno 27. i 28. miejsce[124]. Zabrakło go w zawodach PŚ z cyklu FIS Team Tour, przez co spadł w klasyfikacji generalnej na 26. pozycję[128].

W Pucharze Kontynentalnym 2009/2010 wystartował w jednym konkursie − 27 lutego w Wiśle, gdzie skoczył 122,5 m i 119,0 m. Zajął 3. miejsce − było to także jego trzecie podium w Pucharze Kontynentalnym w karierze[129].

W Vancouver, w konkursie olimpijskim na skoczni normalnej rozgrywanym 13 lutego, Stoch skoczył 98,5 m w pierwszej serii i o trzy metry mniej w drugiej, co pozwoliło mu uzyskać 27. miejsce[130]. 20 lutego na zawodach na skoczni dużej oddał skoki na odległość 126,0 m i 123,5 m i został sklasyfikowany na 14. miejscu[131]. W konkursie drużynowym Polska zajęła pozycję 6. − Kamil Stoch skoczył 126,5 i 134,5 m[132].

Punktował we wszystkich zawodach Turnieju Nordyckiego 2010 − w Lahti uzyskał 18. miejsce, w Kuopio 21., w Lillehammer zamknął pierwszą dziesiątkę. W Oslo wygrał kwalifikacje[133], zaś w konkursie znalazł się na 22. pozycji. Turniej ukończył na 15. miejscu[134]. Zajął 24. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata − wziął udział w piętnastu konkursach[135].

W odbywających się w Planicy Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2010 w pierwszej serii konkursu indywidualnego skoczył 186,5 m. W drugiej serii przekroczył o 7,5 metra granicę dwustu metrów, dzięki czemu został tymczasowym liderem konkursu. Skok ten pozwolił mu na awans o pięć pozycji w klasyfikacji. Zawodnikiem, któremu jako pierwszemu udało się pokonać zakopiańczyka, był Matti Hautamäki, który wylądował na 204 metrze i za sprawą przewagi punktowej z pierwszej rundy wyprzedził Stocha o 9,1 punktu. Osiemnasty po trzech seriach, w ostatniej skoczek z Zębu poprawił o 7,5 metra swój rekord życiowy, lądując na 218 metrze i obejmując prowadzenie z przewagą 24,3 punktu nad dotychczas przewodzącym stawce skoczków Niemcem Uhrmannem. Ostatecznie zajął 16. miejsce w klasyfikacji konkursu indywidualnego[136].

W konkursie drużynowym był pierwszym skoczkiem, który wylądował za punktem konstrukcyjnym umieszczonym na 185 metrze − uzyskał 197,5 metra. W drugiej serii skoczył na najdalszą odległość − uzyskał 222,5 metra, co było jego nowym rekordem osobistym. Dobry skok Stocha dał jego reprezentacji szansę na medal, którą jednak straciła przez słabą próbę Łukasza Rutkowskiego. Polska zajęła 4. miejsce[137][c].

[edytuj] 2010/2011

Podczas letnich mistrzostw Polski, rozgrywanych w lipcu w Szczyrku i w Wiśle, zdobył dwa indywidualne srebrne medale, dwukrotnie ustępując Adamowi Małyszowi[138][139] i, jako zawodnik AZS Zakopane, złoty medal drużynowy (oddał skoki na odległość 108,0 m i 101,0 m)[140].

Wygrał cykl Letniego Pucharu Kontynentalnego 2010, mimo że zabrakło go w ponad połowie konkursów. Na najwyższym stopniu podium nie znalazł się tylko w inauguracyjnych zawodach w Kranj (2. miejsce). Potem wygrał wszystkie konkursy − rywalizację w Kranj, w Velenje, dwukrotnie w Garmisch-Partenkirchen i dwukrotnie w Ałma-Acie[141]. Nie pojawił się w konkursach rozgrywanych w Courchevel, Lillehammer, Oslo i Wiśle.

Po występach w LPK i przerwie spowodowanej zawarciem małżeństwa wystartował w konkursie z cyklu Letniej Grand Prix w Wiśle. 20 sierpnia zajął drugie miejsce. Ze swoim rodakiem Adamem Małyszem przegrał o 0,6 pkt. Podium dały mu skoki na odległość 132,5 m oraz 129,5 m. W kwalifikacjach do tego konkursu wyrównał rekord skoczni, wynoszący wówczas 134,5 m. W drugim dniu zawodów w Wiśle zwyciężył, uzyskując 131 i 129 m. 28 sierpnia po skokach na odległość 127 m i 131,5 m zajął trzecie miejsce w konkursie LGP w Hakubie. Dzień później był już najlepszy, wygrywając po skokach na odległość 129,5 m i 130,5 m. 1 października w czeskim Libercu, znalazł się na podium, zajmując 3. miejsce, przegrywając jedynie z Małyszem i Tomem Hilde. Dwa dni później triumfował w zawodach w niemieckim Klingenthal, wygrywając po skokach na 133,5 m i 143,5 m[142]. Sezon letni zakończył na 2. miejscu w klasyfikacji generalnej[5], ze stratą 30 punktów do zwycięzcy, Japończyka Daikiego Itō.

„

Myślę, że to był jeden z moich najlepszych skoków w życiu. Przyjemność z tego lotu była niesamowita i takich skoków się zazwyczaj nie pamięta, bo to wszystko działa automatycznie.

 ”
— Kamil Stoch, [143]

Sezon zimowy rozpoczął od 5. miejsca w drużynowym konkursie w fińskim Kuusamo. Indywidualnie zajął 34. miejsce. Była to jedyna sytuacja w tamtym sezonie, kiedy nie awansował do finałowej serii. W kolejnych zawodach rozgrywanych w Skandynawii był 20. w Kuopio oraz 22. i 16. w Lillehammer. Po odwołaniu skoków w Harrachovie, w szwajcarskim Engelbergu udało mu się wygrać kwalifikacje do zawodów, a następnie dwukrotnie, w pierwszym – piątkowym i trzecim – niedzielnym konkursie, zajmował 9. pozycję. W rywalizacji sobotniej wywalczył 12. lokatę[144]. Przed rozpoczęciem TCS w klasyfikacji generalnej PŚ był sklasyfikowany na 17. miejscu[145].

26 grudnia w Zakopanem zdobył tytuł wicemistrza Polski, po skokach na odległość 123,5 i 126 m[146][147].

W pierwszym konkursie 59. Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie był 25. (w serii otwierającej jego rywal − Norweg Rune Velta został zdyskwalifikowany). W Garmisch uplasował się na 8. miejscu, uprzednio wygrywając z Jurijem Tepešem. W austriackiej części TCS, na skoczniach w Innsbrucku i Bischofshofen, zajął odpowiednio 21. (zwycięstwo z Marco Grigolim) i 15. pozycję (wygrał rywalizację z Anssim Koivurantą)[144]. Piętnasty był także w klasyfikacji końcowej turnieju[148]. W PŚ nadal zajmował 17. lokatę[149]. W lotach na skoczni mamuciej w czeskim Harrachovie Stocha klasyfikowano na 16. i 14. miejscu. Na konkursy do Japonii nie poleciał.

Stoch na benefisie Adama Małysza, 26 marca 2011

Dalsza rywalizacja w PŚ odbywała się w Zakopanem. W pierwszym konkursie był 17., w drugim 7[144]. W niedzielę − 23 stycznia 2011 roku − po raz pierwszy w karierze wygrał konkurs Pucharu Świata, jednocześnie po raz pierwszy stanął na podium w tym cyklu[3]. Prowadził już po I kolejce, kiedy to oddał 123-metrowy skok. Zwycięstwo zapewnił mu drugi skok na odległość 128 m. Został wówczas czwartym Polakiem w historii, który zwyciężył w zawodach Pucharu Świata, po Stanisławie Bobaku, Piotrze Fijasie i Adamie Małyszu[150](który tego dnia w pierwszej części konkursu upadł po wylądowaniu). Tego dnia zdobył także przyznawany po każdych zawodach Pucharu Świata tytuł Man of the Day[151]. Tydzień później w konkursie drużynowym rozgrywanym w Willingen dzięki skokom oddanym na odległość 139 m i 130 m przyczynił się do zajęcia przez polską reprezentację trzeciego miejsca[d]. W niedzielnym konkusie indywidualnym zajął 6. lokatę. 2 lutego po raz drugi wygrał konkurs Pucharu Świata, tym razem w Klingenthal[152]. Po pierwszej serii, po skoku na 132 metr zajmował 4. miejsce. W II kolejce oddał 136,5-metrowy skok, dzięki któremu stanął na najwyższym stopniu podium pomiędzy drugim Thomasem Morgensternem i trzecim Simonem Ammannem[153]. Zwycięstwo to dało mu awans na 9. pozycję w klasyfikacji pucharowej[154], najwyższą w tamtym sezonie. W trzech kolejnych konkursach PŚ − na skoczni mamuciej w Oberstdorfie i nowej, największej skoczni na świecie, położonej w Vikersund kończył rywalizację na 11. miejscu[144]. W zawodach drużynowych na Heini-Klopfer-Skiflugschanze Polska była 6., Stoch lądował na 196,5 i 185,5 metrze.

19 lutego po raz trzeci został mistrzem Polski, tym razem w Szczyrku na skoczni Skalite oddał dwa skoki na odległość 101,5 metra[155].

Na pewno to był najlepszy sezon w mojej karierze. Trzy zwycięstwa dały mi mnóstwo satysfakcji i radości. Każde zwycięstwo okupione jest wielką pracą. Jak długo będę dobrze skakał? Nie wiem.
— Kamil Stoch[156]


W konkursie na normalnej skoczni Mistrzostw Świata 2011 zajął 6. miejsce, skacząc 94,0 m i 101,0 m[157]. W konkursie na dużej skoczni skoczył 131,0 m i 124,5 m − w drugiej serii upadł przy lądowaniu, przez co ostatecznie znalazł się na 19. miejscu[158]. W konkursie drużynowym Polska, ze Stochem w składzie zajęła 4. miejsce na normalnym[159] i 5. miejsce na dużym obiekcie[160].

12 marca podczas konkursu drużynowego PŚ w Lahti wraz z kolegami z reprezentacji stanął na najniższym stopniu podium. W fińskim kompleksie Salpausselkä, na skoczni o punkcie konstrukcyjnym K116, oddał dwa skoki na odległość 127 m i 127,5 m, czym przyczynił się do trzeciego miejsca polskich skoczków. Nazajutrz w zawodach indywidualnych był 9[144].

Sezon kończyła rywalizacja na skoczni Letalnica w Planicy. W pierwszym konkursie zajął 7. lokatę, w sobotę z kolegami z kadry był 4. (206,5 i 197,5 m Stocha). 20 marca w ostatnim konkursie sezonu zimowego po raz trzeci w karierze triumfował w konkursie Pucharu Świata. Po raz trzeci w historii (wcześniej w sezonie 1979/1980 dwukrotnie razem na podium stawali Piotr Fijas i Stanisław Bobak), a po raz pierwszy od ponad 31 lat na podium stanęło dwóch Polaków (trzeci był kończący karierę Adam Małysz). Niektórzy dziennikarze i kibice odebrali to jako kolejną "zmianę warty", podobnie jak 15 lat wcześniej, kiedy ostatni konkurs sezonu 1995/1996 wygrał Małysz, a karierę kończył Jens Weißflog[161][162]. Dzień wcześniej, podczas serii próbnej przed konkursem drużynowym, Stoch ustanowił swój nowy rekord życiowy, lądując na 226 metrze. Reprezentacja polskich skoczków została sklasyfikowana na 3. miejscu w Pucharze Narodów, a sam Stoch znalazł się na 10. miejscu w generalnej klasyfikacji indywidualnej[163].

Po zakończeniu sezonu wziął jeszcze udział w Adam's Bull's Eye, benefisie Adama Małysza[164]. Choć konkurs skoków do celu się nie odbył, Stoch był jednym z jedenastu skoczków, którzy wykonali niemierzony skok, mimo niekorzystnych warunków atmosferycznych[165].

[edytuj] 2011/2012

Fanklub Stocha podczas LGP w Zakopanem

Sezon rozpoczął od udziału w pierwszej edycji Lotos Poland Tour, zaliczanego do cyklu Letniego Grand Prix. W inauguracyjnym konkursie w Wiśle zajął dziewiąte miejsce, po skokach na 124,5 m i 125,5 m[166]. W Szczyrku stanął na najniższym stopniu podium. W pierwszej serii skoczył 100 m i zajmował siódme miejsce, w drugiej osiągnął odległość 103,5 m i awansował na trzecią pozycję[167]. 23 lipca podczas konkursu drużynowego w Zakopanem, Stoch był uważany przez media za lidera polskiej kadry[168]. Skoczył 111 m i 103 m – najgorzej z polskich reprezentantów, a także wszystkich skoczków, którzy zakwalifikowali się do drugiej serii. Jego drużyna zajęła szóste miejsce[e][168]. Słaby skok w pierwszej serii wytłumaczył zbyt późnym wybiciem z progu, a w drugiej zetknięciem się nart[169].

„

Liczyliśmy na zdecydowanie lepsze miejsce, szczególnie po wczorajszych skokach. Ja się dzisiaj nie będę usprawiedliwiał gorszymi warunkami, zmiennym wiatrem. Ja po prostu dałem ciała i już.

 ”
— Kamil Stoch, [169]

Dzień później wziął udział w konkursie indywidualnym, w którym uplasował się na trzeciej pozycji po skokach na 127 m i 123,5 m[170]. Tym samym zakończył cykl Poland Tour na trzecim miejscu[171], wysuwając się też na tę pozycję w klasyfikacji generalnej Letniego Grand Prix[172].

Tymczasem 23 sierpnia powstał przy Domu Kultury w Proszowicach oficjalny fanklub Stocha[173].

Kolejne letnie zawody odbywały się w Hinterzarten na skoczni Adlerschanze. W rywalizacji drużynowej Polska zajęła 2. pozycję, za reprezentacją Austrii[f]. Stoch lądował na 101 m i 103 m[174]. W rozgrywanym następnego dnia konkursie indywidualnym był 2., skacząc 107,5 m i 103,5 m i plasując się za Thomasem Morgensternem[175]. Ten wynik pozwolił mu awansować na drugie miejsce w klasyfikacji generalniej Letniej Grand Prix[176]. W następnych zawodach, we francuskim Courchevel, Stoch zajął trzecie miejsce. W pierwszej serii skoczył 126,5 m i był trzeci, w drugiej wylądował na 137 m i pobił rekord Tremplin Le Praz, zajmując ostatecznie trzecie miejsce, ustępując Richardowi Freitagowi i Thomasowi Morgensternowi[177]. Serię zawodów w krajach alpejskich kończyła rywalizacja w Einsiedeln na skoczni Andreas Küttel-Schanze. Odbyła się tylko jedna seria, w której Stoch skoczył 118 m i pokonał Morgensterna i Rune Veltę[178].

17 września na LMP 2011 wywalczył swój pierwszy letni indywidualny tytuł mistrza Polski. Na Wielkiej Krokwi uzyskał odległości 130 m i 119,5 m, a jego łączna nota wyniosła 253,4 pkt.[179]

W październiku wziął udział w dwóch konkursach kończących sezon letni. W Hinzenbach był 15. (86 m i 90 m). Natomiast w finale LGP w Klingenthal zwyciężył, po skokach na odległość 140,5 m i 135,5 m. Pozwoliło mu to na awans na drugą pozycję w finalnej klasyfikacji generalnej Letniej Grand Prix[180].

W wywiadzie dla Przeglądu Sportowego w listopadzie 2011 stwierdził, że jego głównym celem na sezon zimowy jest miejsce w pierwszej szóstce klasyfikacji generalnej Pucharu Świata[181].

Podczas odbywającego się 27 listopada, otwierającego sezon Pucharu Świata 2011/2012 jednoseryjnego konkursu drużynowego w Kuusamo, Polacy ze Stochem w składzie uplasowali się na 7. pozycji. Skoczek z Zębu skoczył 128 m, co było najlepszym rezultatem w jego reprezentacji[182][g]. W pierwszym zimowym konkursie indywidualnym, również w tym fińskim mieście, zajął 4. pozycję, po skokach na 132 m i 129,5 m[183]. Następnie wystartował w konkursie na normalnej skoczni w Lillehammer. W pierwszej serii, po skoku na 90 m, zajął 11. pozycję. W finałowej skoczył 96 m i zapewnił sobie najniższy stopień podium w konkursie. Tym samym po raz pierwszy w karierze awansował na trzecią pozycję w klasyfikacji generalnej PŚ[184]. Następnego dnia w konkursie na skoczni K-123 odpadł już po pierwszej serii, zajmując po skoku na 101 m 48. pozycję. Powodem tak słabego wyniku było złe wybicie, skierowane zbytnio do przodu. W tabeli generalnej spadł na 8. lokatę[185][186].

Podczas pierwszego konkursu indywidualnego w Harrachovie, 9 grudnia uplasował się na 15. miejscu, po skokach na 122,5 m i 128 m[187]. Dzięki zdobytym 16 punktom awansował na 7. pozycję w klasyfikacji generalnej, kosztem kontuzjowanego Romana Koudelki. Dzień później odbył się konkurs drużynowy. Zębianin skakał w czwartej grupie – po skoku na 131,5 m zagwarantował biało-czerwonym awans do drugiej serii. W niej skoczył na odległość 128,5 m, a Polska zajęła 5. miejsce[h][188]. W niedzielnych zawodach indywidualnych Stoch był 13. Oddał skoki na odległość 124 m i 130 m[189].

17 grudnia 2011, na pierwszym konkursie w Engelbergu uplasował się na 12. miejscu, po skokach na odległość 125,5 m i 124,5 m (awansował po pierwszej serii o dwa miejsca)[190]. W niedzielnych zawodach osiągnął 129 m w pierwszej serii, co dało mu 9. pozycję. W finalnej serii osiągnął 137 m i awansował na drugie miejsce[191].

26 grudnia 2011 w Wiśle-Malince odbyły się mistrzostwa Polski. W pierwszej serii Stoch skoczył 123,5 m i zajmował drugie miejsce, za Piotrem Żyłą. W drugiej oddał skok na odległość 136 m, czym ustanowił nowy rekord obiektu i zdobył złoty medal[192].

Podczas kwalifikacji do pierwszych zawodów 60. Turnieju Czterech Skoczni na Schattenbergschanze Stoch osiągnął 103 m, wynik który nie dałby mu awansu do konkursu, gdyby nie prekwalifikacja[193]. W związku z tym jego rywalem w parze został pierwszy Andreas Kofler[194]. W pierwszej serii konkursowej oddał skok na odległość 127 m, co było najlepszym wynikiem wśród lucky loserów, a szóstym wśród wszystkich zawodników. W finałowej serii spadł na 23. miejsce, po oddanych w słabych warunkach skoku na 107 m[195]. Podczas konkursu w Ga-Pa skakał w pierwszej parze z Martinem Kochem[196]. Oddał skok na odległość 132 m i dzięki rekompensacie punktowej za niekorzystny wiatr i wyższym notom pokonał Austriaka, który skoczył 134,5 m. Dało mu to 7. miejsce w klasyfikacji. W drugiej serii skoczył 137,5 m, dzięki czemu awansował na 4. miejsce ex aequo z Taku Takeuchim[197]. W klasyfikacji generalnej Turnieju Czterech Skoczni również awansował, na 9. miejsce z łączną notą 489,1 pkt[198].

Podczas konkursu w Innsbrucku prowadził po pierwszej serii, w którym skoczył na odległość 132,5 m[199]. W drugiej zaś wiał mocny wiatr z tyłu, w dodatku popełnił błąd przy wyjściu z progu[200]. Skoczył na 108 m i spadł na dziewiąte miejsce[199]. W kończącym Turniej jednoseryjnym konkursie w Bischofshofen był ponownie 9. ze skokiem na 129 m. W całym TCS zajął 8. lokatę[201].

15 stycznia 2012 odbyły się pierwsze dwa konkursy w lotach, otwierające Puchar Świata w lotach narciarskich 2011/2012. W pierwszym z nich, jednoseryjnym, Kamil Stoch oddał skok na odległość 193 m, będąc jednym z kilku zawodników skaczących z obniżonej platformy startowej. Odległość ta pozwoliła mu zająć 6. miejsce, ze stratą 0,7 pkt. do piątego Skletta[202]. Awansował dzięki temu na szóstą pozycję w klasyfikacji generalnej[203]. W pierwszej serii drugiego, popołudniowego konkursu skoczył na odległość 191,5 m, co dawało mu 7. miejsce. W drugiej poleciał dziesięć metrów krócej i początkowo sklasyfikowano go na 4. pozycji, jednak po dyskwalifikacji Schlierenzauera za problemy z kombinezonem awansował na miejsce dające mu najniższy stopień podium[204]. Dzięki temu ponownie awansował o jedną pozycję w klasyfikacji generalnej PŚ[205] i przesunął się na 5. lokatę w klasyfikacji lotów[206].

20 stycznia 2012 roku odbył się pierwszy z dwóch konkursów Pucharu Świata w Zakopanem. Po skoku na odległość 125,5 m w pierwszej serii zajmował drugą pozycję. W drugiej zaś skoczył 135 m, co było najdłuższą odległością w konkursie. Prowadzący Severin Freund skoczył 113 m, co dało polskiemu skoczkowi czwarte w karierze zwycięstwo, drugie na Wielkiej Krokwi[207]. W pierwszej serii drugiego konkursu skoczył 122 m i zajmował 17. pozycję. Potem oddał jednak jeden z najdłuższych skoków drugiej serii – 133,5 m, co dało mu awans na siódme miejsce w konkursie[208], jednak przy podium Richarda Freitaga oznaczało to spadek na szóstą lokatę w klasyfikacji generalnej. Jego drużyna awansowała za to na szóstą pozycję w Pucharze Narodów[209].

Podczas treningów przed zawodami w Sapporo plasował się w trzeciej dziesiątce[210], w kwalifikacjach oddał skok na odległość 107,5 m (ich zwycięzca, Sklett skoczył 137 m)[211]. Stwierdził, że brak dobrej dyspozycji był wynikiem zmiany stref czasowych i ogólnym zmęczeniem oraz specyfiką skoczni[212]. Jednak następnego dnia, po wygraniu serii próbnej[213] w pierwszym konkursie uzyskał odległości 130 m i 127 m i stanął na najniższym stopniu podium[214]. Pierwszą serię niedzielnego konkursu na Ōkurayamie ukończył na pozycji lidera, po skoku na 131,5 m. W finalnej rundzie oddał skok na tę samą odległość, jednak zwycięzca zawodów Daiki Itō uzyskał 137 m, co spowodowało spadek Polaka na drugie miejsce[215]. Dzięki zdobytym w Japonii 140 punktom, powrócił na piątą pozycję w klasyfikacji generalnej, z przewagą 54 punktów nad Freitagiem i stratą 34 do Morgensterna[216].

W pierwszym konkursie w Predazzo, po lądowaniach na 123,5 m i 126 m, uplasował się na 7. miejscu, ze stratą 4,2 pkt. do podium. W obu seriach skakał w niekorzystnych warunkach wietrznych[217]. Następnego dnia zawodów na Trampolino dal Ben oddał skoki na odległość 125,5 m i 131,5 m, co dało mu zwycięstwo przed Schlierenzauerem i Bardalem[218]. Pozwoliło mu to także wyprzedzić w klasyfikacji generalnej Thomasa Morgensterna i przesunąć się na 4. miejsce[219].

Stoch po nieudanym skoku w odwołanej później serii konkursowej

Zawody w Willingen zainagurowały FIS Team Tour 2012. W sobotnim konkursie drużynowym Polska była siódma, Stoch skakał na odległość 133 m i 134,5 m[220][i]. Dzień później indywidualnie zajął miejsce piąte, skacząc na 139 m i 144 m[221]; była to ostatnia punktowana lokata, której dotąd nigdy nie zdobył[222]. Po odwołaniu konkursu w Klingenthalu, kolejne zawody przeprowadzono w Oberstdorfie na skoczni do lotów. Stoch był tam szósty, ze skokami na 197,5 m i 216 m[223]. Dzień później, w konkursie drużynowym w jedynej serii oddał skok na 196 m, zdobył najmniej punktów z reprezentantów swojego kraju, a Polska uplasowała się na szóstej pozycji[224][i]. Po zakończeniu Turnieju Drużynowego zmniejszył swoją różnicę do trzeciego zawodnika do 100 punktów, zaś powiększył przewagę nad piątym, Morgensternem z dwóch do czterdziestu jeden punktów. Zmniejszył też stratę do drugiego Schlierenzauera o 36 oczek[225].

Na Mistrzostwami Świata w Lotach Narciarskich 2012 wyjechał jako jeden z faworytów, będąc wszechstronnym skoczkiem i lotnikiem[226]. Podczas oficjalnych serii treningowych na Vikersundbakken Stoch oddał skoki na odległość 204 m[227] i 205 m[228]. W sesji kwalifikacyjnej skoczył na 153 m, przy mocnym tylnym wietrze, jednak był prekwalifikowany[229].

24 lutego, w pierwszej serii konkursowej skakał jako trzydziesty piąty. Przed jego próbą nastąpiła przerwa w oczekiwaniu na poprawę warunków atmosferycznych. Po kilkuminutowym oczekiwaniu otrzymał zgodę na oddanie skoku, jednak po wyjściu z progu otrzymał silny podmuch wiatru, co uniemożliwiło mu daleki lot i zmusiło do ratowania się przed upadkiem. Plasował się na trzydziestej drugiej pozycji, z odległością 152,5 m (najkrótszą w konkursie). Po nim nastąpiła kolejna przerwa w rywalizacji, a ostatecznie podjęta została decyzja o anulowaniu wszystkich dotychczasowych wyników. Jednocześnie w zamian za odwołane serie konkursowe, postanowiono przeprowadzić dodatkową serię dnia następnego[230][231].

W pierwszej serii sobotniego konkursu indywidualnego skoczył 191 m i uplasował się na 12. miejscu. W drugiej oddał skok na 211,5 m i finalnie zajął, najlepsze w dotychczasowej karierze na tej imprezie, dziesiąte miejsce, ze stratą 54,8 pkt. do zwycięzcy, Roberta Kranjca[232]. W rywalizacji drużyn Polska była 7., a Stoch skoczył 208 m i 196,5 m.

Kolejne pucharowe konkursy rozegrano w Lahti na skoczni normalnej Salpausselkä K90. Zawody drużynowe Polacy ukończyli na trzeciej pozycji, tracąc 0,6 punkta do drugich Niemców[j]. Stoch, który był najlepszy w swojej kadrze, lądował na 92,5 m i 89,5 m[233]. Dzień później niespodziewanie nie awansował do drugiej serii. W trudnych warunkach oddał skok na 79,5 m i zajął 39. pozycję[234]. Na zawodach w Trondheim uplasował się na 6. miejscu, osiągając 132,5 m i 135,5 m[235]. Jednocześnie spadł w klasyfikacji Pucharu na 5. pozycję, o 15 punktów za Daikiego Itō[236].

Stoch pod skocznią w Oslo, 11 marca 2012

W pierwszej serii konkursu na Holmenkollbakken w Oslo Stoch oddał skok na 113 m, co było trzecim wynikiem spośród Polaków (na trzeciej pozycji w zawodach plasował się Piotr Żyła, a na siódmej Maciej Kot). W drugiej skoczył 124 m, co zapewniło mu awans na 11. miejsce. Przy czwartym miejscu Ito oznaczało to zmniejszenie szans na podium w końcowej klasyfikacji generalnej. Stoch powiększył za to przewagę punktową nad szóstym Morgensternem, który nie zakwalifikował się do drugiej serii[237].

W dniach 16-18 marca rozegrano finał Pucharu Świata na Letalnicy w Planicy. W pierwszym konkursie indywidualnym zawodnik uplasował się na 9. miejscu, skacząc na 205,5 m i 213 m i będąc najlepszym z pięciu Polaków, którzy zakwalifikowali się do drugiej serii[238]. W konkursie drużynowym Polska była piąta, Stoch latał na odległość 209,5 m i 203,5 m[k][239]. W niedzielnych, jednoseryjnych, zawodach oddał skok na 199 m, co dało mu jedenastą pozycję w konkursie[240].

Sezon 2011/2012 ukończył na najlepszym w swojej dotychczasowej karierze, piątym miejscu w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata z dorobkiem 1078 punktów, a stratą 247 punktów do zdobywcy Kryształowej Kuli, Andersa Bardala[241]. Stoch w tym sezonie stawał na podium siedmiokrotnie – zwyciężał dwa razy, dwukrotnie był drugi i trzykrotnie trzeci. W klasyfikacji lotów był szósty, co również było jego najlepszym wynikiem. Stracił 162 punkty do najlepszego lotnika sezonu, Roberta Kranjca, stawał na podium jednego konkursu lotów – był trzeci w Tauplitz.

W dniach 24-25 marca w Zakopanem przeprowadzono dwa konkursy o mistrzostwo kraju. W rywalizacji drużynowej najlepszy okazał się AZS Zakopane ze Stochem w składzie (zawodnik ten osiągnął dwukrotnie 131 m)[242]. Następnego dnia pewnie został indywidualnym mistrzem kraju, skacząc 135 m i 133 m i z notą 285,9 pkt. wyprzedził drugiego Bartłomieja Kłuska o 34,4 pkt.[243]

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji poszczególnych turniejów

Turniej 2012 2011 2010 2009 2008 2007 2006 2005 2004
Puchar Świata 5 10 24 30 30 30 45 53 -
Puchar Świata w lotach 6 9 - 22 25 22 - - -
Turniej Czterech Skoczni 8 15 30 36 21 15 34 - -
Turniej Nordycki X X 15 55 36 21 38 54 -
Letnie Grand Prix 2 2 32 - 12 37 11 -
Turniej Czterech Narodów X X - 21 - 19 26 - -
Lotos Poland Tour X 3 X X X X X X X
Letni Puchar Kontynentalny - 1 66 - 46 - - -
Puchar Kontynentalny - - 68 75 - 57 - 38 109

[edytuj] Osiągnięcia

[edytuj] Igrzyska olimpijskie Olympic rings.svg

Kamil Stoch wziął udział w dwóch Igrzyskach Olimpijskich − w Turynie w 2006 i w Vancouver w 2010. W pierwszej z nich zajął 16. miejsce na skoczni K-95 i 26. miejsce na skoczni K-125. Wziął też udział w konkursie drużynowym, gdzie Polska zajęła 5. miejsce[l]. W Vancouver zaś na normalnej skoczni zanotował słabszy występ niż w Turynie − zajął 27. pozycję, jednak na dużej skoczni udało mu się zakończyć zawody na 14. miejscu. W konkursie drużynowym, w którym również skakał, Polska zajęła 6. miejsce[c].

[edytuj] Indywidualnie

2006 Włochy Turyn/Pragelato – 16. miejsce (K-95), 26. miejsce (K-125)
2010 Kanada Vancouver/Whistler – 27. miejsce (K-95), 14. miejsce (K-125)

[edytuj] Drużynowo

2006 Włochy Turyn/Pragelato – 5. miejsce[l].
2010 Kanada Vancouver/Whistler – 6. miejsce[c]
Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
16. 12 lutego 2006 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-95 HS-106 indywid. 100,0 m 98,5 m 247,0 pkt 19,5 pkt Lars Bystøl
26. 18 lutego 2006 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 indywid. 116,5 m 121,0 m 200,0 pkt 76,9 pkt Thomas Morgenstern
5. 20 lutego 2006 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 druż.[l] 122,0 m 124,5 m 894,4 pkt (220,7 pkt) 89,6 pkt Austria
27. 13 lutego 2010 Kanada Whistler Whistler Olympic Park K-95 HS-106 indywid. 98,5 m 95,5 m 232,0 pkt 44,5 pkt Simon Ammann
14. 20 lutego 2010 Kanada Whistler Whistler Olympic Park K-125 HS-140 indywid. 126,0 m 123,5 m 224,1 pkt 59,5 pkt Simon Ammann
6. 22 lutego 2010 Kanada Whistler Whistler Olympic Park K-125 HS-140 druż.[c] 126,5 m 134,5 m 996,7 pkt (248,8 pkt) 111,2 pkt Austria

[edytuj] Mistrzostwa świata

Kamil Stoch brał udział w czterech mistrzostwach świata − zadebiutował w Oberstdorfie 37. miejscem na skoczni K-120 – potem występował jeszcze w Sapporo, Libercu i Oslo. Najlepszym zdobytym przez niego indywidualnie miejscem było czwarte na normalnej skoczni w Libercu.

[edytuj] Indywidualnie

2005 Niemcy Oberstdorf – 37. miejsce (K-120)
2007 Japonia Sapporo – 13. miejsce (K-120), 11. miejsce (K-90)
2009 Czechy Liberec – 4. miejsce (K-90), 24. miejsce (K-120)
2011 Norwegia Oslo – 6. miejsce (K-95), 19. miejsce (K-120)

[edytuj] Drużynowo

2005 Niemcy Oberstdorf – 6. miejsce (K-95)[m], 9.miejsce (K-120)[n]
2007 Japonia Sapporo – 5. miejsce[o]
2009 Czechy Liberec – 4. miejsce[c]
2011 Norwegia Oslo – 4. miejsce (K-95)[d], 5. miejsce (K-120)[d]
Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
6. 20 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-90 HS-100 druż.[m] 86,5 m 82,0 m 859,0 pkt (202,0 pkt) 111,5 pkt Austria
37. 25 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 indywid. 117,5 m - 108,5 pkt 204,7 pkt Janne Ahonen
9. 26 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 druż.[p] 117,0 m —[q] 449,7 pkt (108,1 pkt) 687,6 pkt Austria
13. 24 lutego 2007 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 indywid. 117,5 m 121,0 m 221,3 pkt 44,8 pkt Simon Ammann
5. 25 lutego 2007 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 druż.[o] 129,0 m 120,0 m 857,2 pkt (241,7 pkt) 143,0 pkt Austria
11. 3 marca 2007 Japonia Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 indywid. 92,5 m 93,0 m 238,5 pkt 38,5 pkt Adam Małysz
4. 21 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-90 HS-100 indywid. 99,5 m 100,5 m 270,0 pkt 12,0 pkt Wolfgang Loitzl
24. 27 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 indywid. 119,5 m - 113,6 pkt 27,7 pkt Andreas Küttel
4. 28 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 druż.[c] 122,0 m 126,0 m 972,1 pkt (246,2 pkt) 62,2 pkt Austria
6. 26 lutego 2011 Norwegia Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 indywid. 94,0 m 101,0 m 240,5 pkt 28,7 pkt Thomas Morgenstern
4. 27 lutego 2011 Norwegia Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 druż.[d] 101,0 m 102,5 m 953,0 pkt (247,3 pkt) 72,5 pkt Austria
19. 3 marca 2011 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 indywid. 131,0 m 124,5 m[r] 235,7 pkt 41,8 pkt Gregor Schlierenzauer
5. 5 marca 2011 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 druż.[d] 113,5 m - 435,6 pkt (100,6 pkt) 64,4 pkt Austria

[edytuj] Mistrzostwa świata w lotach narciarskich

[edytuj] Indywidualnie

2006 Austria Tauplitz – 35. miejsce
2008 Niemcy Oberstdorf – 34. miejsce
2010 Słowenia Planica – 16. miejsce
2012 Norwegia Vikersund – 10. miejsce

[edytuj] Drużynowo

2006 Austria Tauplitz – 9. miejsce[l]
2008 Niemcy Oberstdorf – 10. miejsce[d]
2010 Słowenia Planica – 4. miejsce[c]
2012 Norwegia Vikersund – 7. miejsce[s]
Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
35. 13-14 stycznia 2006 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-203 indywid. 152,0 m - - - 129,9 pkt 658,1 pkt Roar Ljøkelsøy
9. 15 stycznia 2006 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-203 druż.[l] 137,5 m —[q] 453,7 pkt (105,0 pkt) 1044,2 pkt Norwegia
34. 22-23 lutego 2008 Niemcy Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 indywid. 174,0 m - - - 158,3 pkt 695,1 pkt Gregor Schlierenzauer
10. 24 lutego 2008 Niemcy Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 druż.[d] 167,0 m —[q] 573,8 pkt (148,9 pkt) 979,5 pkt Austria
16. 19-20 marca 2010 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 indywid. 186,5 m 207,5 m 203,5 m 218,0 m 770,0 pkt 165,8 pkt Simon Ammann
4. 21 marca 2010 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 druż.[c] 197,5 m 222,5 m 1452,5 pkt (402,8 pkt) 188,9 pkt Austria
10. 24-25 lutego 2012 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 indywid. 191,0 m 211,5 m - - 353,9 pkt 54,8 pkt Robert Kranjec
7. 26 lutego 2012 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 druż.[t] 208,0 m 196,5 m 1444,5 pkt (372,0 pkt) 203,9 pkt Austria

[edytuj] Mistrzostwa świata juniorów

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
8. 1 lutego 2001 Polska Karpacz Orlinek K-85 HS-94 druż.[a] 77,5 m 68,0 m 772,0 pkt (167,5 pkt) 120,0 pkt Finlandia
41. 3 lutego 2001 Polska Karpacz Orlinek K-85 HS-94 ind. 75,0 m 76,0 m 178,5 pkt 67,5 pkt Veli-Matti Lindström
6. 6 lutego 2003 Szwecja Sollefteå Hallstabacken K-107 HS-120 druż.[b] 103,5 m 93,5 m 779,2 pkt (182,8 pkt) 166,0 pkt Austria
26. 8 lutego 2003 Szwecja Sollefteå Hallstabacken K-107 HS-120 ind. 92,5 m 93,5 m 165,5 pkt 95,5 pkt Thomas Morgenstern
2.Silver medal with cup.svg 5 lutego 2004 Norwegia Stryn Bjørkelibakken K-90 b.d. druż.[u] 87,0 m 92,5 m 904,5 pkt (225,5 pkt) 50,5 pkt Austria
16. 7 lutego 2004 Norwegia Stryn Bjørkelibakken K-90 b.d. ind. 89,0 m 87,5 m 219,5 pkt 54,0 pkt Mateusz Rutkowski
2.Silver medal with cup.svg 23 marca 2005 Finlandia Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 druż.[v] 95,5 m 101,5 m 978,0 pkt (267,0 pkt) 4,0 pkt Słowenia
8. 25 marca 2005 Finlandia Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 ind. 95,0 m 96,0 m[r] 232,5 pkt 19,5 pkt Joonas Ikonen

[edytuj] Puchar Świata

Kraje ze skoczniami narciarskimi, w których Kamil Stoch zwyciężał zawody Pucharu Świata

Kamil Stoch zwyciężył w pięciu konkursach Pucharu Świata, a na podium stawał w sumie dziesięć razy. Zadebiutował w sezonie 2004/2005. Wziął wówczas udział w jednym konkursie, w Zakopanem, gdzie gorszych od niego było jedynie dwóch skoczków. W następnym sezonie brał udział w czterech konkursach, w jednym z nich − w Pragelato – po raz pierwszy punktując. W konkursach sezonu 2006/2007 występował już regularnie, pięciokrotnie awansując do czołowej "30". W kolejnej edycji PŚ punktował już trzynaście razy, po raz drugi w karierze zajmując miejsce w pierwszej dziesiątce − była to 9. pozycja w Bischofshofen − w klasyfikacji końcowej znalazł się na trzydziestym miejscu. Tę samą lokatę zajmował w klasyfikacji dwóch następnych sezonów. W PŚ 2009/2010 trzy razy udało mu się zająć miejsce w pierwszej dziesiątce. Puchar Świata z sezonu 2010/2011 był dla niego przełomowy[244] − nie punktował jedynie w jednym konkursie, a zwyciężył w trzech − w Zakopanem, Klinghental i Planicy. W Pucharze Świata 2011/2012 siedmiokrotnie stawał na podium, zwyciężając w dwóch – w Zakopanem i Val di Fiemme, dwukrotnie nie zdobywając punktów. Zajął wówczas 5. miejsce w klasyfikacji generalnej.

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2004/2005 53.[50]
2005/2006 45.[64]
2006/2007 30.[245]
2007/2008 30.[102]
2008/2009 30.[115]
2009/2010 24.[135]
2010/2011 10.[163]
2011/2012 5.[241]

[edytuj] Zwycięstwa w konkursach

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 23 stycznia 2011 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 123,0 m 128,0 m 254,0 pkt. -
2. 2 lutego 2011 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 132,0 m 136,5 m 264,6 pkt. FTT 2011
3. 20 marca 2011 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 215,5 m - 217,3 pkt. * Loty 2010/2011
4. 20 stycznia 2012 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 125,5 m 135,0 m 257,9 pkt. -
5. 5 lutego 2012 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 125,5 m 131,5 m 258,5 pkt. -

[edytuj] Zwycięstwa w konkursach PŚ – noty sędziów

Lp Data Miejscowość Skocznia K HS Skok Nota A Nota B Nota C Nota D Nota E Nota (skok) Nota (styl) Nota łączna Nota końcowa
1. 23 stycznia 2011 Polska Zakopane Wielka Krokiew K120 HS134 123,0 m Polska 18,0 Niemcy 18,0 Finlandia 18,0 Czechy 17,0 Szwajcaria 17,5 65,4 pkt 53,5 pkt 122,9 pkt 254,0 pkt
128,0 m Polska 18,5 Niemcy 18,5 Finlandia 18,5 Czechy 18,5 Szwajcaria 18,5 74,4 pkt 55,5 pkt 131,1 pkt
2. 2 lutego 2011 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K125 HS140 132,0 m Austria 18,0 Norwegia 18,0 Niemcy 18,0 Finlandia 18,0 Szwajcaria 18,0 72,6 pkt 54,0 pkt 129,6 pkt 264,6 pkt
136,5 m Austria 19,0 Norwegia 18,5 Niemcy 18,5 Finlandia 19,0 Szwajcaria 19,0 80,7 pkt 56,5 pkt 135,0 pkt
3. 20 marca 2011 Słowenia Planica Letalnica K185 HS215 215,5 m Słowenia 18,5 Norwegia 18,0 Austria 18,5 Włochy 18,5 Niemcy 18,5 156,6 pkt 55,5 pkt 217,3 pkt 217,3 pkt
- Słowenia - Norwegia - Austria - Włochy - Niemcy - - - -
4. 20 stycznia 2012 Polska Zakopane Wielka Krokiew K120 HS134 125,5 m Polska 18,0 Słowacja 18,0 Czechy 19,0 Norwegia 18,5 Stany Zjednoczone 18,5 69,9 pkt 55,0 pkt 121,4 pkt 257,9 pkt
135,0 m Polska 18,0 Słowacja 17,5 Czechy 18,5 Norwegia 18,0 Stany Zjednoczone 16,5 87,0 pkt 53,5 pkt 136,5 pkt
5. 5 lutego 2012 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K120 HS134 125,5 m Austria 19,0 Norwegia 18,5 Włochy 18,5 Słowenia 18,5 Niemcy 18,5 69,9 pkt 55,5 pkt 110,1 pkt 258,5 pkt
131,5 m Austria 19,5 Norwegia 19,0 Włochy 19,0 Słowenia 19,0 Niemcy 18,5 80,7 pkt 57,0 pkt 148,4 pkt

[edytuj] Miejsca na podium

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce razem
2003/2004 - - - -
2004/2005 - - - -
2005/2006 - - - -
2006/2007 - - - -
2007/2008 - - - -
2008/2009 - - - -
2009/2010 - - - -
2010/2011 3 - - 3
2011/2012 2 2 3 7
suma 5 2 3 10

[edytuj] Miejsca na podium w konkursach Pucharu Świata

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 23 stycznia 2011 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 123,0 m 128,0 m 254,0 pkt. 1. - -
2. 2 lutego 2011 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 132,0 m 136,5 m 264,6 pkt. 1. - -
3. 20 marca 2011 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 215,5 m - 217,3 pkt. 1. - -
4. 3 grudnia 2011 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 HS-100 90,0 m 96,0 m 249,6 pkt 3. 39,7 pkt Andreas Kofler
5. 18 grudnia 2011 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 129,0 m 137,0 m 260,8 pkt 2. 3,9 pkt Andreas Kofler
6. 15 stycznia 2012 Austria Tauplitz Kulm K-185 HS-200 191,5 m 181,5 m 358,2 pkt 3. 6,7 pkt Anders Bardal
7. 20 stycznia 2012 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 125,5 m 135,0 m 257,9 pkt. 1. - -
8. 28 stycznia 2012 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 130,0 m 127,0 m 247,2 pkt 3. 5,4 pkt Daiki Itō
9. 29 stycznia 2012 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 131,5 m 131,5 m 241,6 pkt 2. 2,1 pkt Daiki Itō
10. 5 lutego 2012 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 125,5 m 131,5 m 258,5 pkt. 1. - -

[edytuj] Miejsca na podium w konkursach drużynowych Pucharu Świata

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skład Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 21 marca 2009 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 druż.[c] 205,5 m - 761,9 pkt (198,1 pkt) 2. 31,5 pkt Norwegia
2. 29 stycznia 2011 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 druż.[d] 139,0 m 130,0 m 1015,7 pkt (255,1 pkt) 3. 56,1 pkt Austria
3. 12 marca 2011 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 druż.[w] 127,0 m 127,5 m 1028,3 pkt (279,6 pkt) 3. 57,7 pkt Austria
4. 3 marca 2012 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-97 druż.[j] 92,5 m 89,5 m 877,5 pkt (237,0 pkt) 3. 14,1 pkt Austria

[edytuj] Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata

stan po zakończeniu sezonu 2011/2012

Sezon 2003/2004
Kuusamo Kuusamo Trondheim Neustadt Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Liberec Liberec Zakopane Zakopane Hakuba Sapporo Sapporo Oberstdorf Willingen Park City Kuopio Kuopio Lillehammer Oslo punkty
- - - - - - - - - - - 49 - - - - - - - - - - - 0
Sezon 2004/2005
Kuusamo Kuusamo Trondheim Trondheim Harrachov Harrachov Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Willingen Tauplitz Tauplitz Neustadt Neustadt Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Pragelato Lahti Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - 44 q - - 7 q q 40 34 - - 36
Sezon 2005/2006
Kuusamo Kuusamo Lillehammer Lillehammer Harrachov Harrachov Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Willingen Lahti Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty
26 43 35 33 25 - 41 49 29 41 33 - - 15 19 - 40 34 34 44 q - 41
Sezon 2006/2007
Kuusamo Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Vikersund Zakopane Oberstdorf Oberstdorf Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Klingenthal Willingen Lahti Kuopio Oslo Oslo Planica Planica Planica punkty
46 40 26 q q 29 21 15 9 25 36 50 41 17 34 24 - 12 17 45 19 24 36 11 168
Sezon 2007/2008
Kuusamo Trondheim Trondheim Villach Villach Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Bischofshofen Bischofshofen Predazzo Predazzo Harrachov Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Liberec Liberec Willingen Kuopio Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty
q 34 35 34 34 41 18 22 23 25 35 6 19 12 21 25 44 20 q 24 q 23 32 35 30 29 29 157
Sezon 2008/2009
Kuusamo Trondheim Trondheim Pragelato Pragelato Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Bad Miterndorf Bad Miterndorf Zakopane Zakopane Vancouver Vancouver Sapporo Willingen Klingenthal Oberstdorf Lahti Kuopio Lillehammer Vikersund Planica Planica punkty
48 46 47 - - q q - 47 27 28 - - 11 14 19 24 13 35 41 - q 45 42 q 10 8 146
Sezon 2009/2010
Kuusamo Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Tauplitz Tauplitz Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Oberstdorf Klingenthal Willingen Lahti Kuopio Lillehammer Oslo punkty
24 20 7 10 17 11 q 23 19 44 q - - 27 28 - - - 18 21 10 22 203
Sezon 2010/2011
Kuusamo Kuopio Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Harrachov Harrachov Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Zakopane Willingen Klingenthal Oberstdorf Vikersund Vikersund Lahti Planica Planica punkty
34 20 22 16 9 12 9 25 8 21 15 16 14 - - 17 7 1 6 1 11 11 11 9 7 1 739
Sezon 2011/2012
Kuusamo Lillehammer Lillehammer Harrachov Harrachov Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Tauplitz Tauplitz Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Predazzo Predazzo Willingen Oberstdorf Lahti Trondheim Oslo Planica Planica punkty
4 3 48 15 13 12 2 23 4 9 9 6 3 1 7 3 2 7 1 5 6 39 6 11 9 11 1078
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – dyskwalifikacja  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej
Sezon Miejsce
2005/2006 34.[60]
2006/2007 15.[74]
2007/2008 21.[92]
2008/2009 36.[106]
2009/2010 30.[126]
2010/2011 15.[148]
2011/2012 8.[201]

[edytuj] Turniej Nordycki (Skandynawski)

Kamil Stoch podczas zawodów Turnieju Nordyckiego w Oslo, 14 marca 2010
[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej
Sezon Miejsce
2005 54.[49]
2006 38.[63]
2007 21.[77]
2008 36.[100]
2009 55.[113]
2010 15.[134]

[edytuj] Puchar Świata w lotach

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2006/2007 22.[246]
2007/2008 25.[247]
2008/2009 22.[248]
2009/2010 -[249]
2010/2011 9.[250]
2011/2012 6.[251]

[edytuj] Letnie Grand Prix w skokach narciarskich

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej LGP

Kraje, w których Kamil Stoch stawał na podium Letniego Grand Prix w skokach narciarskich
Sezon Miejsce
2005 11.[4]
2006 37.[70]
2007 12.[89]
2009 32.[121]
2010 2.[5]
2011 2.[6]

[edytuj] Zwycięstwa w konkursach LGP

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 3 października 2007 Niemcy Oberhof Hans-Renner-Schanze K-120 HS-140 135,0 m 140,0 m 295,5 pkt
2. 21 sierpnia 2010 Polska Wisła Malinka K-120 HS-134 131,0 m 129,0 m 261,5 pkt
3. 29 sierpnia 2010 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 129,5 m 130,5 m 282,3 pkt
4. 3 października 2010 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 133,5 m 143,5 m 260,7 pkt
5. 14 sierpnia 2011 Szwajcaria Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 118,0 m – 137,0 pkt
6. 3 października 2011 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 140,5 m 135,5 m 279,3 pkt

[edytuj] Zwycięstwa w konkursach LGP – noty sędziów

Lp Data Miejscowość Skocznia K HS Skok Nota A Nota B Nota C Nota D Nota E Nota (skok) Nota (styl) Nota łączna Nota końcowa
1. 3 października 2007 Niemcy Oberhof Hans-Renner-Schanze K120 HS140 135,0 m Słowenia 18,5 Norwegia 18,0 Polska 19,0 Niemcy 18,0 Czechy 19,0 87,0 pkt 55,5 pkt 142,5 pkt 295,5 pkt
140,0m Słowenia 19,0 Norwegia 18,5 Polska 19,0 Niemcy 19,0 Czechy 19,0 96,0 pkt 57,0 pkt 153,0 pkt
2. 21 sierpnia 2010 Polska Wisła Malinka K120 HS134 131,0 m Francja 18,5 Polska 18,5 Szwecja 19,0 Słowenia 18,5 Kanada 19,0 79,8 pkt 56,0 pkt 129,3 pkt 261,5 pkt
129,0 m Francja 18,5 Polska 18,5 Szwecja 18,5 Słowenia 18,5 Kanada 18,0 76,2 pkt 55,5 pkt 132,2 pkt
3. 29 sierpnia 2010 Japonia Hakuba Olimpijska K120 HS131 129,5 m Japonia 19,0 Austria 19,0 Francja 19,0 Polska 19,0 Szwajcaria 19,0 77,1 pkt 57,0 pkt 141,8 pkt 282,3 pkt
130,5 m Japonia 19,0 Austria 19,0 Francja 19,0 Polska 19,0 Szwajcaria 19,0 78,9 pkt 57,0 pkt 140,5 pkt
4. 3 października 2010 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K125 HS140 133,5 m Polska 17,0 Norwegia 15,5 Słowenia 16,5 Niemcy 15,5 Czechy 17,0 75,3 pkt 49,0 pkt 123,9 pkt 260,7 pkt
143,5 m Polska 17,5 Norwegia 16,5 Słowenia 16,5 Niemcy 16,0 Czechy 17,0 93,3 pkt 50,0 pkt 136,8 pkt
5. 14 sierpnia 2011 Szwajcaria Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K105 HS117 118,0 m Austria 18,0 Włochy 17,5 Francja 18,0 Niemcy 18,0 Szwajcaria 18,5 83,4 pkt 54,0 pkt 137,0 pkt 137,0 pkt
– Austria – Włochy – Francja – Niemcy – Szwajcaria – – – –
6. 3 października 2011 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K125 HS140 140,5 m Francja 18,5 Czechy 19,0 Niemcy 18,5 Finlandia 18,5 Włochy 19,5 87,9 pkt 56,0 pkt 140,8 pkt 279,3 pkt
135,5 m Francja 19,0 Czechy 19,0 Niemcy 18,5 Finlandia 18,5 Włochy 18,5 78,9 pkt 56,0 pkt 138,5 pkt

[edytuj] Miejsca na podium w konkursach LGP

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Miejsce Strata Zwycięzca
1. 3 października 2007 Niemcy Oberhof Hans-Renner-Schanze K-120 HS-140 135,0 m 140,0 m 295,5 pkt 1. – –
2. 20 sierpnia 2010 Polska Wisła Malinka K-120 HS-134 132,5 m 129,5 m 269,3 pkt 2. 0,6 pkt Adam Małysz
3. 21 sierpnia 2010 Polska Wisła Malinka K-120 HS-134 131,0 m 129,0 m 261,5 pkt 1. – –
4. 28 sierpnia 2010 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 127,0 m 131,5 m 269,1 pkt 3. 2,5 pkt Daiki Itō
5. 29 sierpnia 2010 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 129,5 m 130,5 m 282,3 pkt 1. – -
6. 1 października 2010 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 123,0 m 125,0 m 259,8 pkt 3. 13,3 pkt Adam Małysz
7. 3 października 2010 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 133,5 m 143,5 m 260,7 pkt 1. – –
8. 20 lipca 2011 Polska Szczyrk Skalite K-95 HS-106 100,0 m 103,5 m 258,2 pkt 3. 9,8 pkt Thomas Morgenstern
9. 23 lipca 2011 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 127,0 m 123,5 m 251,3 pkt 3. 10,8 pkt Thomas Morgenstern
10. 7 sierpnia 2011 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K95 K-95 HS-108 107,5 m 103,5 m 257,9 pkt 2. 11,0 pkt Thomas Morgenstern
11. 12 sierpnia 2011 Francja Courchevel Tremplin Le Praz K-120 HS-132 126,5 m 137,0 m 277,2 pkt 3. 6,6 pkt Thomas Morgenstern
12. 14 sierpnia 2011 Szwajcaria Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 118,0 m – 137,0 pkt 1. – –
13. 3 października 2011 Niemcy Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 140,5 m 135,5 m 279,3 pkt 1. – –

[edytuj] Miejsca na podium w konkursach drużynowych Letniego Grand Prix

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skład Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 6 sierpnia 2011 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze K95 K-95 HS-108 druż.[f] 101 m 103 m 995,8 pkt (261,5 pkt) 2. 25,5 pkt Austria

[edytuj] Miejsca w poszczególnych konkursach LGP

2004
Hinterzarten Courchevel Zakopane Predazzo Innsbruck Hakuba Hakuba punkty
- - q - - - - 0
2005
Hinterzarten Einsiedeln Courchevel Zakopane Predazzo Bischofshofen Hakuba Hakuba punkty
- 11 8 24 12 15 5 13 166
2006
Hinterzarten Predazzo Einsiedeln Courchevel Zakopane Kranj Hakuba Hakuba Klingenthal Oberhof punkty
45 35 16 22 21 8 - - q - 66
2007
Hinterzarten Courchevel Pragelato Einsiedeln Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Oberhof Klingenthal punkty
39 14 29 19 27 - - - 1 5 181
2009
Hinterzarten Pragelato Courchevel Einsiedeln Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Klingenthal punkty
24 q 24 16 16 17 - - 40 58
2010
Hinterzarten Courchevel Einsiedeln Wisła Wisła Hakuba Hakuba Liberec Klingenthal punkty
- - - 2 1 3 1 3 1 500
2011
Wisła Szczyrk Zakopane Hinterzarten Courchevel Einsiedeln Hakuba Hakuba Ałma-Ata Hinzenbach Klingenthal punkty
9 3 3 2 3 1 - - - 15 1 505
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

[edytuj] Turniej Czterech Narodów

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej
Sezon Miejsce
2006 26.[252]
2007 19.[253]
2009 21.[122]

[edytuj] Lotos Poland Tour

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej
Sezon Miejsce
2011 3.[171]

[edytuj] Puchar Kontynentalny

Kraje, w których Kamil Stoch stawał na podium Pucharu Kontynentalnego i Letniego Pucharu Kontynentalnego

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2000/2001 niesklasyfikowany[14]
2002/2003 niesklasyfikowany[19]
2003/2004 109.[31]
2004/2005 38.[43]
2006/2007 57.[73]
2008/2009 75.[105]
2009/2010 68.[129]

[edytuj] Miejsca na podium chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 26 grudnia 2004 Szwajcaria Sankt Moritz Olimpijska K-95 HS-100 89,5 m 94,0 m 210,5 pkt 3. 24,5 pkt Dmitrij Wasiljew
2. 28 grudnia 2006 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 131,0 m 131,5 m 249,0 pkt 3. 4,9 pkt Morten Solem
3. 27 lutego 2010 Polska Wisła Malinka K-120 HS-134 122,5 m 119,0 m 230,7 pkt 3. 24,7 pkt Adam Małysz

[edytuj] Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego

Sezon 2000/2001
St Moritz Engelberg Bischofshofen Sapporo Sapporo Sapporo Brotterode Brotterode Lauscha Lauscha Innsbruck Ramsau Schoenwald Neustadt Westby Neustadt Westby Iron Mountain Planica Iron Mountain Planica Ishpeming Chamonix Chamonix Zakopane Zakopane Vikersund Vikersund Harrachov Harrachov Vaaler Zao Zao Oernskoeldsvik Oernskoeldsvik Hede punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 68 - - - - - - - - - - 0
Sezon 2002/2003
Lahti Lahti Liberec Liberec St Moritz Engelberg Seefeld Bischofshofen Sapporo Sapporo Planica Sapporo Planica Neustadt Neustadt Braunlage Braunlage Willingen Zakopane Zakopane Eisenerz Eisenerz Westby Brotterode Brotterode Lauscha Ishpeming Ruhpolding Ishpeming Ruhpolding Ishpeming Zao Zao Stryn Stryn punkty
- - - - - - 40 66 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 2003/2004
Lillehammer Lillehammer St Moritz Engelberg Seefeld Planica Planica Sapporo Sapporo Sapporo Bischofshofen Bischofshofen Braunlage Braunlage Brotterode Brotterode Zakopane Westby Westby Iron Mountain Iron Mountain Kuopio Kuopio Vikersund Vikersund punkty
- - - 47 69 20 - - - - - - - - - - - - - - - 42 - - - 11
Sezon 2004/2005
Rovaniemi Rovaniemi Lahti Lahti Harrachov Harrachov St Moritz Engelberg Engelberg Seefeld Planica Planica Sapporo Sapporo Sapporo Bischofshofen Bischofshofen Lauscha Lauscha Braunlage Braunlage Brotterode Brotterode Westby Westby Iron Mountain Iron Mountain Vikersund Vikersund Zakopane punkty
15 35 50 67 24 32 3 13 42 62 21 13 12 19 17 22 23 - - - - - - - - - - - - - 198
Sezon 2006/2007
Rovaniemi Rovaniemi Rovaniemi Rovaniemi Engelberg Engelberg Planica Planica Sapporo Sapporo Sapporo Pragelato Pragelato Westby Westby Iron Mountain Iron Mountain Oberhof Oberhof Trondheim Trondheim Vikersund Vikersund Zakopane punkty
- - - - 10 3 - - - - - - - - - - - - - - - - - - 86
Sezon 2008/2009
Rovaniemi Rovaniemi Vikersund Vikersund Liberec Liberec Engelberg Engelberg Braunlage Braunlage Sapporo Sapporo Sapporo Bischofshofen Bischofshofen Kranj Kranj Neustadt Neustadt Zakopane Zakopane Iron Mountain Iron Mountain Brotterode Brotterode Wisła Wisła Trondheim Trondheim Pragelato Pragelato Kuusamo Kuusamo punkty
- - - - - - 8 7 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 68
Sezon 2009/2010
Rovaniemi Rovaniemi Vikersund Vikersund Otepää Otepää Engelberg Engelberg Sapporo Sapporo Sapporo Titisee-Neustadt Bischofshofen Bischofshofen Iron Mountain Zakopane Zakopane Kranj Kranj Brotterode Brotterode Wisła Oslo Oslo Kuusamo Kuusamo punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 3 - - - - 60
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

- – zawodnik nie wystartował

[edytuj] Letni Puchar Kontynentalny

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon Miejsce
2007 46.[81]
2009 66.[116]
2010 1.[141]

[edytuj] Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego

Sezon 2007
Velenje Velenje Kranj Oberstdorf Oberstdorf Lillehammer Lillehammer Villach Villach punkty
- - - - - - - 12 16 37
Sezon 2009
Velenje Kranj Kranj Villach Villach Lillehammer Lillehammer P'yŏngch'ang P'yŏngch'ang Wisła Wisła punkty
19 22 32 - - - - - - - - 21
Sezon 2010
Kranj Kranj Velenje Garmisch-Partenkirchen Garmisch-Partenkirchen Courchevel Courchevel Lillehammer Lillehammer Oslo Oslo Ałma-Ata Ałma-Ata Wisła Wisła punkty
2 1 1 1 1 - - - - - - 1 1 - - 680
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

- − zawodnik nie wystartował

[edytuj] Zwycięstwa w konkursach LPK

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 3 lipca 2010 Słowenia Kranj Bauhenk K-100 HS-109 107,5 m 111,0 m 266,3 pkt
2. 4 lipca 2010 Słowenia Velenje Grajski Gric K-85 HS-94 93,5 m 90,0 m 255,5 pkt
3. 9 lipca 2010 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 138,0 m – 138,9 pkt
4. 10 lipca 2010 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 134,0 m 132,5 m 259,2 pkt
5. 25 września 2010 Kazachstan Ałma-Ata Gorney Gigant K-125 HS-140 137,0 m 136,5 m 273,3 pkt
6. 26 września 2010 Kazachstan Ałma-Ata Gorney Gigant K-95 HS-105 102,5 m 103,5 m 257,0 pkt

[edytuj] Miejsca na podium LPK chronologicznie

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 2 lipca 2010 Słowenia Kranj Bauhenk K-100 HS-109 105,5 m 108,5 m 256,7 pkt 2. 1,0 pkt Andreas Strolz
2. 3 lipca 2010 Słowenia Kranj Bauhenk K-100 HS-109 107,5 m 111,0 m 266,3 pkt 1. – –
3. 4 lipca 2010 Słowenia Velenje Grajski Gric K-85 HS-94 93,5 m 90,0 m 255,5 pkt 1. – –
4. 9 lipca 2010 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 138,0 m – 138,9 pkt 1. – –
5. 10 lipca 2010 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 134,0 m 132,5 m 259,2 pkt 1. – –
6. 25 września 2010 Kazachstan Ałma-Ata Gorney Gigant K-125 HS-140 137,0 m 136,5 m 273,3 pkt 1. – –
7. 26 września 2010 Kazachstan Ałma-Ata Gorney Gigant K-95 HS-105 102,5 m 103,5 m 257,0 pkt 1. – –

[edytuj] Mistrzostwa Polski w skokach narciarskich

Kamil Stoch sześć razy zdobył indywidualny tytuł mistrza Polski seniorów w skokach narciarskich (pięć zimą, jeden latem). Ośmiokrotnie zdobywał srebro (pięć zimą) i pięciokrotnie brąz (dwa zimą i trzy latem). W ramach drużynowych konkursów mistrzostw Polski zdobył tytuł mistrzowski latem 2010 roku i zimą 2012 jako zawodnik AZS Zakopane[7].

[edytuj] Zimowe mistrzostwa Polski seniorów w skokach narciarskich

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
11. 27 marca 2002 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 67,0 m 71,5 m 157,5 pkt 76,5 pkt Adam Małysz
13. 26 grudnia 2002 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 108,0 m 101,5 m 170,5 pkt 106,3 pkt Adam Małysz
13. 26 grudnia 2003 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 116,0 m 120,5 m 220,7 pkt 51,9 pkt Adam Małysz
8. 28 stycznia 2004 Polska Karpacz Orlinek K-85 HS-94 druż. 86,0 m 87,5 m 755,5 (240,0 pkt) 128,0 pkt AZS Katowice
6. 29 stycznia 2004 Polska Karpacz Orlinek K-85 HS-94 ind. 86,0 m 85,0 m 231,5 pkt 30,5 pkt Adam Małysz
6. 31 stycznia 2004 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 112,0 m 124,0 m 220,8 pkt 57,4 pkt Adam Małysz
3.Bronze medal with cup.svg 26 stycznia 2005 Polska Szczyrk Skalite K-85 HS-93 ind. 86,0 m - 118,5 pkt 10,5 pkt Adam Małysz
2.Silver medal with cup.svg 8 lutego 2005 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 113,5 m 120,5 m 220,7 pkt 40,3 pkt Adam Małysz
3.Bronze medal with cup.svg 25 lutego 2006 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 128,5 m 126,0 m 257,6 pkt 22,3 pkt Robert Mateja
2.Silver medal with cup.svg 26 lutego 2006 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 88,5 m 87,5 m 242,0 pkt 7,5 pkt Adam Małysz
4. 16 lutego 2007 Polska Szczyrk Skalite K-85 HS-93 druż. 84,5 m – 355,5 pkt (113,0 pkt) 64,5 pkt KS Wisła Ustronianka
2.Silver medal with cup.svg 17 lutego 2007 Polska Szczyrk Skalite K-85 HS-93 ind. 84,5 m 77,5 m 212,0 pkt 23,0 pkt Adam Małysz
1.Gold medal with cup.svg 26 grudnia 2007 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 130,0 m 128,0 m 265,4 pkt - Kamil Stoch
4. 18 marca 2008 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 129,5 m 118 m 243 pkt 30,3 pkt Adam Małysz
9. 19 marca 2008 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 druż. 86,0 m - 375,0 pkt (117,5 pkt) 568,0 pkt TS Wisła Zakopane
14. 20 marca 2008 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 87,0 m 79,5 m 220,0 pkt 39,5 pkt Adam Małysz
1.Gold medal with cup.svg 14 lutego 2009 Polska Wisła Malinka K-120 HS-134 ind. 113,0 m 132,0 m 231,4 pkt - Kamil Stoch
10. 26 marca 2009 Polska Szczyrk Skalite K-95 HS-106 druż. 100,5 m - 332,0 pkt (126,5 pkt) 641,5 pkt KS Wisła Ustronianka
2.Silver medal with cup.svg 26 grudnia 2009 Polska Szczyrk Skalite K-95 HS-106 ind. 102,0 m 94,5 m 243,0 pkt 13,0 pkt Adam Małysz
2.Silver medal with cup.svg 26 grudnia 2010 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 123,5 m 126,0 m 246,6 pkt 26,0 pkt Adam Małysz
1.Gold medal with cup.svg 19 lutego 2011 Polska Szczyrk Skalite K-95 HS-106 ind. 101,5 m 101,5 m 258,5 pkt - Kamil Stoch
1.Gold medal with cup.svg 26 grudnia 2011 Polska Wisła Malinka K-120 HS-134 ind. 123,5 m 136,0 m 289,2 pkt - Kamil Stoch
1.Gold medal with cup.svg 24 marca 2012 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 druż. 131,0 m 131,0 m 1059,5 pkt (273,6 pkt) - AZS Zakopane
1.Gold medal with cup.svg 25 marca 2012 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 135,0 m 133,0 m 285,9 pkt - Kamil Stoch

[edytuj] Letnie mistrzostwa Polski seniorów w skokach narciarskich

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
23. 29 września 2002 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 70,5 m 70,5 m 165,5 pkt 78,5 pkt Marcin Bachleda
20. 21 września 2003 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 71,0 m 78,0 m 180,0 pkt 67,5 pkt Adam Małysz
17. 9 października 2004 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 107,0 m 113,0 m 176,5 pkt 101,5 pkt Adam Małysz
7. 10 października 2004 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 88,5 m 83,5 m 210,0 pkt 44,0 pkt Adam Małysz
7. 15 października 2005 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 121,5 m 131,5 m 255,4 pkt 21,8 pkt Adam Małysz
5. 16 października 2005 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 81,0 m 91,5 m 234,5 pkt 23,5 pkt Adam Małysz
6. 14 października 2006 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 120,5 m 119,0 m 227,1 pkt 34,7 pkt Adam Małysz
3.Bronze medal with cup.svg 15 października 2006 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 86,0 m 87,0 m 236,0 pkt 24,0 pkt Adam Małysz
3.Bronze medal with cup.svg 13 października 2007 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 121,0 m 128,5 m 249,1 pkt 22,8 pkt Adam Małysz
2.Silver medal with cup.svg 14 października 2007 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 85,0 m 87,5 m 236,5 pkt 16,5 pkt Adam Małysz
3.Bronze medal with cup.svg 10 października 2009 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 83,5 m 86,5 m 227,0 pkt 19,0 pkt Adam Małysz
6. 11 października 2009 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 120,0 m 125,0 m 238,5 pkt 26,2 pkt Adam Małysz
2.Silver medal with cup.svg 23 lipca 2010 Polska Szczyrk Skalite K-95 HS-106 ind. 102,0 m 99,5 m 255,5 pkt 7,0 pkt Adam Małysz
1.Gold medal with cup.svg 24 lipca 2010 Polska Szczyrk Skalite K-95 HS-106 druż. 108,0 m 101,0 m 966,5 pkt (262,0 pkt) - AZS Zakopane
2.Silver medal with cup.svg 25 lipca 2010 Polska Wisła Malinka K-120 HS-134 ind. 125,5 m 131,0 m 262,2 pkt 15,9 pkt Adam Małysz
1.Gold medal with cup.svg 17 września 2011 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 130,0 m 119,5 m 253,4 pkt - Kamil Stoch

[edytuj] Inne

[edytuj] Rekordy skoczni

Data Miejsce Skocznia Punkt K HS Rekord Uwagi
25 lutego 2002 Polska Zakopane Mała Krokiew K-65 HS 72 73,5 m[254]
3 października 2007 Niemcy Oberhof Hans-Renner-Schanze K-120 HS 140 140 m Rekord letni.
24 września 2009 Kazachstan Ałma-Ata Gorney Gigant K-125 HS 140 140,5 m[255]
26 września 2009 K-95 HS 105 103,5 m[255]
3 października 2010 NiemcyKlingenthal Vogtland Arena K-125 HS 140 143,5 m[256] Rekord nieaktualny, letni
12 sierpnia 2011 Francja Courchevel Tremplin Le Praz K-120 HS 132 137 m[177] Rekord letni
26 grudnia 2011 Polska Wisła Malinka K-120 HS 134 136,0 m[257]

[edytuj] Trenerzy

[edytuj] Wyróżnienia

[edytuj] Uwagi

  1. ↑ 1,0 1,1 Skład zespołu: Tomisław Tajner, Tomasz Pochwała, Paweł Kruczek i Kamil Stoch
  2. ↑ 2,0 2,1 Mateusz Rutkowski, Kamil Stoch, Andrzej Dorula, Jan Ciapała
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 3,8 3,9 Skład zespołu: Kamil Stoch, Łukasz Rutkowski, Stefan Hula i Adam Małysz
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 4,7 Skład zespołu: Kamil Stoch, Piotr Żyła, Stefan Hula i Adam Małysz
  5. ↑ Skład zespołu: Maciej Kot, Dawid Kubacki, Krzysztof Miętus, Kamil Stoch
  6. ↑ 6,0 6,1 Skład zespołu: Maciej Kot, Piotr Żyła, Dawid Kubacki, Kamil Stoch
  7. ↑ Skład zespołu: Krzysztof Miętus, Kamil Stoch, Jan Ziobro, Piotr Żyła
  8. ↑ Skład zespołu: Stefan Hula, Dawid Kubacki, Kamil Stoch, Piotr Żyła
  9. ↑ 9,0 9,1 Skład zespołu: Maciej Kot, Krzysztof Miętus, Kamil Stoch, Piotr Żyła
  10. ↑ 10,0 10,1 Skład zespołu: Maciej Kot, Klemens Murańka, Aleksander Zniszczoł, Kamil Stoch.
  11. ↑ Skład zespołu: Maciej Kot, Kamil Stoch, Aleksander Zniszczoł, Piotr Żyła
  12. ↑ 12,0 12,1 12,2 12,3 12,4 Skład zespołu: Stefan Hula, Kamil Stoch, Robert Mateja, Adam Małysz
  13. ↑ 13,0 13,1 Skład zespołu: Kamil Stoch, Marcin Bachleda, Adam Małysz, Robert Mateja
  14. ↑ Skład zespołu: Mateusz Rutkowski, Marcin Bachleda, Kamil Stoch, Adam Małysz
  15. ↑ 15,0 15,1 Skład zespołu: Kamil Stoch, Piotr Żyła, Robert Mateja, Adam Małysz
  16. ↑ Skład zespołu: Mateusz Rutkowski, Marcin Bachleda, Kamil Stoch, Adam Małysz
  17. ↑ 17,0 17,1 17,2 Polski zespół nie awansował do II serii
  18. ↑ 18,0 18,1 Nie ustał tego skoku
  19. ↑ Maciej Kot, Piotr Żyła, Krzysztof Miętus, Kamil Stoch
  20. ↑ Maciej Kot, Piotr Żyła, Krzysztof Miętus, Kamil Stoch
  21. ↑ Skład zespołu: Kamil Stoch, Dawid Kowal, Stefan Hula i Mateusz Rutkowski
  22. ↑ Skład zespołu: Paweł Urbański, Wojciech Topór, Piotr Żyła i Kamil Stoch
  23. ↑ Skład zespołu: Tomasz Byrt, Piotr Żyła, Kamil Stoch, Adam Małysz.
  24. ↑ Znany także jako Puchar Wagrafa

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Archiwum-czat z Kamilem Stochem (pol.). www.onet.pl. [dostęp 2011-04-24].
  2. ↑ Kamil Stoch - Kadra Polski (pol.). interia.pl. [dostęp 2011-07-24].
  3. ↑ 3,0 3,1 Mieszane nastroje w Zakopanem − pierwsze zwycięstwo Stocha, pechowy upadek Małysza. sportowefakty.pl, 2011-01-23. [dostęp 2011-01-23].
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 Letnia Grand Prix 2005. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  5. ↑ 5,0 5,1 5,2 Letnia Grand Prix 2010. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  6. ↑ 6,0 6,1 Letnia Grand Prix 2011. Skijumping.pl. [dostęp 2011-10-03].
  7. ↑ 7,0 7,1 Mistrzostwa Polski (wyniki). Skijumping.pl. [dostęp 2011-04-05].
  8. ↑ Zapis rozmowy Kamila Stocha z fanami w sklepie 4F w Krakowie. skijumping.pl, 2007-11-28. [dostęp 2011-03-31].
  9. ↑ 9,0 9,1 Stochmistrz. tvp.info, 2011-02-23. [dostęp 2011-04-07].
  10. ↑ Sonia Ogrocka: Kamil Stoch się żeni. Skoki.pl, 6 sierpnia 2010. [dostęp 2011-04-10].
  11. ↑ 11,0 11,1 11,2 11,3 Następca Stanisława Bobaka? − Kamil Stoch. archiwum.watra.pl, 2003-08-01. [dostęp 2011-03-31].
  12. ↑ 12,00 12,01 12,02 12,03 12,04 12,05 12,06 12,07 12,08 12,09 12,10 Kamil Stoch (sylwetka, biografia). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-24].
  13. ↑ Kamil Stoch dojrzał, by wygrywać. newsweek.pl, 2010-12-01. [dostęp 2011-01-25].
  14. ↑ 14,0 14,1 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2000/2001. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-04].
  15. ↑ Wyniki Mistrzostw Świata Juniorów, z dnia 2001-02-01 w Karpacz (HS 94), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  16. ↑ Wyniki Mistrzostw Świata Juniorów, z dnia 2001-02-03 w Karpacz (HS 94), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  17. ↑ 17,0 17,1 Medaliści VIII Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży i Mistrzostw Polski Juniorów w sportach zimowych „Małopolska 2002”. sportmlodziezowy.pl, 2002-03-01. [dostęp 2011-04-25].
  18. ↑ Wyniki Mistrzostw Polski, z dnia 2002-09-29 w Zakopane (HS 94), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-06].
  19. ↑ 19,0 19,1 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2002/2003. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-04].
  20. ↑ FIS Junior World Ski Championships, 06.02.2003, Solleftea (SWE). FIS-Ski - resultats. [dostęp 2011-05-06].
  21. ↑ FIS Junior World Ski Championships, 08.02.2003, Solleftea (SWE). FIS-Ski - resultats. [dostęp 2011-05-06].
  22. ↑ 22,0 22,1 Olimpiada Młodzieży - Juniorzy Młodsi - 18.02.2003. [dostęp 2011-04-28].
  23. ↑ Początek Stochomanii, czyli Kamila Stocha droga na szczyt. sport.pl, 2011-02-03. [dostęp 2011-04-01].
  24. ↑ Medaliści IX Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży i Mistrzostw Polski Juniorów w sportach zimowych „SUDETY 2003”. sportmlodziezowy.pl, 2003-02-21. [dostęp 2011-04-25].
  25. ↑ 25,0 25,1 Puchar Burmistrza dla Stryczuli. Skijumping.pl, 2003-02-18. [dostęp 2011-04-28].
  26. ↑ Wyniki Mistrzostw Polski, z dnia 2002-12-26 w Zakopane (HS 134), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-06].
  27. ↑ Stawy: Mistrzostwa Polski Juniorów. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-30].
  28. ↑ Wyniki Mistrzostw Polski, z dnia 2003-09-21 w Zakopane (HS 94), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  29. ↑ 29,0 29,1 Wyniki konkursu o Puchar Prezesa TZN. skokinarciarskie.pl, 2003-06-24. [dostęp 2011-04-26].
  30. ↑ 30,0 30,1 Wyniki Pucharu Mcdonalda w Skokach Narciarskich - Seniorzy K-85 (pol.). Skijumping.pl. [dostęp 2012-01-28].
  31. ↑ 31,0 31,1 31,2 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2003/2004. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-04].
  32. ↑ STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Świata w sezonie 2003/2004. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-05].
  33. ↑ FIS Junior World Ski Championships, 23.03.2005, Rovaniemi (FIN), Team HS100. FIS-Ski - resultats. [dostęp 2011-05-06].
  34. ↑ FIS Junior World Ski Championships, 25.03.2005, Rovaniemi (FIN), HS100. FIS-ski resultats. [dostęp 2011-05-06].
  35. ↑ 35,0 35,1 Wyniki II konkursu Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży na Skoczni Szczyrk-Skaliste, 22.02.2004, K85, Juniorzy. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  36. ↑ 36,0 36,1 Wyniki Otwartego Konkursu Skoków Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży, Szczyrk 18.02.2004, K-85, Juniorzy. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  37. ↑ Wyniki Mistrzostw Polski, z dnia 2003-12-26 w Zakopane (HS 134), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  38. ↑ Wyniki Mistrzostw Polski, z dnia 2004-01-29 w Karpacz (HS 94), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  39. ↑ Wyniki Mistrzostw Polski, z dnia 2004-01-31 w Zakopane (HS 134), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  40. ↑ 40,0 40,1 Wyniki Otwartego Konkursu Pucharu TZN - 15.02.2004, K-120. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  41. ↑ 41,0 41,1 Wyniki Otwartego Konkursu Pucharu TZN, Kategoria Juniorów - 15.02.2004, K-120. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  42. ↑ 42,0 42,1 Wyniki konkursu o Puchar TZN. skokinarciarskie.pl, 2004-06-20. [dostęp 2011-04-26].
  43. ↑ 43,0 43,1 43,2 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2004/2005. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-04].
  44. ↑ FIS Continental Cup Ski-Jumping (SUN 19 DEC 2004). Fis-Ski. [dostęp 2011-04-06].
  45. ↑ FIS Continental Cup Ski-Jumping (27 DEC 2004). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-06].
  46. ↑ 46,0 46,1 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Świata w sezonie 2004/2005. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-05].
  47. ↑ Tadeusz Mieczyński: Matti Hautamaeki triumfuje w Pragelato, Stoch siódmy!. Skijumping.pl, 11 lutego 2005.
  48. ↑ Paweł Stawowczyk: PŚ: Hautamaeki wygrywa, Stoch lepszy od Małysza. Skokinarciarskie.pl, 2007-02-11. [dostęp 2011-04-24].
  49. ↑ 49,0 49,1 Turniej Skandynawski 2005. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  50. ↑ 50,0 50,1 Puchar Świata 2004/2005. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  51. ↑ Tadeusz Mieczyński, Bartłomiej J. Boczek: Polska ze srebrem w drużynowych MŚJ w Rovaniemi! (Pełne wyniki) (pol.). Skijumping.pl, 2005-03-23. [dostęp 2011-05-09].
  52. ↑ Bartłomiej J. Boczek: MŚJ: wygrywa Ikonen. Pech Kamila Stocha (pol.). Skijumping.pl, 2005-03-25. [dostęp 2011-05-09].
  53. ↑ Wyniki Mistrzostw Polski, z dnia 2005-01-26 w Szczyrk (HS 93), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-09].
  54. ↑ Wyniki Mistrzostw Polski, z dnia 2005-02-08 w Zakopane (HS 134), Polska. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-09].
  55. ↑ 55,0 55,1 Sensacyjny wynik Pucharu Doskonałego Mleka. skokinarciarskie.pl, 2005-06-18. [dostęp 2011-04-26].
  56. ↑ STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Letniego Grand Prix w sezonie 2005/2006. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  57. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (SAT 26 NOV 2005). FIS Ski. [dostęp 2011-04-06].
  58. ↑ 58,0 58,1 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Świata w sezonie 2005/2006. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  59. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (SUN 18 DEC 2005). FIS Ski. [dostęp 2011-04-06].
  60. ↑ 60,0 60,1 Skoki narciarskie − Turniej Czterech Skoczni 2005/2006. skokinarciarskie.pl, 2011-01-06. [dostęp 2011-02-01].
  61. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (FRI 6 JAN 2006). FIS Ski. [dostęp 2011-04-06].
  62. ↑ Kamil Stoch miał łzy w oczach. „Życie Warszawy”, 7 lutego 2006. [dostęp 2011-04-09].. 
  63. ↑ 63,0 63,1 Turniej Skandynawski 2006. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  64. ↑ 64,0 64,1 Puchar Świata 2005/2006. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  65. ↑ 65,0 65,1 Zakopane: Małysz przed Stochem i Mateją. skokinarciarskie.pl, 2005-12-26. [dostęp 2011-04-26].
  66. ↑ Mistrzostwa Polski - Zakopane, 14.10.2006. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  67. ↑ Mistrzostwa Polski - Zakopane, 15.10.2006. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  68. ↑ 68,0 68,1 Puchar Doskonałego Mleka dla Małysza. skokinarciarskie.pl, 2006-06-17. [dostęp 2011-04-26].
  69. ↑ STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Letniego Grand Prix w sezonie 2006/2007. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  70. ↑ 70,0 70,1 Letnia Grand Prix 2006. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  71. ↑ 71,0 71,1 71,2 71,3 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Świata w sezonie 2006/2007. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  72. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (SUN 3 DEC 2006). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-07].
  73. ↑ 73,0 73,1 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2006/2007. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-04].
  74. ↑ 74,0 74,1 Skoki narciarskie − Turniej Czterech Skoczni 2006/2007. skokinarciarskie.pl, 2011-01-06. [dostęp 2011-02-01].
  75. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (SUN 07 JAN 2007). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-07].
  76. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (SAT 10 FEB 2007). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-07].
  77. ↑ 77,0 77,1 Turniej Skandynawski 2007. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  78. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (SUN 25 MAR 2007). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-07].
  79. ↑ Mistrzostwa Polski - Szczyrk, 17.02.2007 - K-85. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  80. ↑ Mistrzostwa Polski - 16.02.2007 - K-85. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  81. ↑ 81,0 81,1 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Letniego Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2007/2008. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  82. ↑ 82,0 82,1 Adam Małysz zdobywa Puchar Doskonałego Mleka. skokinarciarskie.pl, 2007-06-24. [dostęp 2011-04-26].
  83. ↑ 83,0 83,1 Puchar Solidarności w rękach Małysza (wyniki). skokinarciarskie.pl, 2007-09-21. [dostęp 2011-04-26].
  84. ↑ Mistrzostwa Polski na igelicie, Zakopane 13.10.2007. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-04].
  85. ↑ Mistrzostwa Polski na igelicie, Zakopane 14.10.2007. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-04].
  86. ↑ 86,0 86,1 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Letniego Grand Prix w sezonie 2007/2008. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  87. ↑ Tadeusz Mieczyński, Marcin Hentał i Karolina Osenka: Stoch nokautuje w Oberhofie! (pol.). Skijumping.pl, 2007-10-03. [dostęp 2011-05-07].
  88. ↑ Marcin Hetnał: Kamil Stoch: "Chcę skakać dla siebie" (pol.). Skijumping.pl, 2007-10-03. [dostęp 2011-05-07].
  89. ↑ 89,0 89,1 Letnia Grand Prix 2007. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  90. ↑ 90,0 90,1 90,2 90,3 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Świata w sezonie 2007/2008. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-05].
  91. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (SUN 23 DEC 2007). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-07].
  92. ↑ 92,0 92,1 Skoki narciarskie − Turniej Czterech Skoczni 2007/2008. skokinarciarskie.pl, 2011-01-06. [dostęp 2011-02-01].
  93. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (SUN 06 JAN 2008). FIS-Ski. [dostęp 2011-05-10].
  94. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (SAT 17 FEB 2008). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-07].
  95. ↑ FIS Ski-Flying World Championships HS213 23.02.2008 Oberstdorf (GER). FIS-Ski - resultats. [dostęp 2011-05-05].
  96. ↑ FIS Ski-Flying World Championships Team HS213 24.02.2008 Oberstdorf (GER). FIS-Ski - resultats. [dostęp 2011-05-05].
  97. ↑ Mistrzostwa Polski, Zakopane 26.12.2007. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-03].
  98. ↑ Mistrzostwa Polski - 18.03.2008, Zakopane, K-120. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-05].
  99. ↑ Mistrzostwa Polski - 20.03.2008, Zakopane, K-85. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-05].
  100. ↑ 100,0 100,1 Turniej Skandynawski 2008. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  101. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (SUN 09 MAR 2008). FIS-Ski. [dostęp 2011-05-10].
  102. ↑ 102,0 102,1 Puchar Świata 2007/2008. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  103. ↑ Kamil Stoch już skacze. Skijumping.pl. [dostęp 2011-04-10].
  104. ↑ 104,0 104,1 104,2 104,3 104,4 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Świata w sezonie 2008/2009. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-05].
  105. ↑ 105,0 105,1 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2008/2009. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-04].
  106. ↑ 106,0 106,1 Skoki narciarskie − Turniej Czterech Skoczni 2008/2009. skokinarciarskie.pl, 2011-01-06. [dostęp 2011-02-01].
  107. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (SUN 06 JAN 2009). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-07].
  108. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (SAT 14 FEB 2009). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-07].
  109. ↑ Paweł Guzik i Marcin Hetnał: Kamil Stoch Mistrzem Polski z nowym rekordem skoczni! (pol.). Skijumping.pl, 2009-02-14. [dostęp 2011-05-05].
  110. ↑ Paweł Guzik: MŚ w Libercu: Wolfgang Loitzl Mistrzem Świata! Kamil Stoch czwarty! (pol.). Skijumping.pl, 2009-02-21. [dostęp 2011-05-05].
  111. ↑ Paweł Guzik: MŚ w Libercu: Andreas Kuettel Mistrzem Świata w jednoseryjnym konkursie! (pol.). Skijumping.pl, 2009-02-27. [dostęp 2011-05-06].
  112. ↑ World Ski Championships (SAT 28 FEB 2009. FIS-Ski.com, 2009-02-28. [dostęp 2011-05-10].
  113. ↑ 113,0 113,1 Turniej Skandynawski 2009. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  114. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ: Norwegia wygrywa, Polska druga w drużynówce! PŚ: Norwegia wygrywa, Polska druga w drużynówce! (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2009-03-21. [dostęp 2011-05-09].
  115. ↑ 115,0 115,1 Puchar Świata 2008/2009. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  116. ↑ 116,0 116,1 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Letniego Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2009/2010. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  117. ↑ 117,0 117,1 Puchar Solidarności: Passa Bachledy trwa. skokinarciarskie.pl, 2009-09-26. [dostęp 2011-04-26].
  118. ↑ Tadeusz Mieczyński/Barbara Niewiadomska: MP w Zakopanem: Małysz nokautuje i zostaje Mistrzem Polski na Średniej Skoczni. skijumping.pl, 2009-10-10. [dostęp 2011-04-06].
  119. ↑ Tadeusz Mieczyński: MP w Zakopanem: Małysz Mistrzem, Rutkowski ze srebrem!. skijumping.pl, 2009-10-11. [dostęp 2011-04-06].
  120. ↑ STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Letniego Grand Prix w sezonie 2009/2010. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  121. ↑ 121,0 121,1 Letnia Grand Prix 2009. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  122. ↑ 122,0 122,1 Grand Prix Czterech Narodów 2009. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  123. ↑ Jacek Gracka: Kamil Stoch - droga do sukcesu. Skokinarciarskie.pl, 2011-01-25. [dostęp 2011-04-23].
  124. ↑ 124,0 124,1 124,2 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Świata w sezonie 2009/2010. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-065].
  125. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (SUN 20 DEC 2009). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-06].
  126. ↑ 126,0 126,1 Skoki narciarskie − Turniej Czterech Skoczni 2009/2010. skokinarciarskie.pl, 2011-01-06. [dostęp 2011-02-01].
  127. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (WEN 06 JAN 2010). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-06].
  128. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (SAT 06 FEB 2010). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-06].
  129. ↑ 129,0 129,1 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2009/2010. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-04].
  130. ↑ Tadeusz Mieczyński: IO w Vancouver: Ammann z olimpijskim złotem, Małysz srebrny! (pol.). Skijumping.pl, 2010-02-13. [dostęp 2011-05-06].
  131. ↑ Tadeusz Mieczyński: IO w Vancouver: Ammann złotym medalistą, Małysz ze srebrem! (pol.). Skijumping.pl, 2010-02-20. [dostęp 2011-05-06].
  132. ↑ Tadeusz Mieczyński: IO w Vancouver: Austria nokautuje i zdobywa złoto, Polska dopiero szósta (pol.). Skijumping.pl, 2010-02-22. [dostęp 2011-05-06].
  133. ↑ Paweł Guzik: PŚ w Oslo: Kamil Stoch wygrywa kwalifikacje! (pol.). Skijumping.pl, 2010-03-13. [dostęp 2011-05-06].
  134. ↑ 134,0 134,1 Turniej Skandynawski 2010. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  135. ↑ 135,0 135,1 Puchar Świata 2009/2010. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  136. ↑ Paweł Guzik: MŚwL w Planicy: Złoty Ammann, Małysz poza podium (pol.). Skijumping.pl, 2010-03-20. [dostęp 2011-05-06].
  137. ↑ Paweł Guzik: MŚwL w Planicy: Złoto dla Austrii, Polska 4. (pol.). Skijumping.pl, 2010-03-21. [dostęp 2011-05-06].
  138. ↑ 25.07.2010 - Wisła (Polska) K-120 (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2010-07-25. [dostęp 2011-05-09].
  139. ↑ 23.07.2010 - Szczyrk (Polska) K-95. Skokinarciarskie.pl, 2010-07-23. [dostęp 2011-05-09].
  140. ↑ AZS Zakopane drużynowym Mistrzem Polski!. skijumping.pl, 24 lipca 2010. [dostęp 2011-04-26].
  141. ↑ 141,0 141,1 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Letniego Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2010/2011. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-07].
  142. ↑ STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Letniego Grand Prix w sezonie 2010/2011. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-09].
  143. ↑ Anna Szczepankiewicz: Kamil Stoch: "Przyjemność z tego lotu była niesamowita" (pol.). Skijumping.pl, 2010-10-03. [dostęp 2011-06-25].
  144. ↑ 144,0 144,1 144,2 144,3 144,4 STOCH Kamil (Polska) Analiza Występów w Pucharu Świata w sezonie 2010/2011. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-065].
  145. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (SUN 19 DEC 2010). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-06].
  146. ↑ 26.12.2010 - Zakopane (Polska) K-120. Skokinarciarskie.pl, 2010-12-26. [dostęp 2011-05-09].
  147. ↑ Tadeusz Mieczyński: MP w Zakopanem: Małysz Mistrzem Polski na Wielkiej Krokwi. skijumping.pl, 2010-12-26. [dostęp 2011-04-06].
  148. ↑ 148,0 148,1 Skoki narciarskie − Turniej Czterech Skoczni 2010/2011. skokinarciarskie.pl, 2011-01-06. [dostęp 2011-02-01].
  149. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (THU 06 JAN 2011). FIS-Ski. [dostęp 2011-05-12].
  150. ↑ Michał Białoński, Dariusz Wołowski: Kamil Stoch zwycięzcą niedzielnego konkursu PŚ w Zakopanem!. Sport Interia.pl, 2011-01-21. [dostęp 2011-04-22].
  151. ↑ 21th World Cup Competition Zakopane (POL) - Official Results (ang.). FIS-Ski, 23 stycznia 2011. [dostęp 23 stycznia 2011].
  152. ↑ Rewelacyjny Stoch - wygrał w Klingenthal. Sport Interia.pl, 2 lutego 2011. [dostęp 2011-04-10].
  153. ↑ Kamil Stoch znów zwycięski, siódme miejsce Małysza!. sportowefakty.pl, 2011-02-02. [dostęp 2011-02-02].
  154. ↑ FIS World Cup Ski-Jumping (WEN 02 FEB 2011). FIS-Ski. [dostęp 2011-04-06].
  155. ↑ Maria Mysiak: Kamil Stoch mistrzem Polski, Byrt srebrny jedzie do Oslo (filmy i zdjęcia) (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2011-02-19. [dostęp 2011-05-09].
  156. ↑ "Kiedyś miałem ADHD. Jestem Rakietą z Zębu". TVN24.pl, 24-03-2011. [dostęp 2011-04-24].
  157. ↑ Andrzej Mysiak: MŚ Oslo: Złoty Morgenstern, srebrny Kofler, brązowy Małysz MŚ Oslo: Złoty Morgenstern, srebrny Kofler, brązowy Małysz (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2011-02-26. [dostęp 2011-05-09].
  158. ↑ Andrzej Mysiak: MŚ Oslo: Schlierenzauer mistrzem świata ! MŚ Oslo: Schlierenzauer mistrzem świata ! (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2011-03-03. [dostęp 2011-05-09].
  159. ↑ Andrzej Mysiak: MŚ Oslo: Bez niespodzianki - Austria ze złotem, Polska czwarta MŚ Oslo: Bez niespodzianki - Austria ze złotem, Polska czwarta (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2011-02-27. [dostęp 2011-05-09].
  160. ↑ Andrzej Mysiak: MŚ Oslo: Austriacy mistrzami świata (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2011-03-05. [dostęp 2011-05-09].
  161. ↑ Małysz odchodzi w chwale! Stoch wygrywa! Dziękujemy!. eurosport.pl, 2011-03-20. [dostęp 2011-04-05].
  162. ↑ Kamil wyskakał Adamowi Mazurka. skokinarciarskie.pl, 2011-03-20. [dostęp 2011-04-05].
  163. ↑ 163,0 163,1 Puchar Świata 2010/2011. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  164. ↑ Paweł Stawowczyk: Już 18 skoczków potwierdziło udział w "Skoki do Celu (pol.). Skokinarciarskie.pl.
  165. ↑ Paweł Stawowczyk: Adam oddał swój ostatni skok (pol.). Skokinarciarskie.pl, 26 marca 2011. [dostęp 22 kwietnia 2011].
  166. ↑ Paweł Guzik: LGP w Wiśle: Morgenstern zwycięża, Stoch w "10" (pol.). Skijumping.pl, 17 lipca 2011. [dostęp 17 lipca 2011].
  167. ↑ Andrzej Mysiak: LGP Szczyrk: Morgenstern zwycięża, Stoch na podium (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2011-07-20. [dostęp 2011-07-20].
  168. ↑ 168,0 168,1 Andrzej Mysiak: LGP Zakopane: Austriacy zwyciężają. Polacy daleko, słaby Stoch (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2011-07-22. [dostęp 2011-07-22].
  169. ↑ 169,0 169,1 Marcin Hetnał: Kamil Stoch: "Dałem ciała" (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2011-07-22. [dostęp 2011-07-23].
  170. ↑ Andrzej Mysiak: LGP Zakopane: Morgenstern po raz trzeci, świetni Polacy (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2011-07-23. [dostęp 2011-07-23].
  171. ↑ 171,0 171,1 FIS: FIS Grand Prix Ski Jumping 2011 - Lotos Poland Tour (pol.). Berkutschi, 2011-07-23. [dostęp 2011-07-23].
  172. ↑ Letnia Grand Prix 2011. Klasyfikacja po konkursie: 23.07.2011, Zakopane K-120. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-07-23].
  173. ↑ Adrian Dworakowski: Powstał pierwszy oficjalny fan klub Kamila Stocha (pol.). Skijumping.pl, 2011-08-23. [dostęp 2011-12-28].
  174. ↑ Anna Szczepankiewicz: LGP w Hinterzarten: Austria wygrywa, Polacy na drugim miejscu! (pol.). Skijumping.pl, 2011-08-06. [dostęp 2011-08-06].
  175. ↑ Anna Szczepankiewicz: LGP w Hinterzarten: Czwarte zwycięstwo Morgensterna, Stoch drugi! (pol.). Skijumping.pl, 2011-08-07. [dostęp 2011-08-14].
  176. ↑ Letnia Grand Prix 2011. Klasyfikacja po konkursie: 07.08.2011, Hinterzarten K-95 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-08-14].
  177. ↑ 177,0 177,1 LGP w Courchevel: Thomas Morgenstern triumfuje po raz piąty, Stoch na podium! (pol.). Skijumping.com. [dostęp 2011-05-12].
  178. ↑ Daniel Ludwiński: Zwycięstwo Kamila Stocha w Einsiedeln! (pol.). Sportowefakty.pl, 2011-08-14. [dostęp 2011-08-14].
  179. ↑ Tadeusz Mieczyński: MP w Zakopanem: Kamil Stoch ze złotym medalem (pol.). Skijumping.pl, 2011-09-17. [dostęp 2011-09-17].
  180. ↑ Paweł Stawowczyk: LGP: Kamil Stoch triumfuje w finałowym konkursie! (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2011-10-03. [dostęp 2011-10-03].
  181. ↑ Dwor: Kamil Stoch przed Pucharem Świata (pol.). Przegląd Sportowy, 2011-11-12. [dostęp 2011-11-13].
  182. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Kuusamo: Austriacy triumfują, Polska dopiero siódma (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2011-11-27. [dostęp 2011-11-27].
  183. ↑ Paweł Guzik: PŚ w Kuusamo: Austriackie podium z Koflerem na czele. Stoch 4. (pol.). Skijumping.pl, 2011-11-27. [dostęp 2011-11-27].
  184. ↑ Paweł Guzik, Anna Szczepankiewicz: PŚ w Lillehammer: Kofler zwycięża, Stoch na podium! (pol.). Skijumping.pl, 2011-12-03. [dostęp 2011-12-03].
  185. ↑ Tadeusz Mieczyński, Anna Szczepankiewicz: Kamil Stoch: "Lekcja pokory numer jeden" (pol.). Skijumping.pl, 2011-12-04. [dostęp 2011-12-04].
  186. ↑ Maciej Mikołajczyk: Andreas Kofler nie zwalnia tempa, bolesny spadek Kamila Stocha (pol.). Sportowefakty.pl, 2011-12-04. [dostęp 2011-12-04].
  187. ↑ Paweł Stawowczyk: Schlierenzauer wygrywa z nieznaczną przewagą (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2011-12-09. [dostęp 2011-12-09].
  188. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Harrachov: Norwegia pokonała Austrię, Polska piąta (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2011-12-10. [dostęp 2011-12-10].
  189. ↑ Paweł Guzik: PŚ w Harrachovie: Richard Freitag zwycięża! (pol.). Skijumping.pl, 2011-12-11. [dostęp 2011-12-11].
  190. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Engelberg: Bardal wygrywa, upadek Schlierenzauera (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-12-17].
  191. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Engelberg: Zwycięstwo Koflera, Stoch na podium! (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2011-12-18. [dostęp 2011-12-18].
  192. ↑ Tadeusz Mieczyński: MP w Wiśle: Stoch wygrywa z nowym rekordem skoczni (pol.). Skijumping.pl, 2011-12-26. [dostęp 2011-12-26].
  193. ↑ Tadeusz Mieczyński: TCS w Oberstdorfie: Kofler najlepszy w kwalifikacjach, fatalny skok Stocha (pol.). Skijumping.pl, 2011-12-29. [dostęp 2011-12-29].
  194. ↑ Tadeusz Mieczyński: TCS w Oberstdorfie: Trudne pary polskich skoczków (pol.). Skijumping.pl, 2011-12-29. [dostęp 2011-12-29].
  195. ↑ Andrzej Mysiak: TCS Oberstdorf: Schlierenzauer najwyżej na austriackim podium (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2011-12-30. [dostęp 2011-12-30].
  196. ↑ Andrzej Mysiak: TCS Garmisch-Partenkirchen: Kofler z Kranjcem, Stoch z Kochem. Pary noworocznego konkursu. (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2011-12-31. [dostęp 2012-01-01].
  197. ↑ Andrzej Mysiak: TCS Garmisch-Partenkirchen: Schlierenzauer wygrywa, Stoch Czwarty (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-01-01. [dostęp 2012-01-01].
  198. ↑ Turniej Czterech Skoczni 2011/2012. Klasyfikacja po konkursie: 01.01.2012, Garmisch-Partenkirchen K-125 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-01-01].
  199. ↑ 199,0 199,1 Tadeusz Mieczyński, Natalia Konarzewska: TCS w Innsbrucku: Andreas Kofler przerywa passę Schlierenzauera. Skijumping.pl, 2012-01-04. [dostęp 2012-01-04].
  200. ↑ Tadeusz Mieczyński: Łukasz Kruczek: "Kamil popełnił stary błąd" (pol.). Skijumping.pl, 2012-01-04. [dostęp 2012-01-04].
  201. ↑ 201,0 201,1 Natalia Konarzewska: TCS w Bischofshofen: Morgenstern zwycięża, Schlierenzauer triumfatorem 60. TCS (pol.). Skijumping.pl, 2012-01-06. [dostęp 2012-01-08].
  202. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Kulm: Zwycięstwo Kranjca, Stoch szósty (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-01-15. [dostęp 2012-01-15].
  203. ↑ Puchar Świata 2011/2012: Klasyfikacja po konkursie: 15.01.2012, Tauplitz/Bad Mitterndorf K-185 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-01-15].
  204. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Kulm: Zwycięstwo Bardala, dyskwalifikacja Schlierenzauera (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-01-15. [dostęp 2012-01-15].
  205. ↑ Puchar Świata 2011/2012. Klasyfikacja po konkursie: 15.01.2012, Tauplitz/Bad Mitterndorf K-185 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-01-15].
  206. ↑ Puchar Świata w lotach 2011/2012. Klasyfikacja po konkursie: 15.01.2012, Tauplitz/Bad Mitterndorf K-185 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-01-15].
  207. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Zakopane: Zwycięstwo Stocha, Zniszczoł dziewiąty (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-01-20. [dostęp 2012-01-20].
  208. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Zakopane: Schlierenzauer wygrywa, Stoch siódmy (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-01-21. [dostęp 2012-01-21].
  209. ↑ Puchar Świata 2011/2012. Klasyfikacja po konkursie: 21.01.2012, Zakopane K-120 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-01-21].
  210. ↑ Tadeusz Mieczyński: PŚ w Sapporo: Kofler dominuje na treningach (pol.). Skijumping.pl, 2012-01-27. [dostęp 2012-01-27].
  211. ↑ Tadeusz Mieczyński: PŚ w Sapporo: Sklett zwycięża w kwalifikacjach, czterech Polaków w konkursie (pol.). Skijumping.pl, 2012-01-27. [dostęp 2012-01-27].
  212. ↑ Tadeusz Mieczyński: Kamil Stoch: "Nie doszedłem jeszcze do siebie" (pol.). Skijumping.pl. [dostęp 2012-01-27].
  213. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Sapporo: Stoch najlepszy w serii próbnej (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-01-18. [dostęp 2012-01-28].
  214. ↑ Paweł Guzik: PŚ w Sapporo: Daiki Ito wygrywa pierwszy raz w karierze! (pol.). Skijumping.pl, 2012-01-28. [dostęp 2012-01-28].
  215. ↑ Paweł Stawowczyk: PŚ: Ito wygrywa po raz drugi! Stoch znów na podium (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-01-29. [dostęp 2012-01-29].
  216. ↑ Puchar Świata 2011/2012. Klasyfikacja po konkursie: 29.01.2012, Sapporo K-120 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-01-29].
  217. ↑ PŚ w Predazzo: Schlierenzauer triumfuje, Stoch 7. (pol.). Skijumping.pl. [dostęp 2012-02-04].
  218. ↑ PŚ w Predazzo: Przepiękny triumf Kamila Stocha! (pol.). Skijumping.pl. [dostęp 2012-02-05].
  219. ↑ Klasyfikacja po konkursie: 05.02.2012, Val di Fiemme K-120 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-02-05].
  220. ↑ Paweł Stawowczyk: PŚ: Norwegia wygrywa w Willingen (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-02-11. [dostęp 2012-02-19].
  221. ↑ Kolejny wielki sukces Norwegów, piąta pozycja Kamila Stocha (pol.). Sportowefakty.pl. [dostęp 2012-02-12].
  222. ↑ Z notatnika statystyka: Willingen (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-02-12].
  223. ↑ PŚ w Oberstdorfie: Martin Koch wygrywa (pol.). Skijumping.pl. [dostęp 2012-02-18].
  224. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Oberstdorf: Druga seria odwołana, triumf Słoweńców (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-12-19. [dostęp 2012-02-19].
  225. ↑ Puchar Świata 2011/2012. Klasyfikacja po konkursie: 19.02.2012, Oberstdorf K-185 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-02-20].
  226. ↑ Vikersund 2012: Główni faworyci do medalu (pol.). berkutschi.com, 22 lutego 2012. [dostęp 2012-02-22].
  227. ↑ Paweł Stawowczyk: MŚwL: Koch 237 metrów w 1. treningu! (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-02-23. [dostęp 2012-02-24].
  228. ↑ Andrzej Mysiak: MŚ Vikersund: Drugi trening również dla Kocha. Rekord życiowy Miętusa (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-02-23. [dostęp 2012-02-24].
  229. ↑ Andrzej Mysiak: MŚ Vikersund: Kofler wygrywa kwalifikacje, komplet Polaków w konkursie (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-02-24].
  230. ↑ Natalia Konarzewska: Skoki Narciarskie: MŚwL Vikersund: Dzisiejszy konkurs odwołany! Jutro trzy serie! (pol.). skijumping.pl, 24 lutego 2012. [dostęp 2012-02-24].
  231. ↑ Andrzej Mysiak: Skoki Narciarskie - MŚ Vikersund: Dzisiejsze skoki odwołane! (pol.). skokinarciarskie.pl, 24 lutego 2012. [dostęp 2012-02-24].
  232. ↑ Andrzej Mysiak: MŚ Vikersund: Robert Kranjec mistrzem świata w lotach! (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-02-25. [dostęp 2012-02-25].
  233. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Lahti: Austriacy zwyciężają, Polacy na podium! (pol.). skokinarciarskie.pl, 3 marca 2012. [dostęp 2012-03-03].
  234. ↑ Tadeusz Mieczyński: PŚ w Lahti: Daiki Ito triumfuje, dramat Stocha, Żyła 10. (pol.). skijumping.pl, 4 marca 2012. [dostęp 2012-03-04].
  235. ↑ Maciej Mikołajczyk: PŚ: Wspaniałe skoki w Trondheim, czwarty raz Daiki Ito (pol.). sportowefakty.pl, 8 marca 2012. [dostęp 2012-03-08].
  236. ↑ Klasyfikacja po konkursie: 08.03.2012, Trondheim K-123 (pol.). skokinarciarskie.pl, 8 marca 2012. [dostęp 2012-03-08].
  237. ↑ Paweł Stawowczyk: PŚ: Koch najlepszy w Oslo, trzech Polaków w czołowej 12-ce! (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-03-11. [dostęp 2012-03-11].
  238. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Planica: Zwycięski Kranjec, Bardal o punkt od Pucharu! (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-03-16. [dostęp 2012-03-18].
  239. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Planica: Austriacy triumfują, Polska piąta (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-03-17. [dostęp 2012-03-18].
  240. ↑ Andrzej Mysiak: PŚ Planica: Konkurs dla Kocha, Puchar Świata dla Bardala. Kranjec z PŚ w lotach (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-03-18. [dostęp 2012-03-18].
  241. ↑ 241,0 241,1 Puchar Świata 2011/2012 (pol.). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-03-18].
  242. ↑ Tadeusz Mieczyński: MP w Zakopanem:Drużyna AZS Zakopane złotymi medalistami (pełne wyniki) (pol.). Skijumping.pl, 2012-03-24. [dostęp 2012-03-24].
  243. ↑ Anna Onuszczuk: Kamil Stoch mistrzem Polski! (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2012-03-25. [dostęp 2012-03-25].
  244. ↑ Stoch: To dla mnie przełomowy sezon. Eurosport. [dostęp 2011-04-23].
  245. ↑ Puchar Świata 2006/2007. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  246. ↑ Puchar Świata w lotach 2006/2007. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  247. ↑ Puchar Świata w lotach 2007/2008. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  248. ↑ Puchar Świata w lotach 2008/2009. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  249. ↑ Puchar Świata w lotach 2009/2010. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  250. ↑ Puchar Świata w lotach 2010/2011. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  251. ↑ Puchar Świata w lotach 2011/2012. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2012-03-18].
  252. ↑ Grand Prix Czterech Narodów 2006. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  253. ↑ Grand Prix Czterech Narodów 2007. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-05].
  254. ↑ Średnia Krokiew, Zakopane (pol.). Skisprungschanzen.com. [dostęp 2011-05-06].
  255. ↑ 255,0 255,1 Gorney Gigant, Almaty (pol.). Skisprungschanzen.com. [dostęp 2011-05-06].
  256. ↑ Andrzej Mysiak: Wygrana i rekord Kamila Stocha (pol.). skokinarciarskie.pl, 2010-10-03. [dostęp 2010-10-03].
  257. ↑ Skoki Narciarskie: MP w Wiśle: Stoch wygrywa z nowym rekordem skoczni! (pol.). skijumping.pl, 26 grudnia 2011. [dostęp 2011-12-26].
  258. ↑ Czy Polska pokocha Stocha?. MojaWyspa.co.ok, 10 stycznia 2007. [dostęp 2011-04-11].
  259. ↑ Stefan Horngacher (sylwetka, biografia). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-11].
  260. ↑ Hannu Lepistoe (sylwetka, biografia). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-11].
  261. ↑ Łukasz Kruczek (sylwetka, biografia). Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-04-11].
  262. ↑ Barbara Niewiadomska: Kamil Stoch − najpopularniejszy na Podhalu. Skijumping.pl, 28 kwietnia 2007. [dostęp 2011-04-24].
  263. ↑ Natalia Konarzewska: Kamil Stoch najpopularniejszy na Podhalu. Skijumping.pl, 25 kwietnia 2008. [dostęp 2011-04-24].
  264. ↑ Tadeusz Mieczyński: Kamil Stoch najpopularniejszy na Podhalu. Skijumping.pl, 24 kwietnia 2009. [dostęp 2011-04-24].
  265. ↑ Tadeusz Mieczyński: Kamil Stoch ponownie najpopularniejszy na Podhalu. Skijumping.pl, 15 kwietnia 2011.
  266. ↑ Tadeusz Mieczyński: Tytuły "Asów Podhala" przyznane. Skijumping.pl, 23 kwietnia 2010. [dostęp 2011-04-24].
  267. ↑ Niepołomiczanie Asami Małopolski (pol.). Polski Związek Karate Tradycyjnego, 9 marca 2011. [dostęp 2011-04-05].
  268. ↑ Kamil Stoch trzeci w plebiscycie "Asy Małopolski" (pol.). skokinarciarskie.pl, 28 grudnia 2011. [dostęp 2011-12-28].
  269. ↑ PAP: Stoch: Wolę być liderem PŚ niż grupy. SportoweFakty.pl, 6 kwietnia 2011. [dostęp 10 kwietnia 2011].
  270. ↑ Adrian Dworakowski: Kolejna nagroda dla Kamila Stocha (pol.). Skijumping.pl, 2011-05-09. [dostęp 2011-05-09].
  271. ↑ Alicja Bochenek: Adam Małysz i Kamil Stoch wśród Najlepszych Sportowców Roku 2011 (pol.). Skijumping.pl, 2011-01-07. [dostęp 2011-01-07].

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne

Commons in image icon.svg
  W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Kamil Stoch
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Kamil Stoch
p • d • e
Reprezentacja Polski w skokach narciarskich w sezonie 2011/2012
Kadra A
Tomasz Byrt • Stefan Hula • Maciej Kot • Dawid Kubacki • Łukasz Rutkowski • Kamil Stoch • Piotr Żyła
Trenerzy: Łukasz Kruczek (trener główny) • Zbigniew Klimowski • Piotr Fijas
Kadra młodzieżowa
p • d • e
Zdobywcy Pucharu Kontynentalnego w skokach narciarskich
Zwycięzcy edycji zimowych:
Zwycięzcy edycji letnich:
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Kamil_Stoch&oldid=31290486”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach