Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Johnny Spillane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Johnny Spillane
Johnny Spillane
Data i miejsce urodzenia 24 listopada 1980
Stany Zjednoczone Steamboat Springs, USA
Klub Steamboat Springs WSC
Wzrost 183 cm
Waga 67 kg
Debiut w PŚ 2 grudnia 2000, Kuopio
(49. miejsce - sprint)
Pierwsze punkty w PŚ 3 grudnia 2000, Kuopio
(22. miejsce - Gundersen)
Pierwsze podium w PŚ 6 grudnia 2002, Trondheim
(2. miejsce - sprint)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 3 stycznia 2010, Oberhof
(Gundersen)
Dorobek medalowy

John "Johnny" Spillane (ur. 24 listopada 1980 r. w Steamboat Springs) - amerykański narciarz, specjalista kombinacji norweskiej, trzykrotny wicemistrz olimpijski, złoty medalista mistrzostw świata oraz dwukrotny medalista mistrzostw świata juniorów.

Spis treści

[edytuj] Kariera

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Johnny Spillane pojawił się w sezonie 1995/1996 Pucharu Świata B. W swoich startach wywalczył dwa punkty i w klasyfikacji generalnej zajął 83. miejsce. Kolejne występy zaliczył w lutym 1999 roku, kiedy wystartował na Mistrzostwach Juniorów w Saalfelden, zdobywając wraz z kolegami złoty medal w sztafecie. Kilkanaście dni później wziął udział w Mistrzostwach Świata w Ramsau, gdzie zajął między innymi 32. miejsce w konkursie rozgrywanym metodą Gundersena, a drużynowo był dziesiąty. Podczas Mistrzostw Juniorów w Štrbskim Plesie w 2000 roku wraz z kolegami z reprezentacji wywalczył tym razem srebrny medal w sztafecie.

W Pucharze Świata zadebiutował 2 grudnia 2000 roku w fińskim Kuopio, gdzie zajął 49. miejsce w sprincie. W sezonie 2000/2001 wystartował jeszcze dwanaście razy, w większości przypadków zdobywając punkty. Najlepszy wynik osiągnął 9 marca 2001 roku w Oslo, gdzie był dwunasty w Gundersenie. W klasyfikacji generalnej zajął 30. miejsce. Na Mistrzostwach Świata w Lahti był ósmy w drużynie, czternasty w sprincie, a w Gundersenie zajął 32. miejsce. Podobnie prezentował się w kolejnym sezonie. W lutym 2002 roku, podczas Igrzysk Olimpijskich w Salt Lake City indywidualnie zajął 32. pozycję zarówno w sprincie jak i Gundersenie. W konkursie drużynowym Amerykanie ze Spillane'em w składzie otarli się o podium, jednak ostatecznie zakończyli zawody na czwartej pozycji, przegrywając walkę o brązowy medal z Austriakami.

Przełom w karierze Amerykanina nastąpił w sezonie 2002/2003. Rywalizację zaczął od zajęcia 10. miejsca 29 listopada 2002 roku w Kuusamo. Już w drugim konkursie cyklu, 6 grudnia 2002 roku w Trondheim po raz pierwszy stanął na podium zawodów Pucharu Świata, zajmując drugie miejsce w sprincie. W dwóch następnych dniach Spillane jeszcze dwukrotnie stanął na podium, najpierw był trzeci w Gundersenie, a następnie trzeci w sprincie. W kolejnych startach pucharowych sześciokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, ale na podium już nie stanął. W klasyfikacji generalnej zajął siódme miejsce. Na Mistrzostwach Świata w Val di Fiemme w 2003 roku osiągnął jeden z największych sukcesów w swojej karierze. Po konkursie skoków do sprintu zajmował czwarte miejsce i do biegu przystąpił ze stratą 28 sekund do lidera. W biegu okazał się jednak najlepszy i sięgnął po złoty medal, wyprzedzając na mecie Niemca Ronny'ego Ackermanna i Austriaka Felixa Gottwalda o 1.3 sekundy. W konkursie drużynowym był piąty, a w Gundersenie zajął 27. miejsce. Sezon 2003/2004 był już słabszy, Spillane ani raz nie stanął na podium i w klasyfikacji generalnej zajął 20. pozycję.

W lecie 2004 roku brał udział w siódmej edycji Letniego Grand Prix w kombinacji norweskiej, w której zajął trzecie miejsce, za swym rodakiem Toddem Lodwickiem i Austriakiem Christophem Bielerem. Amerykanin w czterech konkursach indywidualnych raz zwyciężył (15 sierpnia w Oberstdorfie) i raz był trzeci (21 sierpnia w Bischofshofen). Przyzwoicie prezentował się także w sezonie 2004/2005. Sześciokrotnie meldował się w pierwszej dziesiątce, a 5 grudnia w Trondheim stanął na podium, zajmując trzecie miejsce w sprincie. Na Mistrzostwach Świata w Oberstdorfie w 2005 roku wraz z kolegami z reprezentacji zajął piąte miejsce, a indywidualnie był zgłoszony do sprintu, w którym nie wystartował.

W sezonach 2005/2006, 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009 nie odniósł większych sukcesów. W rywalizacji pucharowej łącznie tylko raz stanął na podium, 30 listopada 2007 roku w Kuusamo zajął drugie miejsce w Gundersenie. W 2006 roku wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Turynie, gdzie był między innymi dziesiąty w sprincie i siódmy w drużynie. Startował także na Mistrzostwach Świata w Sapporo w 2007 roku oraz dwa lata później na Mistrzostwach w Libercu, jednak również nie zdobył medalu. Indywidualnie plasował się poza czołową dziesiątką. W konkursach drużynowych był dziewiąty w Sapporo, a w Libercu Amerykanie nie ukończyli rywalizacji, po tym jak Bill Demong został zdyskwalifikowany z powodu zgubienia swojego numeru startowego[1].

Do formy wrócił w sezonie 2009/2010, który zakończył na dziewiątej pozycji. Ośmiokrotnie zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce zawodów, ale tylko raz stanął na podium - 3 stycznia 2010 roku w Oberhofie zwyciężył w Gundersenie. Był także czterokrotnie czwarty. Igrzyska Olimpijskie w Vancouver w 2010 roku były najbardziej udaną imprezą w jego karierze. Po konkursie skoków w Gundersenie na normalnej skoczni zajmował czwarte miejsce. Na trasie biegu odrobił 46 sekund starty do prowadzącego po skokach Janne Ryynänena z Finlandii. Walka o medale rozegrała się na końcowych metrach między Amerykaninem, Francuzem Jasonem Lamy-Chappuis, Alessandro Pittinem z Włoch oraz Toddem Lodwickiem. Zwyciężył Francuz, który o 0,4 sekundy Wyprzedził Spillane'a i o 0,8 sekundy Pittina. Na dużej skoczni Spillane był drugi po skokach i tracił do prowadzącego Bernharda Grubera z Austrii 34 sekundy. Do mety Amerykanin dotarł przed Austriakiem, lecz na trasie biegowej jeszcze szybszy był Bill Demong. W związku z tym Spillane odebrał swój drugi srebrny medal tych Igrzysk. Ponadto wspólnie z Demongiem, Brettem Camerotą i Toddem Lodwickiem wywalczył w zawodach drużynowych swój trzeci srebrny medal. Już po skokach Amerykanie zajmowali drugie miejsce i na trasę biegu wyruszyli ze stratą dwóch sekund do prowadzących Finów. W biegu wyprzedzili reprezentantów Finlandii, jednak dali się wyprzedzić Austriakom, którzy sięgnęli po zloty medal. Na mecie Amerykanie stracili do zwycięzców nieco ponad pięć sekund i o około czternaście wyprzedzili Niemców, którzy uplasowali się na trzeciej pozycji.

W sezonie 2010/2011 prezentował się słabo. Wystartował tylko w czterech konkursach, z czego tylko w dwóch zdobył punkty. Najlepszy wynik uzyskał 23 stycznia 2011 roku w Chaux-Neuve, gdzie był siedemnasty w Gundersenie. W klasyfikacji generalnej dało mu to 48. lokatę. Na przełomie lutego i marca wziął udział w Mistrzostwach Świata w Oslo. Indywidualnie plasował się na przełomie drugiej i trzeciej dziesiątki, a w konkursach drużynowych Amerykanie z nim w składzie zajęli czwarte miejsce na normalnej skoczni oraz szóste na dużym obiekcie.

[edytuj] Osiągnięcia

[edytuj] Igrzyska Olimpijskie Olympic rings.svg

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
32. 9 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Gundersen K-90/15 km 39:11.7 min +5:53.8 min Finlandia Samppa Lajunen
4. 14 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Sztafeta K-90/4x5 km[2] 48:42.2 min +1:11.9 min  Finlandia
32. 21 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Sprint K-120/7.5 km 16:40.1 min +1:56.3 min Finlandia Samppa Lajunen
30. 11 lutego 2006 Włochy Pragelato Gundersen HS106/15 km 39:44.6 min +4:43.0 min Niemcy Georg Hettich
7. 15 lutego 2006 Włochy Pragelato Sztafeta HS134/4x5 km[3] 49:52.6 min +1:59.9 min  Austria
10. 21 lutego 2006 Włochy Pragelato Sprint HS134/7.5 km 18:29.0 min +46.2 s Austria Felix Gottwald
2.Silver medal.svg 14 lutego 2010 Kanada Vancouver Gundersen HS106/10 km 25:47.1 min +0.4 s Francja Jason Lamy-Chappuis
2.Silver medal.svg 23 lutego 2010 Kanada Vancouver Sztafeta HS140/4x5 km[4] 49:31.6 min +5.2 s  Austria
2.Silver medal.svg 25 lutego 2010 Kanada Vancouver Gundersen HS140/10 km 25:32.9 min +4.0 s Stany Zjednoczone Bill Demong

[edytuj] Mistrzostwa świata

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
32. 20 lutego 1999 Austria Ramsau Gundersen K-90/15 km 37:04.8 min ? Norwegia Bjarte Engen Vik
10. 25 lutego 1999 Austria Ramsau Sztafeta K-90/4x5 km[5] 49:34.2 min ?  Finlandia
37. 27 lutego 1999 Austria Ramsau Sprint K-90/7.5 km 17:48.4 min ? Norwegia Bjarte Engen Vik
32. 15 lutego 2001 Finlandia Lahti Gundersen K-90/15 km 39:26.7 min ? Norwegia Bjarte Engen Vik
8. 20 lutego 2001 Finlandia Lahti Sztafeta K-90/4x5 km[6] 48:54.1 min +3:11.4 min  Norwegia
14. 24 lutego 2001 Finlandia Lahti Sprint K-116/7.5 km 19:40.3 min ? Niemcy Marko Baacke
24. 21 lutego 2003 Włochy Val di Fiemme Gundersen K-95/15 km 37:54.2 min +5:17.2 min Niemcy Ronny Ackermann
5. 24 lutego 2003 Włochy Val di Fiemme Sztafeta K-95/4x5 km[7] 47:23.9 min +3:15.2 min  Austria
1.Gold medal with cup.svg 28 lutego 2003 Włochy Val di Fiemme Sprint K-120/7.5 km 18:47.8 min - -
5. 23 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Sztafeta HS137/4x5 km[8] 49:45.5 min +1:29.9 min  Norwegia
DNS 27 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Sprint HS137/7.5 km 20:15.6 min - Niemcy Ronny Ackermann
DNF 23 lutego 2007 Japonia Sapporo Sprint HS134/7.5 km 17:40.2 min - Finlandia Hannu Manninen
4. 25 lutego 2007 Japonia Sapporo Sztafeta HS134/4x5 km[9] 49:14.9 min +5:19.7 min  Finlandia
20. 3 marca 2007 Japonia Sapporo Gundersen HS100/15 km 38:35.6 min +3:42.3 min Niemcy Ronny Ackermann
24. 20 lutego 2009 Czechy Liberec Start masowy HS100/10 km 276.0 pkt -52.0 pkt Stany Zjednoczone Todd Lodwick
16. 22 lutego 2009 Czechy Liberec Gundersen HS100/10 km 24:22.3 min +2:10.9 min Stany Zjednoczone Todd Lodwick
19. 28 lutego 2009 Czechy Liberec Gundersen HS134/10 km 23:36.6 min +1:57.2 min Stany Zjednoczone Bill Demong
19. 26 lutego 2011 Norwegia Oslo Gundersen HS106/10 km 25:19.2 min +1:32.3 min Niemcy Eric Frenzel
4. 28 lutego 2011 Norwegia Oslo Sztafeta HS106/4x5 km[10] 48:07.8 min +54.8 s  Austria
22. 2 marca 2011 Norwegia Oslo Gundersen HS134/10 km 25:31.6 min +2:02.5 min Francja Jason Lamy-Chappuis
6. 4 marca 2011 Norwegia Oslo Sztafeta HS134/4x5 km[10] 47:12.3 min +1:44.0 min  Austria

[edytuj] Mistrzostwa świata juniorów

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
1.Gold medal with cup.svg 4 lutego 1997 Austria Saalfelden Sztafeta K-89/3x5 km[11] ? - -
2.Silver medal with cup.svg 27 stycznia 2000 Słowacja Štrbské Pleso Sztafeta K-90/4x5 km[12] ? ?  Finlandia

[edytuj] Puchar Świata

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej

[edytuj] Miejsca na podium chronologicznie

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 6 grudnia 2002 Norwegia Trondheim Sprint K120/7.5 km 18:17.7 min 2. +3.3 s Niemcy Björn Kircheisen
2. 7 grudnia 2002 Norwegia Trondheim Gundersen K120/15 km 35:33.0 min 3. +1.4 s Niemcy Björn Kircheisen
3. 8 grudnia 2002 Norwegia Trondheim Sprint K120/7.5 km 18:45.5 min 3. +18.1 s Niemcy Björn Kircheisen
4. 5 grudnia 2004 Norwegia Trondheim Sprint HS131/7.5 km 17:39.6 min 3. +1.4 s Niemcy Ronny Ackermann
5. 30 listopada 2007 Finlandia Kuusamo Gundersen HS142/15 km 40:54.8 min 2. +13.4 s Niemcy Ronny Ackermann
6. 3 stycznia 2010 Niemcy Oberhof Sprint HS131/7.5 km 28:13.3 min 1. - -

[edytuj] Puchar Kontynentalny

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej

[edytuj] Miejsca na podium chronologicznie

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 5 marca 1999 Niemcy Klingenthal Sprint K80/7.5 km ? 1. - -
2. 7 marca 1999 Niemcy Klingenthal Gundersen K80/15 km ? 3. ? Norwegia Preben Fjære Brynemo
3. 9 grudnia 2000 Stany Zjednoczone Salt Lake City Gundersen K90/15 km ? 1. - -
4. 12 grudnia 2000 Stany Zjednoczone Salt Lake City Start masowy K120/10 km ? 3. ? Słowenia Andrej Jezeršek
5. 4 stycznia 2002 Niemcy Klingenthal Sprint K90/7.5 km ? 2. +1.0 s Norwegia Kenneth Braaten

[edytuj] Letnie Grand Prix

[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej

[edytuj] Miejsca na podium chronologicznie

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 15 sierpnia 2004 Niemcy Oberstdorf Gundersen HS137/15 km 30:00.8 min 1. - -
2. 21 sierpnia 2004 Austria Bischofshofen Start masowy HS140/10 km 262,7 pkt 3. -3.0 pkt Stany Zjednoczone Todd Lodwick

[edytuj] Linki zewnętrzne

Przypisy

  1. ↑ Sportowe Fakty.pl: Złoto w kombinacji dla Japończyków (pol.)
  2. ↑ Skład drużyny: Todd Lodwick, Matt Dayton, Johnny Spillane, Bill Demong
  3. ↑ Skład drużyny: Bill Demong, Carl Van Loan, Johnny Spillane, Todd Lodwick
  4. ↑ Skład drużyny: Brett Camerota, Todd Lodwick, Johnny Spillane, Bill Demong
  5. ↑ Skład drużyny: Carl Van Loan, Todd Lodwick, Johnny Spillane, Bill Demong
  6. ↑ Skład drużyny: Todd Lodwick, Matt Dayton, Johnny Spillane, Bill Demong
  7. ↑ Skład drużyny: Carl Van Loan, Jed Hinkley, Johnny Spillane, Todd Lodwick
  8. ↑ Skład drużyny: Bill Demong, Carl Van Loan, Johnny Spillane, Todd Lodwick
  9. ↑ Skład drużyny: Bryan Fletcher, Johnny Spillane, Eric Camerota, Bill Demong
  10. ↑ 10,0 10,1 Skład drużyny: Bill Demong, Bryan Fletcher, Johnny Spillane, Todd Lodwick
  11. ↑ Skład drużyny: Carl Van Loan, Johnny Spillane, Bill Demong
  12. ↑ Skład drużyny: Johnny Spillane, Bill Demong, Jed Hinkley, Carl Van Loan
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Johnny_Spillane&oldid=31287808”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach