| Błogosławiony | |
| Idzi z Asyżu OFM | |
| Data urodzenia | ? Asyż |
| Data śmierci | 23 kwietnia 1262 Perugia |
| Kościół / wyznanie | katolicki |
| Data beatyfikacji | 1777 przez Piusa VI |
| Wspomnienie | 22 lub 23 kwietnia |
| Szczególne miejsca kultu | Perugia, zakony franciszkańskie |
Błogosławiony Idzi z Asyżu[1] (ur. w Asyżu, zm. 23 kwietnia 1262 w Perugii) - włoski franciszkanin, błogosławiony Kościoła katolickiego, jeden z dwunastu pierwszych towarzyszy św. Franciszka z Asyżu.
Spis treści |
Na temat pierwszych lat życia Idziego niewiele wiadomo. Pewnym jest, że urodził się w Asyżu i był analfabetą.
W kwietniu 1208 roku przystał, jako uczeń, do św. Franciszka i razem z Bernardem z Quintavalle oraz Piotrem Cattani należał do jego grona najbliższych przyjaciół i współpracowników.
Wkrótce, razem z Franciszkiem, wyruszył głosić Ewangelię, towarzysząc mu w wielu podróżach i misjach ludowych, naśladując nauczyciela w pokorze i ubóstwie. Idzi odznaczał się prostotą i łagodnością, a mądrość zdobywał w czasie pielgrzymek, kontemplacji, długotrwałych modlitw oraz postów, dzięki czemu zyskał przydomek "Nieuczonego Teologa".
Niektóre jego wypowiedzi zostały spisane i zebrane, jako tzw. Dicta aura, stanowiąc cenne świadectwo wczesnej mistyki franciszkańskiej.
Idzi odbył wiele pielgrzymek do różnych sanktuariów, m.in. do Rzymu, Santiago de Compostela i do Ziemi Świętej. W 1219 roku udał się do Tunisu głosić Ewangelię wśród muzułmanów, jednak misja zakończyła się niepowodzeniem. W rok później Idzi powrócił do Włoch. W 1226 roku przeniósł się do Fabriano (w pobliżu Perugii), gdzie prowadził żywot pustelnika i oddawał się kontemplacjom.
Zmarł 23 kwietnia 1262 roku w Perugii, uważany za świętego już za życia.
Relikwie bł. Idziego spoczywają w miejscowym kościele franciszkanów konwentualnych.
Kult Idziego zatwierdził Pius VI w 1777, wyznaczając 23 kwietnia dniem jego pamięci.
Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w Kościele katolickim 22 lub 23 kwietnia[2].