| Gazeta Wyborcza | |
|---|---|
| Częstotliwość | dziennik |
| Kraj | |
| Adres | Warszawa, ul. Wilcza 50/52 |
| Wydawca | Agora SA |
| Rodzaj czasopisma | społeczno-polityczny |
| Pierwsze wydanie | 8 maja 1989 |
| Redaktor naczelny | Adam Michnik (od 8 maja 1989) |
| Średnia sprzedaż | 305 861 (2011)[1] egz. |
| Format | compact/tabloid |
| ISSN | 0860-908X |
| Strona internetowa czasopisma | |
Gazeta Wyborcza (oficjalny skrót GW) – wysokonakładowy, ogólnopolski dziennik społeczno-polityczny, wydawany w Warszawie nieprzerwanie od 8 maja 1989 r. przez koncern medialny Agora S.A., zajmujący drugą[2] pozycję na rynku pod względem sprzedaży i średniego nakładu jednorazowego.
Spis treści |
"Gazeta Wyborcza" powstała zgodnie z uzgodnieniami Okrągłego Stołu, jako dziennik mający reprezentować solidarnościową opozycję w czasie kampanii przed wyborami do Sejmu Kontraktowego. Początkowo pismo miało nosić nazwę "Gazeta Codzienna", zaś przymiotnik "Wyborcza" miał funkcjonować tylko w czasie kampanii wyborczej[3]. Pierwszy 8-stronicowy numer ukazał się 8 maja 1989 w nakładzie 150 tys. egzemplarzy. Przygotowało go 20 dziennikarzy – większość z nich było wcześniej związanych z podziemnym "Tygodnikiem Mazowsze".
W latach 90. średni nakład wynosił 500 tys. egzemplarzy, a w wydaniach świątecznych dochodził do 1 miliona[4]. Pod koniec 2008 średnia sprzedaż gazety wynosiła 388 tys. egzemplarzy, co dawało jej drugie miejsce za "dziennikiem Fakt"[5].
Od momentu założenia pisma jego redaktorem naczelnym jest Adam Michnik. Zespół redakcyjny "Gazety" w szczytowym okresie stanowiło 780 dziennikarzy w całym kraju i 5 korespondentów za granicą[potrzebne źródło].
We wrześniu 1990, w wyniku coraz większych podziałów w dawnym obozie "Solidarności", Lech Wałęsa – wówczas przewodniczący NSZZ "S" – odebrał gazecie prawo do posługiwania się logo związku i hasłem Nie ma wolności bez Solidarności.
Publicystyka GW była przedmiotem ostrych polemik z innymi pismami i ośrodkami opiniotwórczymi w kraju oraz publikacji książkowych. Książka Michnikowszczyzna. Zapis choroby opisuje zagadnienie wykorzystywania "Gazety Wyborczej" jako "narzędzia politycznego"[6]. W podobnym tonie ukazywały się także książki i wypowiedzi Waldemara Łysiaka[7]. Krytycznie o "GW" wypowiadali się też jej byli pracownicy i redaktorzy, m.in. Stanisław Remuszko ("Gazeta Wyborcza. Początki i okolice"[8]) i Michał Cichy[9].
W marcu 2002 uroczyście otwarto nową siedzibę gazety przy ulicy Czerskiej – budynek otrzymał sześć nagród branżowych[10]. Od 2003 hasło "Gazety" brzmi Nam nie jest wszystko jedno.
Poza codziennymi dodatkami gazeta wydaje także serie tematyczne, wydawnictwa książkowe, płyty itp. Z gazetą związana jest Biblioteka Gazety Wyborczej.
Od marca 1995 GW prowadzi własną witrynę informacyjną w Internecie. Na jej bazie w 2001 powstał portal Gazeta.pl. W 2006 z portalu wydzielono serwis Wyborcza.pl, który stał się oficjalną internetową witryną gazety. Od lutego 2009 redaktorem naczelnym Wyborcza.pl jest Edward Krzemień[11].
Gazeta Wyborcza jest współorganizatorem inicjatyw oraz akcji społecznych, m.in.:
Od 1999 redakcja przyznaje tytuł Człowieka Roku. Laureatami byli: Václav Havel, George Soros, Siergiej Kowaliow, Joschka Fischer, Günter Verheugen, Bronisław Geremek, Javier Solana, Zbigniew Brzeziński, Józef Życiński, Andrzej Wajda i Władysław Bartoszewski. W 2009 r. laureatem został Tadeusz Mazowiecki dodatkowo wyróżniony tytułem Człowieka 20-lecia Gazety Wyborczej. Ostatnim laureatem z 2011 jest Richard von Weizsäcker.
Polka Roku – coroczna nagroda przyznawana w plebiscycie czytelników "Wysokich Obcasów" (dodatek do "Gazety Wyborczej"). Czytelnicy głosują mejlowo lub listownie, wybierając spośród kandydatek nominowanych w kilku kategoriach. Oddanie głosu wymaga kilkuzdaniowego uzasadnienia. W roku 2008 były to następujące kategorie: polityka i społeczeństwo, media i show biznes, nauka, sztuka, sport, mistrzyni życia. Równolegle do Polki Roku wybierany jest Szkodnik Roku (w latach 2006 i 2007 – Szowinista Roku).
Plebiscyt jest kontynuacją wcześniejszych plebiscytów: "Polka idolka" (za rok 2003) i "Kobieta Roku" (za rok 2005).
Dziennikarze
|
Felietoniści |
Byli dziennikarze "Gazety Wyborczej"
Średni nakład jednorazowy (niebieski) i całkowite rozpowszechnianie płatne (zielony)[18]

|
|||||||||||||||||