Fremeni

Fremeni (Wolanie) – w powieści Franka Herberta pt. Diuna wolna ludność zamieszkująca planetę Arrakis (tytułową Diunę), potomkowie Zensunnitów, którzy przybyli na nią 10 tys. lat wcześniej (w czasie trwania tzw. Dżihadu Butleriańskiego) podczas ucieczki z planety Poritrin, na której byli niewolnikami. Termin ukuty przez ich ówczesnego przywódcę, Izmaela.

Jako mieszkańcy niezwykle suchej pustyni, wykształcili charakterystyczną tylko dla siebie kulturę i technikę. Uchodzili za niezwykle sprawnych wojowników.

Kultura

Kultura Fremenów koncentrowała się przede wszystkim na zagadnieniach związanych z pozyskiwaniem wody. Znakiem charakterystycznym Fremenów były niebiesko zabarwione białka oczne i źrenice (tzw. spojrzenie ibada), związane bezpośrednio ze spożywanym przez nich melanżem. Słynęli również z odzyskiwania wody ze zmarłych w tzw. zgonsuszniach, było to poprzedzone specjalnym rytuałem, w którym woda zmarłego wracała do plemienia.

Technika

Mimo iż Fremeni nie znali ani nie używali zaawansowanych zdobyczy techniki, tworzyli rzeczy niespotykane w innych miejscach wszechświata. Były one bezpośrednio związane z przeżyciem na pustyni: służyły do zdobywania i kontroli wydatkowania wody i walki. Należały do nich filtrfraki, filtrnamioty czy krysnoże. Używali także oddzielaczy wiatru do skraplania wilgoci zawartej w powietrzu.

Wojownicy

Wojownikami Fremenów byli Fedajkini - komandosi śmierci, najlepsi wojownicy Uniwersum Diuny. Fedajkini walczyli pod dowództwem Muad'Diba podczas pierwszej bitwy przeciwko Harkonnenom i Corrinom. Stanowili też elitarną część sił Dżihadu Muad'Diba.