Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Święta | |
| Elżbieta Węgierska | |
| Elżbieta z Turyngii | |
| tercjarka | |
 św. Elżbieta Węgierska |
|
| Data urodzenia | 1207 Pozsony lub w Sárospatak, Węgry |
| Data śmierci | 17 listopada 1231 Marburg |
| Kościół / wyznanie | rzymskokatolicki |
| Data kanonizacji | 27 maja 1235 przez Grzegorza IX |
| Wspomnienie | 17 listopada |
| Patronka | elżbietanek |
 Galeria ilustracji w Wikimedia Commons |
|
Elżbieta z Turyngii OFS, także jako Elżbieta Węgierska[1] (ur. 1207 w Pożoniu lub w Sárospatak na Węgrzech, zm. 17 listopada 1231 w Marburgu) − tercjarka franciszkańska[2], święta Kościoła katolickiego.
Była trzecim dzieckiem króla węgierskiego – Andrzeja II z dynastii Arpadów, i Gertrudy z Meran (siostry św. Jadwigi Śląskiej i Agnieszki, królowej Francji).
W wieku 4 lat ówczesnym zwyczajem została zaręczona z Ludwikiem IV, synem Hermana, hrabiego-palatyna saskiego i landgrafa Turyngii. Udała się wtedy do Turyngii i zamieszkała na zamku w Wartburgu. Ślub obojga odbył się dopiero 10 lat potem, kiedy Elżbieta miała zaledwie 14 lat. W następnych latach urodziła troje dzieci: Hermana, Zofię i Gertrudę. Po 6 latach w 1227 r. jej mąż zmarł podczas wyprawy krzyżowej do Ziemi Świętej. Elżbieta została odsunięta od życia dworskiego przez regenta jej małoletniego syna, Henryka Raspe, opuściła zamek w Wartburgu, przeniosła się do Eisenach. Od 1225 roku spowiednikiem Elżbiety był Konrad z Marburga mnich i zarazem psychopatyczny, słynący z okrucieństwa inkwizytor. Po śmierci jej męża został przewodnikiem duchowym Elżbiety. Konrad przekonał ją, aby porzuciła trójkę swoich dzieci i oddała się Chrystusowi oraz jego opiece duchowej. Elżbieta przeniosła się więc z Turyngii do Marburga, gdzie mieszkał Konrad. Mnich zachęcał ją do praktykowania najsurowszej ascezy i umartwień, np. bił ją aż do krwi[potrzebne źródło]. Te praktyki pokutne i asceza wyniszczyły jej organizm i 17 listopada 1231 zmarła w wieku zaledwie 24 lat. Konrad był świadkiem w jej procesie kanonizacyjnym.
W 1228 r. złożyła śluby jako jedna z pierwszych tercjarek franciszkańskich. Oddała się całkowicie modlitwie, pokucie i uczynkom miłosierdzia. Sprowadziła z rodzinnych Węgier do Turyngii zakonników św. Łazarza. W Marburgu ufundowała przytułek dla opuszczonych, gdzie codziennie posługiwała ubogim, prowadząc jednocześnie bardzo surowy tryb życia. Sława jej świętości była tak wielka, że jej grób zaraz po jej śmierci stał się celem licznych pielgrzymek.
Została ogłoszona świętą przez papieża Grzegorza IX 27 maja 1235 r.
Patronka zgromadzenia elżbietanek oraz elżbietanek cieszyńskich.
