Dimmu Borgir na Tuska Open Air Metal Festival 2005 |
|
| Rok założenia | 1993[1] |
| Pochodzenie | |
| Gatunek | symfoniczny black metal[2][1] |
| Wytwórnia płytowa | Hammerheart Records, Century Media Records, Nuclear Blast, No Colours Records, Cacophonous Records, Hot Records, Spikefarm Records, Necromantic Gallery Productions |
| Powiązania | Insidious Disease, Old Man's Child, Cradle of Filth, Borknagar, Carpe Tenebrum, Vader, Arcturus, Vesania |
| Strona internetowa | |
Dimmu Borgir (IPA [dɪmuːˈbɔːrɡɪr]) – norweska grupa muzyczna wykonująca black metal[3]. Powstała w 1993 roku w Oslo z inicjatywy Stiana "Shagratha" Thoresena, Svena "Silenoza" Atle Kopperuda, Brynjarda Tristana, Kennetha "Tjodalva" Åkessona oraz Stiana Aarstada[1]. Jej nazwa pochodzi od wulkanicznego wzgórza Dimmuborgir w Islandii[4][1]. Do 2010 roku grupa wydała osiem albumów studyjnych oraz szereg kompilacji i minialbumów, które zostały pozytywnie ocenione zarówno przez fanów, jak i krytyków muzycznych[5][6][7][8].
W twórczości zespół nawiązał do takich zagadnień jak mizantropia, satanizm i antychrześcijanizm[2]. Muzyka Dimmu Borgir to melodyjny black metal z wiodącymi partiami instrumentów klawiszowych. Od momentu wydania albumu Puritanical Euphoric Misanthropia w 2001 roku, zespołowi podczas nagrań towarzyszy orkiestra symfoniczna. Z tego powodu został również zaliczony do nurtu symfonicznego black metalu.
Zespół dał szereg koncertów na całym świecie i uczestniczył w licznych festiwalach: With Full Force, Wacken Open Air, Gods of Metal i Ozzfest[9][10][11]. Został wielokrotnie nagrodzony i wyróżniony w plebiscytach muzyki heavy metalowej[12][13][14][15][16] oraz określony m.in. jako "najpopularniejsza grupa black metalowa na świecie"[17]. Podczas koncertów Dimmu Borgir prezentuje charakterystyczny rodzaj ekspresji, obejmujący corpse paint oraz stosuje rozwiązania scenograficzne z użyciem efektów pirotechnicznych.
Spis treści |
Zespół powstał w 1993 roku z inicjatywy multiinstrumentalisty Stiana "Shagratha" Thoresena, gitarzysty Svena "Silenoza" Atle Kopperuda, basisty Brynjarda Tristana, perkusisty Kennetha "Tjodalva" Åkessona oraz klawiszowca Stiana Aarstada. Rok później nakładem Necromantic Gallery Productions ukazał się debiutancki minialbum zatytułowany Inn I Evighetens Mørke[18], wydany w limitowanym do 1000 egzemplarzy nakładzie[18]. Niedługo później zespół podpisał kontrakt z wytwórnią No Colours, dzięki której pojawił się na rynku debiutancki album pt. For All Tid[19].
Dwa lata później ukazał się drugi album pt. Stormblåst[20]. Przed jego nagraniem Shagrath objął funkcję gitarzysty w zespole, zaś za perkusją zasiadł Tjodalv. W tym samym roku został zarejestrowany minialbum pt. Devil's Path[21]. Wkrótce potem dotychczasowy basista został usunięty z zespołu, a jego miejsce zajął Nagash. Nieobecność Aarstada, spowodowana służbą wojskową, skłoniła Shagratha do osobistego nagrania partii instrumentów klawiszowych na minialbumie.
W 1997 roku zespół podpisał kontrakt z niemiecką wytwórnią Nuclear Blast. 20 maja tego samego roku ukazał się album pt. Enthrone Darkness Triumphant[22]. Gościnnie w utworze pt. "The Night Masquerade" zaśpiewała Bente Engen. W międzyczasie z zespołu odszedł Stian Aarstad. 18 lipca 1998 roku ukazał się kolejny minialbum pt. Godless Savage Garden, który zawierał dwa nowe utwory, dwa nagrania z For All Tid w nowym wykonaniu, aranżację utworu grupy Accept oraz trzy utwory koncertowe[23]. Shagrath, oprócz partii wokalnych, zagrał także na instrumentach klawiszowych, a do zespołu dołączył drugi, pochodzący z Australii, gitarzysta Astennu.
W 1999 roku wydana została czwarta płyta studyjna pt. Spiritual Black Dimensions, na której muzyka została jeszcze bardziej zdominowana przez instrumenty klawiszowe. Nowością był także czysty śpiew w wykonaniu ICS Vortexa, znanego z występów w grupach Borknagar oraz Arcturus. Do zespołu dołączył nowy klawiszowiec o pseudonimie Mustis.
Po wydaniu albumu zespół wystąpił na wielu dużych festiwalach muzycznych, m.in. na Dynamo Festivalu. W 1999 płyta została nominowana do nagrody Spellemannprisen. W 2001 grupa wydała przełomowy i najwyżej dotychczas oceniony album – Puritanical Euphoric Misanthropia. W dużej mierze instrumenty klawiszowe zastąpiły na nim dźwięki szwedzkiej orkiestry symfonicznej z Göteborga. Album został zarejestrowany i zmiksowany w Studio Fredman[24]. W samym zespole zaszły istotne zmiany personalne – odeszli Astennu, Nagash oraz Tjodalv. Oświadczenie zespołu w sprawie odejścia Astennu:
|
|
W ich miejsce pojawili się: perkusista Nicholas Barker (poprzednio w Cradle of Filth), basista i wokalista ICS Vortex (dotychczas występował w zespole jako muzyk sesyjny) oraz gitarzysta Galder – lider grupy Old Man's Child[26][27]. Shagrath o albumie Puritanical Euphoric Misanthropia:
|
|
W 2002 roku ukazało się pierwsze DVD grupy pt. World Misantrophy, które zawierało koncert nagrany podczas festiwalu Wacken Open Air. W studiu nagraniowym grupie pomagali Fredrik Nordström i Peter Tägtgren[29].
We wrześniu 2003 roku został wydany album pt. Death Cult Armageddon, który zawierał rozbudowane partie symfoniczne w wykonaniu praskiej Orkiestry Symfonicznej. Album został oceniony równie wysoko jak poprzedni. Odniósł sukces na świecie i był jednocześnie pierwszym albumem wytwórni Nuclear Blast, który został sprzedany w liczbie ponad 100 000 egzemplarzy[30]. Według danych z 2004 roku w samych Stanach Zjednoczonych album rozszedł się w nakładzie 65 000 sztuk[31]. W 2004 roku grupa wzięła udział w objazdowym festiwalu Ozzfest w Stanach Zjednoczonych, podczas którego na perkusji zagrał Tony Laureano[32][33]. 19 maja tego samego roku grupa wystąpiła w warszawskim klubie Proxima[34]. Koncert Dimmu Borgir poprzedziły występy grupy Susperia i Destruction.
Tego samego roku zespół ponownie otrzymał nagrodę Spellemannprisen. Niedługo po premierze Nicholas Barker opuścił zespół, a jego miejsce zajął Reno Killerich[35][36]. Po krótkim czasie członkowie zespołu podjęli decyzję o zakończeniu z nim współpracy. Doraźnie w roli perkusisty występował Tony Laureano, którego miejsce zajął z kolei później Jan Axel Blomberg, znany jako Hellhammer[37][38].
W 2005 roku Shagrath i Silenoz postanowili dokonać powtórnego nagrania drugiej płyty zespołu, która nosiła tytuł Stormblåst. Album został ponownie nagrany w szwedzkim studiu Abyss, we współpracy z producentem muzycznym Peterem Tägtgrenem, liderem grup Hypocrisy i Pain[39]. W przedsięwzięciu tym wzięli udział również Mustis i Hellhammer, podczas gdy pozostali członkowie zespołu byli zajęci własnymi projektami. Nowym materiałem na albumie był utwór Avmaktslave i przearanżowana wersja Sorgens Kammer, zatytułowana Sorgens Kammer Del II. Shagrath o reedycji albumu Stormblåst:
|
|
Kolejny album, In Sorte Diaboli, ukazał się 27 kwietnia 2007 roku i stał się najbardziej dochodowym albumem w historii grupy – w USA w ciągu tygodnia od oficjalnej premiery zostało sprzedanych ponad 14 000 egzemplarzy[41]. Z podobnie ciepłym przyjęciem spotkał się w Europie. Materiał na płytę został zarejestrowany w szwedzkim Fredman Studio we współpracy z Fredrikiem Nordströmem[42]. Album był promowany w trakcie trasy koncertowej Blackest Of The Black w Stanach Zjednoczonych[43]. Podczas trasy wystąpiły ponadto grupy Danzig i Moonspell. 20 września, w ramach trasy koncertowej The Invaluable Darkness Tour 2007, zespół wystąpił w warszawskim klubie Progresja[44]. Koncert grupy poprzedziły występy Amon Amarth i Engel[45].
W 2008 roku ukazało się drugie wydawnictwo DVD pt. The Invaluable Darkness[46]. Wkrótce po premierze album sprzedał się w nakładzie 2500 egzemplarzy i tym samym zajął pierwsze miejsce na liście Music DVD Chart[46]. Na albumie znalazły się m.in. koncert z Oslo nagrany w 2007 roku oraz występ na festiwalu Wacken Open Air[47]. W Stanach Zjednoczonych DVD sprzedało się w nakładzie 1400 egzemplarzy w pierwszym tygodniu od premiery i zadebiutowało tam na piątym miejscu Top Music Video Charts[46]. Album zdobył również pierwsze miejsce na liście sprzedaży w Norwegii[48]. Tego samego roku do zespołu dołączył, znany z deathmetalowej grupy Vader, perkusista Dariusz "Daray" Brzozowski[49].
W 2009 roku producent gitar ESP przygotował sygnowane przez Galdera i Silenoza gitary LTD Okkultist i LTD Shadow[50]. Tego samego roku ukazał się komiks pt. Dimmu Borgir: Dark Fortress, inspirowany tekstami grupy[51], którego autorami są Brian Ferrara (pisarz)[52][53] i Narek Gevorgian (artysta)[54]. We wrześniu tego samego roku z zespołu odeszli Mustis i Vortex[55]. 24 września 2010 roku ukazał się dziewiąty album formacji zatytułowany Abrahadabra. Partie instrumentów klawiszowych na płycie zrealizował wokalista i instrumentalista Stian "Shagrath" Thoresen[56]. Ponadto grupa do nagrań zaangażowała norweską orkiestrę Kringkastingsorkestret oraz chór Schola Cantorum[57]. Orkiestracje zaaranżował kompozytor Gaute Storaas[58]. Okładkę i oprawę graficzną Abrahadabra zaprojektował i wykonał Joachim Luetke, ktory współpracował z grupą przy poprzednich albumach.
Sileonz gra na gitarach ESP[59], używa następujących modeli: Custom, The Apocalyptic Warfare Axe model F7 oraz LTD Okkultist[59]. Ponadto stosuje wzmacniacze Engl Powerball oraz przystawki Seymour Duncan Live Wire Metal Humbucker[59]. Sześciostrunową gitarę stroi do standardu D (D G C F A D), natomiast siedmiostrunową do standardu A (A D G C F A D). Gitarzysta prowadzący, Galder, również gra na gitarach ESP[60], używa modeli: LTD Shadow i F Series Costum Guitars[60]. Ponadto używa wzmacniaczy Marshall i Randall, efektów Digitech, strun D'addario oraz przystawek EMG 81 i 85[61][60][62].
Były basista, ICS Vortex, grał w zespole na gitarach amerykańskiego producenta B.C. Rich. Muzyk używa sygnowanego swoim pseudonimem modelu Warlock, w wersji cztero- i pięciostrunowej[63]. Natomiast perkusista, Daray, gra na bębnach Pearl, model Masters Premium Maple i talerzach perkusyjnych Meinl[64][65]. Używa ponadto osprzętu Axis Percussions i pałeczek perkusyjnych OSCA.
| (1993–1995) |
|
|---|---|
| (1995–1996) |
|
| (1996–1997) |
|
| (1997–1998) |
|
| (1999–2000) |
|
| (2000–2004) |
|
| (2004–2005) |
|
| (2005–2007) |
|
| (2007–2008) |
|
| (2008–2009) |
|
| (od 2010) |
|
Od 2010 roku zespół Dimmu Borgir stanowi trio[66].
| Rok | Tytuł | Pozycja na liście | Certyfikat | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| NOR [69] |
AUT [70] |
FIN [71] |
FRA [72] |
GER [73] |
NLD [74] |
SWE [75] |
USA [76] |
POL |
|||
| 1994 | For All Tid
|
— | — | — | — | — | — | — | — | — | |
| 1996 | Stormblåst
|
— | — | — | — | — | — | — | — | — | |
| 1997 | Enthrone Darkness Triumphant
|
— | — | 26 | — | 75 | — | — | — | — | |
| 1999 | Spiritual Black Dimensions
|
18 | 31 | 14 | — | 25 | 98 | 44 | — | — | |
| 2001 | Puritanical Euphoric Misanthropia
|
16 | 23 | 11 | 66 | 16 | 71 | 28 | — | 14 [77] |
|
| 2003 | Death Cult Armageddon
|
2 | 14 | 9 | 35 | 12 | 42 | 28 | 170 | — | |
| 2005 | Stormblåst MMV
|
24 | — | — | 183 | 87 | — | — | — | — | |
| 2007 | In Sorte Diaboli
|
1 | 11 | 6 | 34 | 7 | 37 | 10 | 43 | — | |
| 2010 | Abrahadabra
|
2 | 20 | 48 | 43 | 15 | 100 | 17 | 42 | 50 [79] |
|
| "—" pozycja nie była notowana. | |||||||||||
| Rok | Tytuł |
|---|---|
| 1994 | Inn I Evighetens Mørke
|
| 1996 | Devil's Path
|
| 2002 | Alive in Torment
|
World Misanthropy
|
| Rok | Tytuł | Pozycja na liście | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| GER [73] |
|||||||||
| 1998 | Godless Savage Garden
|
56 | |||||||
| "—" pozycja nie była notowana. | |||||||||
| Rok | Tytuł | Uwagi |
|---|---|---|
| 1999 | Sons of Satan Gather for the Attack
|
|
| 2000 | True Kings of Norway
|
| Rok | Tytuł |
|---|---|
| 2003 | Progenies of the Great Apocalypse
|
| 2004 | Vredesbyrd
|
| 2007 | The Sacrilegious Scorn
|
The Serpentine Offering
|
| Rok | Tytuł | Pozycja na liście | ||
|---|---|---|---|---|
| FIN [71] |
GER [73] |
NOR [81] |
||
| 1997 | Live & Plugged vol.2 (split z Dissection)
|
— | — | — |
| 2002 | World Misanthropy
|
— | — | — |
| 2008 | The Invaluable Darkness
|
28 | 69 | 2 |
| "—" pozycja nie była notowana. | ||||
| Rok | Tytuł | Reżyseria | Album |
|---|---|---|---|
| 1995 | "Alt Lys er Svunnet Hen" | Dimmu Borgir[83] | Stormblåst |
| 1997 | "Spellbound (By the Devil)" | Enthrone Darkness Triumphant | |
| 1998 | "Arcane Lifeforce Misteria" | Spiritual Black Dimensions | |
| 2001 | "Puritania" | Puritanical Euphoric Misanthropia | |
| 2003 | "Progenies of the Great Apocalypse" | Patric Ullaeus[84][85][86][87][88] | Death Cult Armageddon |
| 2004 | "Vredesbyrd" | ||
| 2005 | "Sorgens Kammer Del II" | Stormblåst MMV | |
| 2007 | "The Serpentine Offering" | In Sorte Diaboli | |
| "The Sacrilegious Scorn" | Joachim Luetke[89] | ||
| 2008 | "The Chosen Legacy" | Tod Junker[90] | |
| 2010 | "Gateways" | Sandra Marschner[91][92] | Abrahadabra |
| 2011 | "Dimmu Borgir" |
| Rok | Nagroda | Kategoria | Uwagi |
|---|---|---|---|
| 1999 | Spellemannprisen, 1998 | Hard rock (Godless Savage Garden) | Nominacja[93] |
| 2000 | Spellemannprisen, 1999 | Metal (Spiritual Black Dimensions) | Nominacja[94] |
| 2001 | Spellemannprisen, 2000 | Metal (Puritanical Euphoric Misanthropia) | Nagroda[95] |
| 2004 | Spellemannprisen, 2003 | Metal (Death Cult Armageddon) | Nagroda[96][12][97] |
| Metal Hammer Golden Gods Awards, 2003 | Najlepszy Wykonawca Zagraniczny | Nominacja[13] | |
| 2007 | Metal Hammer Golden Gods Awards, 2006 | Najlepszy Wykonawca Zagraniczny | Nominacja[14] |
| Alarmprisen | Metal (In Sorte Diaboli) | Nagroda[98] | |
| 2008 | Metal Hammer Golden Gods Awards, 2007 | Best Video sponsored by MTV Two (The Serpentine Offering) | Nagroda[15][99] |
| Spellemannprisen, 2007 | Metal (In Sorte Diaboli) | Nominacja[100] | |
| 2009 | Metal Hammer Golden Gods Awards, 2008 | Najlepszy Wykonawca Zagraniczny | Nominacja[16] |
|
||||||||||||||||||||||||||