Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
| David Villa | ||
.jpg&filetimestamp=20080709193743) |
||
| Imię i nazwisko | David Villa Sánchez | |
| Data i miejsce urodzenia |
3 grudnia 1981 Langreo, Hiszpania |
|
| Pseudonim | El Guaje[1] (Bachor) | |
| Pozycja | napastnik | |
| Wzrost | 175 cm | |
| Masa ciała | 69 kg | |
| Informacje klubowe | ||
| Obecny klub | Barcelona | |
| Numer | 7 | |
| Kariera juniorska | ||
|---|---|---|
| 1991–1999 1999–2001 |
Langreo Sporting Gijón B |
|
| Kariera seniorska | ||
| Lata | Klub | M (G) |
| 2000–2003 2003–2005 2005–2010 2010– |
Sporting Gijón Saragossa Valencia Barcelona |
76 (44) 73 (32) 166 (108) 49 (23) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 2003-2005 2005– |
 Hiszpania U-21 Hiszpania |
7 (0) 82 (51) |
| 1 Mecze i gole w lidze aktualne na 10 grudnia 2011. 2 Mecze i gole w reprezentacji aktualne na 15 listopada 2011. |
||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
||
 David Villa w Wikicytatach |
||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||
|
|||||||||||||||
David Villa Sánchez (wym. [daˈβið ˈβiʎa]; ur. 3 grudnia 1981 w Langreo) – hiszpański piłkarz występujący na pozycji napastnika, gracz FC Barcelona.
Karierę rozpoczął w Sportingu Gijón, gdzie w 2000 zadebiutował w Segunda División. Podczas dwóch lat gry wystąpił w 76 spotkaniach i zdobył 44 bramki. Następnie w Realu Saragossa po raz pierwszy zagrał w Primera División. Z klubem wygrał Puchar Króla oraz Superpuchar Hiszpanii, łącznie zagrał w 73 meczach, w których 32 razy wpisał się na listę strzelców. W 2005 za sumę 12 milionów euro przeszedł do Valencii. W debiutanckim sezonie w zespole strzelił 25 bramek, zajmując drugie miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców ligi hiszpańskiej przegrywając tylko o jedną bramkę z Samuelem Eto'o, zaś trzy lata później po raz drugi w karierze zwyciężył w rozgrywkach o Puchar Króla. 19 maja 2010 podpisał kontrakt z FC Barceloną. Kwota transferu wyniosła 40 milionów euro[2].
Występuje w reprezentacji Hiszpanii, w której zadebiutował w 2005. Wziął udział w Mistrzostwach Świata 2006, Mistrzostwach Europy 2008 oraz Mistrzostwach Świata 2010. Na pierwszym turnieju zdobył trzy bramki, a w kolejnym o jedną więcej, zostając zarazem najlepszym strzelcem mistrzostw. Jest najlepszym w historii strzelcem reprezentacji Hiszpanii[3]. 11 października 2011 roku strzelił swoją 50 bramkę dla reprezentacji[4].
Spis treści |
Urodził się 3 grudnia 1981 w Tuilli, małej wsi w Langreo leżącej w Asturii, jako syn Jose Manuela i Dority[5][6]. Gdy miał dziewięć lat, po upadku ze schodów doznał w trzech miejscach złamania kości udowej, jednak dzięki prawidłowej rehabilitacji powrócił do zdrowia[7].
Villa przyznał, że w wieku 14 lat pragnął zrezygnować z uprawiania piłki nożnej po tym, jak pokłócił się z trenerem. Stwierdził również, że to dzięki zaangażowaniu i wsparciu rodziców nie zrezygnował z gry[5]. W jednym z wywiadów powiedział: "Wtedy byłem nikim, po całym sezonie spędzonym na ławce rezerwowych pragnąłem uciec i po prostu zagrać w piłkę z przyjaciółmi. Jednak mój tata zawsze mi kibicował i pocieszał mnie."[5]
Karierę zaczął w UP Langreo[8]. Podczas kontuzji prawej nogi, pracował nad zwiększeniem siły i zręczności drugiej kończyny, dzięki czemu stał się piłkarzem obunożnym[8]. Kiedy skończył 17 lat, został przyjęty do szkółki piłkarskiej Mareo[8].
Villa był obserwowany przez wiele asturyjskich zespołów, jednak działacze jednego z największych klubów z tego regionu, Realu Oviedo stwierdzili, że zawodnik nie ma wystarczających umiejętności i zrezygnowali z dowożenia chłopca autobusem na treningi[9][1]. Ojciec Villi zaczął sam przywozić syna na zajęcia do poprzedniego klubu, UP Langreo[1]. Kilka lat później przeszedł do Sportingu Gijón, gdzie niegdyś grał jego idol, Quini[8]. Po dwóch latach występów w młodzieżowych drużynach i strzeleniu 25 bramek, w sezonie 2000–2001 zadebiutował w pierwszym zespole. W kolejnym sezonie wywalczył miejsce w podstawowej jedenastce, zdobył w rozgrywkach ligowych 18 goli, a rok później zaliczył o dwa trafienia więcej.
Po trzech sezonach gry w Sportingu, w lecie 2003 podpisał kontrakt z występującym w Primera División Realem Saragossa. W nowej drużynie również imponował skutecznością, strzelając w debiutanckim sezonie 17 bramek[10]. W lidze wystąpił po raz pierwszy 31 sierpnia 2003 w przegranym 0:1 meczu z Deportivo La Coruña[11], zaś pierwszego gola strzelił dwa tygodnie później w wygranym 3:0 spotkaniu przeciwko Realowi Murcia[12].
4 grudnia zdobył dwie bramki w zremisowanym 2:2 meczu z Athletic Bilbao[13], zaś 25 kwietnia 2004 w zakończonym remisem 4:4 spotkaniu przeciwko Sevilla FC strzelił dla drużyny wszystkie cztery gole, zdobywając przy tym swojego pierwszego hat-tricka w barwach klubu[14].
W finale rozgrywek o Puchar Króla z Realem Madryt, w 44. minucie Villa skutecznie wykonał rzut karny, dający drużynie prowadzenie 2:1, a spotkanie zakończyło się ostatecznie zwycięstwem Realu Saragossa 3:2. Triumf w pucharze oraz otrzymanie powołania do reprezentacji sprawiły, że kibice klubu w uznaniu dla zawodnika zaczęli na niego wołać "illa illa illa, Villa maravilla" (maravilla - cudowny)[8].
Dzięki wygranej w Copa del Rey, drużyna zakwalifikowała się do Pucharu UEFA. W swoim debiucie w rozgrywkach europejskich przeciwko FC Utrecht, Villa w końcowych minutach spotkania zdobył dwie, dające zwycięstwo bramki. W rundzie pucharowej przeciwnikiem Realu była Austria Wiedeń. Pierwszy mecz zakończył się remisem 1:1, zaś w rewanżu, zremisowanym 2:2, Villa strzelił jedną z bramek, jednak dzięki większej liczbie goli zdobytych na wyjeździe, do dalszej fazy awansował austriacki klub[15]. W jednym z pierwszych spotkań w kolejnym sezonie rozegranym 23 września Saragossa przegrała na Camp Nou z FC Barcelona 1:4, zaś otwierającą wynik spotkania i zarazem honorową bramkę strzelił w 14. minucie Villa[16]. 17 kwietnia 2005 Hiszpan dwukrotnie trafił do siatki w wygranym 3:0 meczu z Sevillą[17]. Sezon zakończył z 15 strzelonymi golami w 35 występach ligowych, będąc jednym z najlepszych strzelców drużyny[18][19].
Przed rozpoczęciem sezonu 2005–2006 otrzymał wiele ofert transferowych i ostatecznie za 12 milionów euro przeszedł do Valencii[1]. W debiucie w meczu z KAA Gent rozegranym w ramach Pucharu Intertoto, zdobył pierwszą bramkę dla klubu, a spotkanie zakończyło się zwycięstwem Valencii 2:0[20]. Po raz pierwszy w lidze w barwach klubu wystąpił 27 sierpnia 2005 w wygranym 1:0 spotkaniu z Betisem Sewilla[21]. W kolejnym meczu Valencia zmierzyła się z poprzednim klubem Villi, Realem Saragossa. Przez większą część spotkania Saragossa prowadziła 2:1, lecz w 81. minucie Villa wszedł na boisko zastępując Rubéna Baraję i zdobył wyrównującą bramkę, ustalając wynik meczu na 2:2[22].
W rozegranym 21 września 2005 meczu z FC Barcelona, Villa ponownie strzelił gola na wagę remisu[23]. Miesiąc później Hiszpan zdobył zwycięską bramkę w wygranym 2:1 wyjazdowym spotkaniu z Realem Madryt[24], zaś w lutym 2006 zapewnił zespołowi wygraną 1:0 z FC Barcelona[25]. W rozegranym w tym samym miesiącu meczu z Deportivo La Coruña na Estadio Riazor, zdobył bramkę strzałem z połowy boiska[26]. 23 kwietnia w potyczce z Athletic Bilbao strzelił pierwszego hat-tricka w barwach klubu, zaś bramki zdobył w przeciągu pięciu minut[5].
W lidze rozegrał 35 meczów i 25 razy trafiał do siatki, ustępując tym samym o jedno trafienie królowi strzelców rozgrywek, Samuelowi Eto'o. Villa został również najskuteczniejszym zawodnikiem Valencii od czasu Edmundo Suáreza, który w sezonach 1941–1942 oraz 1943–1944 zdobywał 27 bramek[27].
.jpg&filetimestamp=20071207141608)
W kolejnym sezonie Villa utrzymał dobrą formę, tworząc z Fernando Morientesem parę snajperów, która zdobyła we wszystkich rozgrywkach 43 bramki[10][28].
Zadebiutował także w Lidze Mistrzów w pierwszym, wygranym 1:0 spotkaniu z Red Bull Salzburg w ramach kwalifikacji do tych rozgrywek. W meczu rewanżowym wygranym 3:0 dwukrotnie wpisał się na listę strzelców, dzięki czemu Valencia awansowała do fazy grupowej[29]. Gole zdobyte w potyczkach przeciwko AS Roma[30] i Szachtarowi Donieck[31] pozwoliły Valencii zakwalifikować się do następnej rundy, w której zmierzyła się z Interem Mediolan. W trakcie meczu rewanżowego doszło do zamieszek pomiędzy zawodnikami obydwu drużyn[32]. Ostatecznie awans uzyskał hiszpański klub, a Villa strzałem z rzutu wolnego przyczynił się do awansu drużyny do półfinału[32], w którym trafiła na Chelsea Londyn. Villa zagrał w obu spotkaniach, lecz ani razu nie pokonał bramkarza przeciwnika, a Valencia przegrała dwumecz 2:3[33].
Skuteczność strzelecka pod koniec rozgrywek ligowych w meczach z Espanyolem[34] i Sevillą[35] sprawiła, że z 16 golami razem z innym reprezentantem Hiszpanii Raúlem Tamudo został szóstym najskuteczniejszym zawodnikiem ligi, przyczyniając się tym samym do zajęcia przez Valencię czwartego miejsca w tabeli.
W październiku 2006 znalazł się na liście nominowanych do Złotej Piłki[36].
Pomimo spekulacji dotyczących zmiany klubu, w sierpniu podpisał nowy, sześcioletni kontrakt z Valencią[37]. Sezon 2007-2008 nie zaczął się dla klubu pomyślnie. Zwolniono trenera Quique Floresa, a jego następca, Ronald Koeman, przesunął do rezerw czołowych piłkarzy zespołu, kapitana Davida Albeldę, Santiago Cañizaresa oraz Miguela Ángela Angulo, a także, pomimo potencjału zawodników ofensywnych występujących w bocznych sektorach boiska, zdecydował się na taktykę bez skrzydłowych[38]. Ze względu na słabe wyniki rozwiązano umowę z holenderskim szkoleniowcem, zaś drużynę przejął ówczesny trener UD Almería, Unai Emery[39]. Pomimo niepewnej sytuacji w klubie oraz licznych kontuzji kluczowych zawodników, Villa zdołał zdobyć 18 bramek w 26 występach[8][10]. Ponadto zwyciężył z klubem w Copa del Rey, po raz drugi w karierze, zaś pierwszy raz z Valencią, pokonując w finale Getafe CF 3:1[40].
Ponownie udanie zaprezentował się w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Zdobył zwycięską bramkę w meczu z Schalke 04 Gelsenkirchen[41] oraz strzelił gola w przegranym 1:2 spotkaniu przeciwko Chelsea[42]. Valencia zajęła ostatnie miejsce w tabeli, kończąc tym samym swój udział w rozgrywkach[43].
W setnym ligowym występie w barwach klubu, którym był mecz z Levante, Villa strzelił hat-tricka, zdobywając swoją 54., 55. i 56. bramkę dla Valencii[44]. W ostatnim spotkaniu sezonu z Atlético Madryt dwukrotnie wpisał się na listę strzelców, kończąc rozgrywki z 18 zdobytymi golami[10].
Po zakończeniu zwycięskich dla Hiszpanii Mistrzostw Europy 2008, na których został królem strzelców, kontynuował zdobywanie bramek w rozgrywkach ligowych, strzelając pierwszego gola w inaugurującym nowy sezon meczu z Mallorcą. Valencia w tym okresie miała poważne problemy finansowe, w związku z czym od końca stycznia do kwietnia piłkarze nie otrzymywali pensji[45][46]. Sytuacja ta wpłynęła na zainteresowanie Villą czołowych europejskich zespołów, jednak zawodnik stwierdził, że chce wypełnić kontrakt z klubem[47].
W październiku 2008 Kaká w wywiadzie dla Canal+ nazwał Villę "najlepszym hiszpańskim piłkarzem" oraz stwierdził, że jest on "zawodnikiem, z którym najbardziej chciałbym zagrać"[48].
W grudniu 2008 zajął siódme miejsce w plebiscycie France Football na najlepszego piłkarza Europy[49], zaś miesiąc później wspólnie z Andrésem Iniestą został wybrany dziewiątym piłkarzem świata podczas gali FIFA.
Valencia zajęła drugie miejsce w rozgrywkach grupowych Pucharu UEFA, zaś Villa często był zawodnikiem rezerwowym lub wprowadzanym w końcowych minutach meczów[50]. W spotkaniu kolejnej fazy przeciwko Marítimo Funchal strzałem z rzutu karnego zapewnił drużynie zwycięstwo[51] oraz wystąpił w następnej rundzie w meczu z Dynamem Kijów. Oba spotkania zakończyły się remisami, lecz do 1/16 rozgrywek, dzięki lepszej różnicy bramkowej awansował ukraiński klub[52].
Na półmetku sezonu zademonstrował dobrą formę strzelając gola w meczu z Deportivo la Coruña, jednak otrzymał również czerwoną kartkę, która wykluczyła go z gry w następnym spotkaniu z Realem Valladolid, przegranym 1:2. Następnie doznał kontuzji lewej nogi, w związku z czym nie mógł wystąpić w meczach z Numancią, Recreativo Huelva oraz Racingiem Santander[53]. 5 kwietnia powrócił na boisko, zdobywając dwie bramki w zwycięskim 4:1 meczu z Getafe[54]. 12 kwietnia Valencia zmierzyła się na wyjeździe z byłym klubem Villi, Sportingiem Gijón, a sam zawodnik stwierdził, że bardzo emocjonalnie podszedł do tego spotkania. Goście wygrali 3:2, zaś Villa wpisał się na listę strzelców, nie celebrując potem zdobytej bramki[55].
Hiszpan zakończył sezon z 28 strzelonymi golami, będąc trzecim, po Samuelu Eto'o i Diego Forlánie najlepszym strzelcem ligi. Dorównał tym samym byłym zawodnikom Valencii, Mario Kempesowi i Predragowi Mijatoviciowi, którzy odpowiednio w sezonach 1977–1978 i 1995–1996 zdobyli 28 bramek.
Po zajęciu przez Hiszpanię trzeciego miejsca w Pucharze Konfederacji, Villa po spędzonych wakacjach powrócił do klubu 27 lipca, zaś media zaczęły łączyć go z takimi zespołami jak Real Madryt, FC Barcelona, Liverpool oraz Manchester United. Hiszpan jednak zapewnił, że chciałby wypełnić wiążącą go umowę z Valencii, mówiąc przy tym: "Nie chciałem marnować całego lata, by zaprzeczać tym informacjom, dlatego siedziałem cicho. Wiele osób powiedziało mi, bym dla dobra klubu pozostał w nim i od tego czasu zupełnie inaczej patrzę na całą sytuację. Nie mógłbym widzieć siebie w innym zespole. Nic nie straciłem podejmując taką decyzję, przecież wszystko, co do tej pory osiągnąłem, zawdzięczam grze w Valencii i reprezentacji". Gdy został zapytany, czy z powodu całego zamieszania nie powinien przeprosić kibiców klubu, odparł: "Nie zabiłem nikogo, więc uważam, że nie muszę prosić o przebaczenie"[56]. 19 maja 2010 na oficjalnych witrynach FC Barcelony[57] i Valencii CF[58] pojawiła się informacja o transferze Villi do klubu z Barcelony. Kwota transferu wyniosła ostatecznie 40 milionów euro.
W lipcu 2010 roku David Villa został kupiony przez FC Barcelona za 40 milionów euro. Villa w sezonie 2010/11 wystąpił w 34 meczach i strzelił 18 bramek. Zdobył z Barceloną mistrzostwo Hiszpanii, Superpuchar Hiszpanii i Ligę Mistrzów, strzelając w finale bramkę (3:1).
David Villa sezon zaczął sezon od bramek w towarzyskich meczach z C.D. Guadalajara oraz Club América. Pierwszy oficjalnym spotkaniem był dwumecz o Superpuchar Hiszpanii z Realem Madryt gdzie strzelił gola na 1:1 (2:2), w tym meczu otrzymał również czerwoną kartę za sprzeczkę z Mesutem Özilem [59]. 17 września 2011 roku w meczu z Osasuną (8:0) strzelił 2 bramki oraz przyczynił się do gola samobójczego Rovérsio[60]. 15 grudnia 2011 podczas trwających w Japonii Klubowych Mistrzostw Świata podczas meczu z katarską drużyną Al-Sadd odbywającego się Jokohamie po walce z obrońcami w 36 minucie meczu złamał kość piszczelową. Według lekarzy, absencja El Guaje może wynieść od 4 do 5 miesięcy, co zagraża występowi napastnika reprezentacji Hiszpanii na Mistrzostwach Europy w 2012 roku[61].
|
— Vicente Del Bosque
|
Po okazjonalnych występach w reprezentacji Hiszpanii U-21 9 lutego 2005 roku zadebiutował w pierwszej drużynie w wygranym 5:0 meczu kwalifikacyjnym do Mistrzostw Świata 2006 przeciwko San Marino. Pierwszą bramkę zdobył w 71. minucie zremisowanego 1:1 spotkania ze Słowacją, również rozegranego w ramach kwalifikacji do owego mundialu[63].
Otrzymał powołanie do 23-osobowej kadry na turniej. W pierwszym meczu Hiszpania zwyciężyła 4:0 z Ukrainą, a Villa dwukrotnie wpisał się na listę strzelców[64]. W 1/8 mistrzostw strzelił bramkę na 1:0 w potyczce z Francją, lecz ostatecznie Hiszpania przegrała 1:3[65]. Na turnieju zdobył trzy bramki i wspólnie z Fernandem Torresem, który uzyskał tyle samo trafień, został najlepszym strzelcem drużyny[66].
Pod koniec 2006 Villa stał się kluczowym piłkarzem reprezentacji, zajmując w niej miejsce Raúla Gonzáleza[67][68]. Swoją klasę udowodnił w kwalifikacjach do Mistrzostw Europy 2008, zdobywając sześć bramek w meczu z Liechtensteinem. Został powołany na mistrzostwa, gdzie nawiązał wyjątkowo dobre relacje z Fernandem Torresem i wspólnie celebrował z nim strzelane gole. Villa zdobył hat-tricka w wygranym 4:1 spotkaniu z Rosją, dzięki czemu stał się pierwszym zawodnikiem od czasu Patricka Kluiverta z turnieju w roku 2000 i siódmym w historii całych mistrzostw, któremu udała się ta sztuka[69]. Po trzecim trafieniu podbiegł do siedzącego na ławce Torresa, by wspólnie z nim cieszyć się ze zdobytej bramki[70]. W następnym meczu ze Szwecją w 92. minucie zapewnił drużynie wygraną 2:1. W ćwierćfinale z Włochami doszło do serii rzutów karnych, w której Hiszpania zwyciężyła 4:2, a Villa wykorzystał pierwszą wykonywaną przez zespół jedenastkę.
Hiszpania w półfinale pokonała Rosję, jednak Villa w początkowych minutach spotkania doznał kontuzji uda, która uniemożliwiła mu występ w finale z Niemcami, wygranym 1:0. Pomimo absencji w meczu, z czterema golami został uznany królem strzelców turnieju[36]. Wspólnie z Torresem trafił również do Drużyny Turnieju[71].
Dobra forma strzelecka podtrzymana również w kwalifikacjach do Mistrzostw Świata 2010 sprawiła, że Villa z 12 trafieniami w ciągu jednego roku pobił rekord Raúla Gonzáleza, który w 1999 strzelił dla kadry 10 bramek[72].
Villa udanie rozpoczął rok 2009, strzelając jedną z bramek w wygranym 2:0 towarzyskim meczu z Anglią[73]. Zdobywając gola w szóstym kolejnym meczu poprawił rekordy należące do Telmo Zarry i Ladislao Kubali[74]. Komentując to trafienie, powiedział: "Jestem szczęśliwy ze zdobycia tej bramki. Bardzo chciałbym ją obejrzeć jeszcze raz w telewizji. To miłe, że udało mi się pobić ten rekord. Nigdy bym nie przypuścił, że dokonam czegoś takiego. Jestem z tego bardzo dumny i mam nadzieję, że będę kontynuował poprawianie osiągnięć poprzedników"[74].
1 czerwca 2009 Vicente del Bosque powołał zawodnika na Puchar Konfederacji[75]. W poprzedzającym turniej spotkaniu towarzyskim z Azerbejdżanem strzelił swojego drugiego hat-tricka w reprezentacji. W pierwszym meczu przeciwko Nowej Zelandii, strzelił gola pieczętującego zwycięstwo Hiszpanii 5:0[76], zaś w następnej potyczce z Iranem zdobył zwycięską bramkę[77]. W spotkaniu z gospodarzami turnieju, Republiką Południowej Afryki Villa nie wykorzystał rzutu karnego, jednak i tak miał duży wkład w pobicie przez Hiszpanię rekordu największej ilości meczów wygranych oraz nieprzegranych z rzędu, a w drugiej połowie meczu zastąpił go Pablo Hernández[78]. Turniej zakończył z trzema zdobytymi bramkami, wspólnie z Fernando Torresem i Clintem Dempseyem zajął drugie miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców oraz znalazł się w Drużynie Turnieju[79].
Na mundial w RPA reprezentacja Hiszpanii pojechała w roli faworyta, a Villa był jednym z ważniejszych jej piłkarzy. Villa strzelił dwa gole Hondurasowi oraz po jednym w meczach z Chile, Portugalią i Paragwajem. Z pięcioma bramkami został królem strzelców wraz z Diego Forlanem, Wesleyem Sneijderem i Thomasem Muellerem. Z reprezentacją Hiszpanii zdobył mistrzostwo świata w finale pokonując Holandię. Dołączony do 11 turnieju FIFA.
Dziennikarze, głównie hiszpańscy, często porównywali Villę do Raúla Gonzáleza i oskarżyli napastnika Barcelony o odebranie Raúlowi koszulki z numerem "7". W marcu 2009 Villa zaprzeczył temu, mówiąc:"Nikomu nic nie zabrałem, po prostu w nagrodę za dobrą grę dla klubu trener reprezentacji dał mi możliwość wystąpienia z tym numerem. Zrobiono z tego zbyt wielką aferę. Nie szukam rozgłosu, nie chcę wzbudzać kontrowersji. Kiedyś przecież grałem razem z Raúlem w kadrze. Naprawdę, nic od nikogo nie wymusiłem". Zapytany, czy nieobecność Raúla w zespole miała wpływ na niego samego, odpowiedział: "Nigdy mi się to nie podobało, gdyż myślę, że było krzywdzące dla nas obu. Zawsze dobrze się dogadywaliśmy podczas spotkań na zgrupowaniach."[68].
W rozmowie o reprezentacyjnym rekordzie strzeleckim napastnika Realu Madryt, powiedział: "Mam na koncie 25 goli, jednak on ma 44 i nadal regularnie gra! Byłbym zachwycony, gdybym zdobył taką ilość bramek i pomógł drużynie odnosić wspaniałe zwycięstwa. A potem, wiele lat później, moje nazwisko widniałoby na liście najlepszych strzelców i z przyjemnością patrzyłbym na chłopców, próbujących pobić moje osiągnięcie"[68].
Hiszpańscy eksperci uważają go za napastnika kompletnego, posiadającego instynkt strzelecki, mocne uderzenie z obu nóg oraz szybkość[67][80]. Jego atutem jest także, mimo stosunkowo niskiego wzrostu, gra w powietrzu oraz wyszkolenie techniczne, które jak sam stwierdził, wypracował w czasie gry w piłkę halową, którą to trenował podczas pobytu w Langreo[1]. Często wycofuje się przed pole karne, zajmując pozycję rozgrywającego[67]. Udanie współpracuje z partnerami z zespołu, czego dowodem jest duża ilość zdobywanych przez niego asyst[67]. Znany jest ze skutecznego wykonywania rzutów karnych oraz wolnych[1][67]. Podczas gdy zawodnikiem Valencii był Patrick Kluivert, Villa przyznał, że kilka zdobytych goli zawdzięcza podpatrzonym u Holendra zagraniom[1].
Jego idolami są były napastnik Realu Saragossa Juanele oraz Luis Enrique, od którego otrzymał koszulkę po spotkaniu z FC Barcelona w sezonie 2003–2004[1]. Najbardziej wzoruje się jednak na Ruudzie van Nistelrooyu i Ronaldo[1].
| Klub | Sezon | Liga | Puchar (Copa del Rey i Superpuchar Hiszpanii) |
Europa (Liga Mistrzów i Superpuchar Europy) |
Łącznie | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Występy | Gole | Występy | Gole | Występy | Gole | Występy | Gole | ||
| Sporting Gijón | 2001–2002[81] | 38 | 23 | - | - | - | - | 38 | 23 |
| 2002–2003[81] | 38 | 21 | - | - | - | - | 38 | 21 | |
| Łącznie | 76 | 44 | - | - | - | - | 76 | 44 | |
| Real Saragossa | 2003–2004[82][67] | 38 | 17 | - | - | - | - | 38 | 17 |
| 2004–2005[18] | 35 | 15 | - | - | 10 | 3 | 45 | 18 | |
| Łącznie | 73 | 32 | - | - | 10 | 3 | 83 | 34 | |
| Valencia CF | 2005–2006[83] | 37 | 25 | - | - | 1 | 0 | 38 | 25 |
| 2006–2007[84] | 36 | 15 | 2 | 0 | 11 | 5 | 49 | 20 | |
| 2007–2008[85] | 28 | 18 | 2 | 1 | 7 | 3 | 37 | 22 | |
| 2008–2009[86] | 33 | 28 | 3 | 1 | 5 | 1 | 41 | 31 | |
| 2009–2010[87] | 32 | 21 | 0 | 0 | 1 | 1 | 33 | 22 | |
| Łącznie | 166 | 107 | 7 | 2 | 25 | 10 | 198 | 120 | |
| FC Barcelona | 2010-11 | 34 | 18 | 6 | 1 | 12 | 4 | 52 | 23 |
| 2011-12 | 15 | 5 | 3 | 1 | 5 | 3 | 23 | 9 | |
| Łącznie | 49 | 23 | 9 | 2 | 17 | 7 | 75 | 32 | |
| Ogółem | 364 | 206 | 16 | 5 | 52 | 20 | 432 | 230 | |
Ostatnia aktualizacja: 17 grudnia 2011
| Zespół narodowy | Sezon | Występy | Gole |
|---|---|---|---|
| Hiszpania | 2004–2005[88] | 1 | 0 |
| 2005–2006[88] | 12 | 5 | |
| 2006–2007[89] | 11 | 7 | |
| 2007–2008[90] | 12 | 6 | |
| 2008–2009[91] | 14 | 13 | |
| 2009–2010[87] | 20 | 14 | |
| Ogólnie | 70 | 45 | |
Ostatnia aktualizacja: 17 września 2009[87]
| # | Data | Miejsce | Przeciwnik | Gol | Wynik | Zawody |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1. | 16 listopada 2005 | Tehelné pole, Bratysława, Słowacja |  Słowacja |
1 – 1 | 1–1 | El. do MŚ 2006 |
| 2. | 1 marca 2006 | Estadio José Zorrilla, Valladolid, Hiszpania |  Wybrzeże Kości Słoniowej |
1 – 1 | 3–2 | Mecz towarzyski |
| 3. | 13 czerwca 2006 | Zentralstadion, Lipsk, Niemcy |  Ukraina |
2 – 0 | 4–0 | MŚ 2006 |
| 4. | 13 czerwca 2006 | Zentralstadion, Lipsk, Niemcy | Ukraina |
3 – 0 | 4–0 | MŚ 2006 |
| 5. | 27 czerwca 2006 | AWD-Arena, Hannover, Niemcy |  Francja |
1 – 0 | 1–3 | MŚ 2006 |
| 6. | 2 września 2006 | Estadio Nuevo Vivero, Badajoz, Hiszpania |  Liechtenstein |
2 – 0 | 4–0 | El. do ME 2008 |
| 7. | 2 września 2006 | Estadio Nuevo Vivero, Badajoz, Hiszpania | Liechtenstein |
3 – 0 | 4–0 | El. do ME 2008 |
| 8. | 6 września 2006 | Windsor Park, Belfast, Irlandia Północna |  Irlandia Północna |
1 – 2 | 3–2 | El. do ME 2008 |
| 9. | 11 października 2006 | Estadio Nueva Condomina, Murcia, Hiszpania |  Argentyna |
2 – 1 | 2–1 | Mecz towarzyski |
| 10. | 24 marca 2007 | Estadio Santiago Bernabéu, Madryt, Hiszpania |  Dania |
2 – 0 | 2–1 | El. do ME 2008 |
| 11. | 6 czerwca 2007 | Rheinpark Stadion, Vaduz, Liechtenstein | Liechtenstein |
0 – 1 | 0–2 | El. do ME 2008 |
| 12. | 6 czerwca 2007 | Rheinpark Stadion, Vaduz, Liechtenstein | Liechtenstein |
0 – 2 | 0–2 | El. do ME 2008 |
| 13. | 26 marca 2008 | Estadio Manuel Martínez Valero, Elche, Hiszpania |  Włochy |
1 – 0 | 1–0 | Mecz towarzyski |
| 14. | 31 maja 2008 | Nuevo Colombino, Huelva, Hiszpania |  Peru |
1 – 0 | 2–1 | Mecz towarzyski |
| 15. | 10 czerwca 2008 | Tivoli Neu, Innsbruck, Austria |  Rosja |
1 – 0 | 4–1 | ME 2008 |
| 16. | 10 czerwca 2008 | Tivoli Neu, Innsbruck, Austria | Rosja |
2 – 0 | 4–1 | ME 2008 |
| 17. | 10 czerwca 2008 | Tivoli Neu, Innsbruck, Austria | Rosja |
3 – 0 | 4–1 | ME 2008 |
| 18. | 14 czerwca 2008 | Tivoli Neu, Innsbruck, Austria |  Szwecja |
1 – 2 | 1–2 | ME 2008 |
| 19. | 6 września 2008 | Nueva Condomina, Murcia, Hiszpania |  Bośnia i Hercegowina |
1 – 0 | 1–0 | El. do MŚ 2010 |
| 20. | 10 września 2008 | Estadio Carlos Belmonte, Albacete, Hiszpania |  Armenia |
2 – 0 | 4–0 | El. do MŚ 2010 |
| 21. | 10 września 2008 | Estadio Carlos Belmonte, Albacete, Hiszpania | Armenia |
3 – 0 | 4–0 | El. do MŚ 2010 |
| 22. | 11 października 2008 | A. Le Coq Arena, Tallinn, Estonia |  Estonia |
0 – 2 | 0–3 | El. do MŚ 2010 |
| 23. | 15 października 2008 | Stadion Króla Baudouina I, Bruksela, Belgia |  Belgia |
1 – 2 | 1–2 | El. do MŚ 2010 |
| 24. | 19 listopada 2008 | El Madrigal, Villarreal, Hiszpania |  Chile |
1 – 0 | 3–0 | Mecz towarzyski |
| 25. | 11 lutego 2009 | Estadio Ramón Sánchez Pizjuán, Sevilla, Hiszpania |  Anglia |
1 – 0 | 2–0 | Mecz towarzyski |
| 26. | 9 czerwca 2009 | Stadion Tofika Bachramowa, Baku, Azerbejdżan |  Azerbejdżan |
1 – 0 | 6–0 | Mecz towarzyski |
| 27. | 9 czerwca 2009 | Stadion Tofika Bachramowa, Baku, Azerbejdżan | Azerbejdżan |
2 – 0 | 6–0 | Mecz towarzyski |
| 28. | 9 czerwca 2009 | Stadion Tofika Bachramowa, Baku, Azerbejdżan | Azerbejdżan |
3 – 0 | 6–0 | Mecz towarzyski |
| 29. | 14 czerwca 2009 | Royal Bafokeng Stadium, Rustenburg, RPA |  Nowa Zelandia |
5 – 0 | 5–0 | Puchar Konfederacji 2009 |
| 30. | 17 czerwca 2009 | Free State Stadium, Bloemfontein, RPA |  Irak |
1 – 0 | 1–0 | Puchar Konfederacji |
| 31. | 20 czerwca 2009 | Free State Stadium, Bloemfontein, RPA |  Republika Południowej Afryki |
1 – 0 | 2–0 | Puchar Konfederacji |
| 32. | 5 września 2009 | Estadio Municipal de Riazor, A Coruña, Hiszpania | Belgia |
2 – 0 | 5–0 | El. do MŚ 2010 |
| 33. | 5 września 2009 | Estadio Municipal de Riazor, A Coruña, Hiszpania | Belgia |
5 – 0 | 5–0 | El. do MŚ 2010 |
| 34. | 18 listopada 2009 | Ernst Happel Stadion, Innsbruck, Austria |  Austria |
1 – 2 | 1–5 | Mecz towarzyski |
| 35. | 18 listopada 2009 | Ernst Happel Stadion, Innsbruck, Austria | Austria |
1 – 3 | 1–5 | Mecz towarzyski |
| 36. | 3 marca 2009 | Stade de France, Saint-Denis, Francja | Francja |
0 – 1 | 0–2 | Mecz towarzyski |
| 37. | 29 maja 2010 | Tivoli Neu, Innsbruck, Austria |  Arabia Saudyjska |
1 – 1 | 3–2 | Mecz towarzyski |
| 38. | 21 czerwca 2010 | Ellis Park, Johannesburg, RPA |  Honduras |
1 – 0 | 2-0 | MŚ 2010 |
| 39. | 21 czerwca 2010 | Ellis Park, Johannesburg, RPA | Honduras |
2 – 0 | 2-0 | MŚ 2010 |
| 40. | 25 czerwca 2010 | Loftus Versfeld Stadium, Tshwane/Pretoria, RPA | Chile |
1 − 0 | 2−1 | MŚ 2010 |
| 41. | 29 czerwca 2010 | Green Point Stadium, Cape Town, RPA |  Portugalia |
1 - 0 | 1-0 | MŚ 2010 |
| 42. | 3 lipca 2010 | Ellis Park, Johannesburg, RPA |  Paragwaj |
0 – 1 | 0–1 | MŚ 2010 |
| 43. | 3 września 2010 | Vaduz, Rheinpark Stadion, Liechtenstein | Liechtenstein |
0 - 2 | 0-4 | El. do ME 2012 |
| 44. | 12 października 2010 | Hampden Park, Glasgow, Szkocja |  Szkocja |
0 – 1 | 2–3 | El. do ME 2012 |
| 45. | 25 marca 2011 | Nuevo Los Cármenes, Grenada, Hiszpania |  Czechy |
1 – 1 | 2–1 | El. do ME 2012 |
| 46. | 25 marca 2011 | Nuevo Los Cármenes, Grenada, Hiszpania | Czechy |
2 – 1 | 2–1 | El. do ME 2012 |
| 47. | 7 czerwca 2011 | Estadio José Antonio Anzoátegui, Puerto la Cruz, Wenezuela |  Wenezuela |
0 − 1 | 0−3 | Mecz towarzyski |
| 48. | 6 września 2011 | Estadio Las Gaunas, Logroño, Hiszpania | Liechtenstein |
5 − 0 | 6−0 | El. do ME 2012 |
| 49. | 6 września 2011 | Estadio Las Gaunas, Logroño, Hiszpania | Liechtenstein |
6 − 0 | 6−0 | El. do ME 2012 |
| 50. | 11 października 2011 | Estadio José Rico Pérez, Alicante, Hiszpania | Szkocja |
3 – 0 | 3–1 | El. do ME 2012 |
| 51. | 15 listopada 2011 | Estadio Nacional de Costa Rica, San José, Kostaryka |  Kostaryka |
2 − 2 | 2−2 | Mecz towarzyski |
Ostatnia aktualizacja: 17 grudnia 2011[10]
FC Barcelona
Real Saragossa
Valencia
Reprezentacja
Indywidualne
W 2003, po pięcioletnim związku, poślubił swoją partnerkę, Patricię González, która w przeszłości uprawiała piłkę nożną i grała na pozycji obrońcy w klubie Santo Tomas de la Felguera[1][100]. 7 grudnia 2005 na świat przyszło ich pierwsze dziecko, córka Zaida. W styczniu 2009 po bramce strzelonej w spotkaniu z Villarreal, powiedział: "Dedykuję tego gola mojej żonie Patricii oraz maleństwu, którego narodzin spodziewamy się we wrześniu"[101]. Ostatecznie dziewczynka imieniem Olaya urodziła się 18 sierpnia[100]. Na swoich butach ma zamieszczone imię starszej córki, swój przydomek oraz flagę Hiszpanii i Asturii[8][1]. Przyjaźni się z José Reiną. Ma dwie siostry Elsę i Aidę[102]..
W lecie tego samego roku powstał projekt "Kampus Davida Villi". W pierwszy tydzień lipca w Centro Regional de Deportes de La Morgal w Llanerze mogą z niego skorzystać dzieci pomiędzy 6. i 14. rokiem życia. Jedną z głównych atrakcji jest możliwość treningu z profesjonalnymi piłkarzami oraz z samym Villą[103].
Aktywnie bierze udział w akcjach charytatywnych[104]. 15 grudnia 2008 razem z innymi zawodnikami Valencii, Davidem Silvą, Rubénem Barają, Nikolą Žigiciem i Hedwigesem Maduro odwiedził oddział dziecięcy szpitala klinicznego w Walencji, składając pacjentom życzenia bożonarodzeniowe[105], zaś już w święta wraz z Fernando Alonso, Samuelem Sánchezem oraz Juanem Manuelem Matą i Santim Cazorlą uczestniczył w imprezie w Oviedo, na której odbyła się zbiórka pieniędzy na rzecz "Oviedo Economic Kitchen Association"[104]. Wspiera również UNICEF[106].
|
|||||
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||
