Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Mariawityzm | |||
|---|---|---|---|
| Emblemat mariawicki | |||
|
|||
|
|||
|
|||
|
|||
|
|||
|
|||
|
|||
| Portal • Kategoria | |||
Biskupi Kościoła Starokatolickiego Mariawitów – kapłani katoliccy posiadający święcenia biskupie i sprawujący posługę w Kościele Starokatolickim Mariawitów.
Spis treści |
Po wyodrębnieniu się w roku 1906 mariawitów z Kościoła rzymskokatolickiego i zorganizowaniu ich w odrębne wyznanie zaistniała konieczność posiadania własnej hierarchii z sukcesją apostolską. Mariawici nawiązali kontakty z Kościołami starokatolickimi z zachodniej Europy zrzeszonymi w Unii Utrechckiej.
Unia Utrechcka została utworzona 24 września 1889 roku, jako związek niezależnych starokatolickich Kościołów. Podstawowym dokumentem doktrynalnym wspólnoty starokatolickiej jest "Deklaracja Utrechcka Biskupów Starokatolickich" określająca, że jej sygnatariusze zachowują: "wiarę starego Kościoła, tak jak wyrażona ona została w ekumenicznych symbolach i w powszechnie uznanych dogmatycznych orzeczeniach Soborów ekumenicznych niepodzielonego Kościoła pierwszego tysiąclecia".
Deklaracja odrzuca m.in. watykańskie dekrety z 18 lipca 1870 roku o nieomylności i uniwersalności jurysdykcji papieża. Członkowie Unii Utrechckiej zachowują starokościelną zasadę św. Wincentego z Lerynu z 430 roku: "Trzymamy się tego co wszędzie, co zawsze, co przez wszystkich było wyznawane".
Przełożony Związku Mariawitów ks. Jan M. Michał Kowalski wraz z ks. Romanem M. Jakubem Próchniewskim i ks. Leonem M. Andrzejem Gołębiowskim uczestniczyli w Kongresie Starokatolickim odbywającym się 7 września 1909 roku w Wiedniu. Uczestnicy Kongresu, po wysłuchaniu wyjaśnień o religijnych i społecznych zasadach ruchu mariawickiego przyjęli do Unii Kościół mariawicki i postanowili udzielić sakry biskupiej ks. M. Michałowi Kowalskiemu.
Konsekracja ks. M. Michała Kowalskiego na biskupa mariawitów miała miejsce 5 października 1909 roku w zabytkowej starokatolickiej katedrze św. Gertrudy w Utrechcie. Konsekracji dokonał arcybiskup Utrechtu Gerard Gul w asyście holenderskich biskupów: Jakuba van Thiela z Haarlemu i Mikołaja Spita z Deventer oraz biskupa Józefa Demmela z Bonn i biskupa Arnolda Mathewa z Londynu. W uroczystościach uczestniczyła delegacja mariawicka złożona z 6 kapłanów i przedstawiciela świeckiego parafii płockiej.
20 maja 1910 roku odbyła się w Płocku II Generalna Kapituła Kapłanów Mariawitów, na której m.in. postanowiono dokonać konsekracji dwóch nowych biskupów, wybierając jako elektów księży - Romana M. Jakuba Próchniewskiego i Leona M. Andrzeja Gołębiowskiego. Zgodnie ze zwyczajem Kościołów starokatolickich, zawiadomieni o uchwale Kapituły Kapłanów Mariawitów, biskupi starokatoliccy wyrazili zgodę na konsekrację. W sierpniu 1910 roku przybył do Polski biskup Haarlemu Jakub van Thiel wraz z ks. Franciszkiem Kennickiem, późniejszym arcybiskupem Utrechtu, i ks. Henrykiem van Vlijmenem, późniejszym biskupem Haarlemu.
Konsekracja odbyła się 4 września 1910 r. w nowo zbudowanym kościele mariawickim w Łowiczu. Dokonał jej bp Jan M. Michał Kowalski przy współudziale biskupów Gerarda Gula i Jakuba van Thiela. Dokonane akty konsekracji biskupów mariawickich oznaczały więc otrzymanie przez Kościół mariawicki pełnej sukcesji apostolskiej.
Według obecnie prawnie obowiązującego statutu Kościoła jego władzami są: Synod, Kapituła generalna, Rada Kościoła, Biskup Naczelny, biskup diecezjalny, zebranie parafialne, rada parafialna i proboszcz.
Biskup Naczelny wybierany przez Synod lub Kapitułę Generalną pełni jednocześnie funkcję Przewodniczącego Rady Kościoła i reprezentuje Kościół na zewnątrz. Zwierzchnik Kościoła przyjmuje tytuł Biskupa Naczelnego od 1935 roku.
Administracyjnie Kościół Starokatolicki Mariawitów dzieli się na trzy diecezje: warszawsko-płocką z siedzibą w Płocku, śląsko-łódzką z siedzibą w Łodzi i lubelsko-podlaską z siedzibą w Wiśniewie oraz posiada prowincję francuską z siedzibą w Paryżu.
