Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
| Billy Graham William Franklin Graham, Jr |
|
| ewangelista | |
 Graham w 1966 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 7 listopada 1918 Charlotte |
| Wyznanie | Ewangelikalizm |
| Odznaczenia | |
  Złoty Medal Kongresu |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
 Billy Graham w Wikicytatach |
|
| Strona internetowa duchownego | |
William Franklin Graham, Jr, znany jako Billy Graham (ur. 7 listopada 1918) – amerykański ewangelista przebudzeniowy, teolog i antropolog, jeden z najbardziej znanych ewangelistów na świecie i autor bestsellerów. Najbardziej rozpoznawalna postać w protestantyzmie II połowy XX wieku. Bywa nazywany „Bożym ambasadorem”, „pastorem Ameryki”, „największym chrześcijaninem, jakiego kiedykolwiek wydała Ameryka”, „Janem Chrzcicielem”, „protestanckim papieżem”, „pastorem prezydentów” itd. Jest kaznodzieją zaangażowanym w działalność ewangelizacyjną, podczas której odwiedził wiele krajów świata, w tym państwa socjalistyczne takie jak: Węgry, Polskę, Związek Radziecki i Koreę Północną. Pochodzi z rodziny prezbiteriańskiej, sam jednak przystąpił do Południowej Konwencji Baptystów.
Billy Graham osobiście spotkał się i rozmawiał z każdym prezydentem Stanów Zjednoczonych od Trumana do Obamy. Był doradcą amerykańskich prezydentów od Eisenhowera po Busha, z wieloma z nich był zaprzyjaźniony. W latach 50. oraz 60. walczył z komunizmem i rasizmem. Popierał interwencje zbrojne Stanów Zjednoczonych w Korei, Wietnamie i Iraku. Po aferze Watergate zdecydował się na dystans względem świata polityki.
Jest laureatem wielu prestiżowych nagród i wyróżnień (m.in. Orderu Imperium Brytyjskiego, najwyższych cywilnych wyróżnień amerykańskich, siódmego miejsca na liście najbardziej podziwianych osób XX wieku Instytutu Gallupa). Jest protestanckim kaznodzieją, który przemawiał do największej liczby słuchaczy w historii, pierwszym duchownym, który otrzymał gwiazdę w Hollywood Walk of Fame.
Jest autorem wielu książek, większość z nich zyskała w Stanach Zjednoczonych status bestsellerów oraz doczekała się licznych przekładów. Najważniejsza z nich, Pokój z Bogiem, sprzedana została w nakładzie ponad 2 milionów egzemplarzy.
Spis treści |
Billy Graham urodził się 7 listopada 1918 roku w Charlotte, w prezbiteriańskiej rodzinie, jako najstarsze dziecko Williama Franklina Grahama I (1888–1962) i Morrow Coffey (1892–1981). Jego rodzice prowadzili farmę mleczną, mieli 75 krów i około czterystu stałych klientów[1]. Gdy miał pięć lat, ojciec zabrał go na ewangelizację Billy'ego Sunday'a[2]. Charlotte w owym czasie zdominowane było przez protestanckich fundamentalistów[3]. W 1933 roku, kiedy zniesiono prohibicję, ojciec zmuszał go oraz jego siostrę do picia piwa, dopóki nie zwymiotowali, co wytworzyło u nich awersję do alkoholu[4].
Według Centrum Billy'ego Grahama, Graham nawrócił się w 1934 roku w wieku 16 lat, podczas serii kampanii przebudzeniowych przeprowadzanych w Charlotte przez ewangelistę Mordecaia Hama[5][6]. Chciał przyłączyć się do lokalnej grupy młodzieżowej, ale nie został przez nich przyjęty, ponieważ ich zdaniem był zbyt „świecki”[4]. Wtedy bardzo chciał się spotkać z Hamem, spotkanie nastąpiło na farmie Grahama[7].
Po ukończeniu Sharon High School w 1936, rozpoczął naukę na Bob Jones College (obecnie Bob Jones University), który wtedy znajdował się w Cleveland. Po jednym semestrze stwierdził, że uczelnia jest zbyt restrykcyjna i legalistyczna[4]. Brakowało mu też zajęć sportowych i był zniechęcony do kontynuowania tutaj nauki[8]. W owym czasie był pod wpływem pastora Charleya Younga, z Eastport Bible Church, który był też dla niego inspiracją[4]. W 1937 przeniósł się do Florida Bible Institute, gdzie studiował teologię. Tam zaczął głosić swoje pierwsze kazania, grał też w golfa w zawodach międzyuczelnianych. Temat jego pierwszego kazania brzmiał: „Co by się stało, gdyby Chrystus nie przyszedł?”[9][uwaga 1].
Gdy kończył Florida Bible Institute w 1940 roku, jego życie duchowe wciąż było na etapie eksperymentowania[10]. Studiował też antropologię na Wheaton College (Illinois) i jej naukę zakończył w 1943 roku[11][uwaga 2]. Tam zdobywa stopień naukowy B.D. a później także doktorat[12].
W lutym 1938 roku rozmyślał o tym, że chrześcijaństwo w USA stopniowo upada i uświadomił sobie, że „potrzebujemy proroka”, „potrzebujemy człowieka, który wezwie Amerykę z powrotem do Boga”. Ciążyło to bardzo w jego sercu, ale jednocześnie był przekonany, że nie jest to zadanie dla niego. Mówił o sobie – „nie jestem elokwentny”, „nie potrafię mówić dłużej niż dziesięć minut”, „jestem za słabo wyedukowany”. Jednak w owym czasie Brunette Bruck, sekretarka, wielokrotnie mu powtarzała: „Bóg powołuje cię do głoszenia”[13].
W 1939 roku został ordynowany na duchownego Południowej Konwencji Baptystów w Palatka na Florydzie. W latach 1943–1945 był pastorem pierwszego baptystycznego kościoła w Western Springs w Illinois[14]. Jego zbór liczył 35 osób, a Graham otrzymywał 45 dolarów tygodniowo[15]. Na początku 1945 roku ewangelista Torrey Johnson, zaproponował mu głoszenie przez radio każdego niedzielnego wieczoru, ponieważ on sam nie ma już na to czasu[16]. Johnson był też jednym z założycieli organizacji „Youth for Christ” (YFC). Graham stał się jej pierwszym pełnoetatowym ewangelistą (otrzymywał 75 dolarów tygodniowo)[17]. W „Youth for Christ” Graham pracował do roku 1952[18]. W 1948 roku został rektorem Northwestern College w Minnesota i był najmłodszym rektorem w kraju[18]. Funkcję tę pełnił do roku 1952[19].
Dwa miesiące po uzyskaniu dyplomu, 13 sierpnia 1943, ożenił się z Ruth Bell (1920–2007), której rodzice byli prezbiteriańskimi misjonarzami w Chinach[20]. Graham poznał Ruth w Wheaton College[21]. Zamieszkali w drewnianej chatce zaprojektowanej przez Ruth w Paśmie Błękitnym w Montreat[4]. Ruth była poetką i pisarką, jest autorką i współautorką 14 książek, regularnie pisywała do gazet i czasopism[22]. Pomimo, iż jej mąż stał się baptystą, ona sama do końca życia pozostała prezbiterianką[23].
W 1993 roku, w wywiadzie dla ABC – z okazji 50-lecia małżeństwa – Ruth powiedziała, że gdy była studentką, modliła się: „Boże, jeżeli pozwolisz mi wyjść za tego człowieka, będzie to największy zaszczyt, jaki mógłby mnie spotkać”. Kiedykolwiek reporterzy pytali Grahama o to, kto jego zdaniem jest największym chrześcijaninem, za każdym razem niezmiennie odpowiadał, że nigdy w swym życiu nie spotkał tak wielkiego chrześcijanina jak Ruth[24][25]. Na pogrzebie powiedział: „Nikt inny nie mógłby unieść takich ciężarów, jakie ona dźwigała. Ona była integralną częścią naszej służby, a moja wieloletnia praca nie byłaby możliwa bez jej zachęty i wsparcia.”[26] Podczas swych 93. urodzin 7 listopada 2011 powiedział, że czeka na ponowne połączenie ze swoją żoną po śmierci[27].
Graham miał z Ruth pięcioro dzieci: Virginię Leftwich (Gigi) Graham Tchividjian (ur. 1945), Anne Graham Lotz (ur. 1948), Ruth Graham (ur. 1950; założycielka organizacji Ruth Graham & Friends), Franklina Grahama (ur. 1952) oraz Nelsona „Ned” Graham (ur. 1958)[28]. Anne Graham Lotz ukończyła studia w wieku 18 lat. W 1988 roku założyła AnGeL Ministries[29], została ewangelistką i doświadczyła wielu przeciwności oraz utrudnień ze strony konserwatywnych chrześcijan uważających, że kobieta nie może zajmować się kaznodziejstwem. W 1999 roku New York Times zaliczył ją do pięciu najbardziej wpływowych ewangelistów w Stanach Zjednoczonych[30]. Franklin Graham, który jest kaznodzieją i ewangelistą, przejął prowadzenie misji Billy'ego Grahama. Postrzegany jest jako kopia ojca: ta sama ekspresja, podobne formuły, ten sam styl gestykulacji[31]. Ned został pastorem, zajmuje się dystrybucją literatury chrześcijańskiej w Chinach[32].
Graham ma 19 wnuków[14] i 28 prawnuków. Tullian Tchividjian (ur. 1972), syn Gigi, jest pierwszym pastorem „Coral Ridge Presbyterian Church” w Fort Lauderdale (Floryda)[33]. Will Graham (ur. 1975), najstarszy syn Franklina, od 2006 roku pełni służbę ewangelisty[34][35].
Graham stosował żelazne zasady w swoim życiu. Nigdy nie przebywał sam na sam z inną kobietą niż Ruth. Taki sposób postępowania nazywany bywa zasadą Billy'ego Grahama[36].
Graham rozpoczął swoje kampanie ewangelizacyjne w 1947 roku w Grand Rapids oraz w swoim rodzinnym Charlotte[37][38]. Przełomowym punktem w jego karierze była kampania w Los Angeles w 1949 roku. Przeprowadzana była w namiocie cyrkowym początkowo mieszczącym 6 tysięcy osób, lecz wkrótce powiększonym do 9 tysięcy[39]. Ewangelizacja przewidywana była na trzy tygodnie, ale trwała osiem tygodni, przybyło na nią 350 tysięcy ludzi[40]. Po tej ewangelizacji stał się szeroko znany w Ameryce i stał się ikoną narodową[41]. Do sukcesu przyczynił się do magnat prasowy William Randolph Hearst, który dał swoim dziennikarzom krótkie polecenie: puff Graham (wesprzeć Grahama)[42][uwaga 3]. W efekcie tego ewangelizacja była opisywana w dziennikach należących do Hearsta[43][44]. Przypuszcza się, że Hearst cenił Grahama ze względu na jego patriotyzm i dostrzegał w nim szansę na powstrzymanie komunistycznego zagrożenia[43]. Ewangelizacją w Los Angeles zainteresowały się również pisma spoza koncernu Hearsta: TIME, LIFE oraz Newsweek[45]. TIME oraz LIFE oceniły, że Graham jest następcą Billy'ego Sunday'a[46].
Kolejna ważna kampania ewangelizacyjna miała miejsce w Londynie w 1954 roku. Graham przybył tam na zaproszenie ewangelikalnych kościołów, ale został sceptycznie przyjęty przez przedstawicieli Kościoła anglikańskiego oraz prezbiterian (porównywano go z gwiazdami kina)[47], z początku niechętną była również prasa, spotkał się jednak z entuzjastycznym zainteresowaniem tłumów, pomimo niesprzyjających warunków pogodowych. Początkowy sceptycyzm i niechęć ze strony Kościołów oraz prasy zmieniły się w bardziej przychylne nastawienie. W Londynie w ciągu trzech miesięcy słuchało go około 2 milionów ludzi, czemu towarzyszyło około 40 tysięcy nawróceń. Ostatniego dnia zgromadziło się 185 tysięcy słuchaczy[48]. Jednym ze słuchaczy był abp Canterbury Geoffrey Francis Fisher[49]. Sukces w Londynie miał wielkie znaczenie dla Grahama, ponieważ zorientował się, że jego przesłanie jest skuteczne również poza granicami Stanów Zjednoczonych[50]. Z Londynu udał się do Amsterdamu, Berlina, Kopenhagi, Düsseldorfu, Frankfurtu, Paryża i Sztokholmu[50].
W marcu 1955 przybył do Szkocji, gdzie przeprowadził 6-tygodniową krucjatę[50]. Jeden z dziennikarzy magazynu Kościoła Szkocji Life and Work napisał, że sam Duch Boży przemawia przez Grahama[51]. Wraz z żoną zaproszony został do Clarence House, gdzie spotkał się z królową Elżbietą oraz księżniczką Małgorzatą[52]. Spotkał się z kanclerzem Niemiec Konradem Adenauerem, który miał mu powiedzieć: „Panie Graham, nie wiem czy jest jakaś inna nadzieja dla świata, poza zmartwychwstaniem Jezusa”[53].
W 1957 roku odbyła się krucjata nowojorska, gdzie przez 16 tygodni, od maja do września, głosił w hali sportowej Madison Square Garden, oraz przy Times Square, Yankee Stadium[54]. Za główne zagrożenie dla świata uznał plagę komunizmu[55]. New York Herald Tribune codziennie komentował ewangelizację w rubryce zatytułowanej Billy Graham Says. ABC Television zgodził się na sprzedaż swego czasu antenowego w soboty. 20 lipca na ewangelizację na Yankee Stadium przybył wiceprezydent Richard Nixon[56][57]. Billy Grahama słuchało w sumie około 2,4 miliona uczestników, w tym szacunkowo 20% czarnoskórych, i pod względem liczby słuchaczy ewangelizacja ta przebiła wszystkie przeprowadzone dotąd w Nowym Jorku[58][59]. Sponsorami byli: William Randolph Hearst (junior), wydawca Henry Luce, lotnik Eddie Rickenbacker, oraz Norman Vincent Peale[56]. W 1960 roku zorganizował w Nowym Jorku krucjatę dla hiszpańskojęzycznych Amerykanów, przybyło na nią około 70 gangsterów[60].
W 1959 roku przeprowadził pierwszą swoją krucjatę w Australii. Krucjatę tę uznano za najbardziej efektywne głoszenie Ewangelii w historii Australii. Zaowocowała ona nieprzerwanym wzrostem australijskich kościołów przez następne 15 lat, wiele z utworzonych wtedy grup biblijnych przetrwało 35 lat i więcej[23]. W 1963 roku przybył po raz drugi do Los Angeles, przemawiał w Memorial Coliseum, którego wszystkie miejsca zostały zajęte (134 254 osób), ponadto 20 tysięcy zgromadziło się na zewnątrz[61].
W czasach zimnej wojny był pierwszym amerykańskim ewangelistą, który przemawiał za żelazną kurtyną. Głosił Ewangelię do ludzi we wszystkich socjalistycznych krajach Europy Wschodniej z wyjątkiem Bułgarii. W 1959 roku przybył do Moskwy, ale nie zezwolono mu na głoszenie kazań, w 1966 roku chciał przyjechać do Polski, ale nie uzyskał zgody. Zgodę taką otrzymał dopiero w Jugosławii w 1967 roku, gdzie w Zagrzebiu przemawiał do 3 tysięcy protestantów przybyłych z czterech socjalistycznych krajów[62]. W 1977 roku przybył do Węgier, w 1978 roku do Polski[63][64][65], w 1982 do ZSRR[66], NRD i CSRS[67], a w 1985 do Rumunii i po raz drugi do Węgier[68]. Graham w swoim przesłaniu wzywał do pokoju[69].
W czasach apartheidu Graham odmawiał odwiedzenia RPA, dopóki rząd tego kraju nie wyrazi zgody na ewangelizację bez sektorów segregujących. Doszło do tego dopiero w 1973 roku. W Durbanie przemawiał do 45-tysięcznego tłumu – połowę stanowili czarnoskórzy – i w swoim przesłaniu głosił, że Chrystus nie należy tylko do białego człowieka, „Chrystus należy do wszystkich ludzi”. Nazajutrz gazety pisały „Apartheid upadnie”. Podobne spotkanie miało miejsce w Johannesburgu. W 1985 roku bp Alpheus Zulu ocenił, że proces pojednania narodowego został zapoczątkowany w Durbanie i Johannesburgu przez Grahama[70][71].
W roku 1973 odwiedził Koreę Południową, gdzie przemawiał w sumie do 3,2 miliona ludzi, co przewyższało ówczesną liczbę chrześcijan w Korei[72]. 3 czerwca, tj. ostatniego dnia jego pobytu, przybyło na Yoido Plaza w centrum Seulu około 1,1 miliona ludzi[73], co było największym religijnym zgromadzeniem, jakie miało miejsce w historii do czasów Jana Pawła II[72]. Graham nazwał później to spotkanie swoim największym doświadczeniem[48]. Kyung-Chik Han (1902–2000), założyciel prezbiteriańskiego Kościoła w Korei, ocenił później, że krucjata Grahama wprowadziła koreańskie chrześcijaństwo na nowy etap dojrzałości[74].
W 1989 roku, podczas krucjaty w Londynie, wykorzystując możliwości jakie dostarczała nowoczesna technika, przemawiał do 800 tysięcy ludzi zgromadzonych w 247 miejscach Zjednoczonego Królestwa oraz Irlandii, ponadto do 16 tysięcy miejsc w 13 krajach Afryki jednocześnie[75].
W 1990 roku podczas krucjaty w Hongkongu, wykorzystując łączność satelitarną (głos oraz wizja), przemawiał do około 100 milionów ludzi zgromadzonych w 70 tysiącach miejsc 26 krajów Azji. W następnym roku, w podobny sposób z Buenos Aires przemawiał do 5 milionów ludzi zgromadzonych w 850 miejscach 20 krajów Ameryki łacińskiej[76].
W 1991 roku przeprowadził swoją czwartą krucjatę w Nowym Jorku (w Central Parku). Usłudze Grahama towarzyszyły występy Johnny'ego Casha, June Carter Cash, Sandi Patti, Take Six, Brooklyn Tabernacle Choir oraz koreańskiego chóru[77]. Jako główne zagrożenie dla miasta podał narkotyki i przestępczość[55]. W Central Parku zgromadziło się 250 tysięcy ludzi, co było największym religijnym zgromadzeniem, jakie do tej pory miało miejsce w Stanach Zjednoczonych[78].
Ostatnia przeprowadzona przezeń kampania ewangelizacyjna miała miejsce w Nowym Jorku w 2005 roku[38]. Trwała trzy dni, przybyło na nią ponad 242 tysiące ludzi[75]. Głos zabierali Bill i Hillary Clinton. Była to 417 krucjata Grahama, piąta przeprowadzona w Nowym Jorku (1957, 1969, 1970, 1991, 2005)[55][79].
Uważa się, że największym osiągnięciem ewangelizacyjnym Grahama była krucjata w Nowym Jorku w 1957 roku[80][81]. Na drugim miejscu umieszcza się zwykle krucjatę w Londynie z 1954 roku[82].
Kazania głoszone były zwykle według następującego schematu: Graham najpierw czytał tekst Ewangelii, następnie go komentował, poświęcając wiele miejsca grzechom i zagrożeniom świata (przestępstwa kryminalne, problemy osobiste, rasizm, komunizm, bomba wodorowa, narkotyki, etc.). Lista grzechów mogła się różnić, ale przesłanie zawsze było to samo – pod koniec kazania wzywał do poddania się Chrystusowi, wzywał do wyjścia do przodu i oddania swego serca Chrystusowi[56]. Często stosowaną formułą było „Biblia mówi”[47]. Pomimo, iż jego przesłaniu brakowało pewnych społecznych elementów, po każdej jego krucjacie rozbite rodziny były jednoczone, alkoholicy byli uwalniani od swego nałogu, spadała przestępczość[83]. Graham oferował nadzieję i zbawienie[56]. Głosząc starał się dawać z siebie jak najwięcej, wkładał w to całe serce, starał się przybliżyć słuchaczom Chrystusa, tak dobrze jak potrafił[uwaga 4].
Gdy był młody, przemawiał z wielką ekspresją, wykonywał wiele gestów, używał rąk i ramion, poruszał się wzdłuż, wszerz i w poprzek platformy ewangelizacyjnej[84]. Graham był mistrzem w przekazywaniu swego przesłania, ruchem rąk odrzucał wszystkie negatywne rzeczy, z którymi się nie utożsamiał i od których chce być daleko. Efektownie używał języka ciała (NLP) dla wzmocnienia swego przesłania[85]. Po każdej krucjacie tracił 10–15 funtów (tj. 4,5–7 kg)[84]. Najbardziej wyczerpującą była krucjata w Nowym Jorku z 1957, kiedy stracił ok. 30 funtów wagi (ok. 14 kg) i był wyczerpany fizycznie[86][87]. W przeciwieństwie do innych ewangelistów wprowadził do swojej służby współczesną muzykę, zapraszał też na swoje krucjaty znanych muzyków i artystów, takich jak George Beverly Shea[88][89].
Sukces kaznodziejski Graham był przedmiotem licznych analiz psychologicznych i socjologicznych. Pierwszym wrażeniem jakie odnosi uczestnik krucjat to zadowolenie, pewność siebie, słuchacz myśli, że nie jest sam, a takich jak on, jest wielu. Otaczający tłum powoduje, że jednostka czuje się anonimowo i bezpiecznie. Nadchodzi jednak moment, w którym kończy się anonimowość i bezpieczeństwo słuchacza, Graham żąda od słuchacza przeanalizowania swej przeszłości i dokonania jej oceny. Kieruje pytanie do słuchacza i oczekuje odpowiedzi. W tym momencie słuchacz szczególnie mocno odczuwa swoje JA, odczuwa siebie. Są to chwile kiedy słuchacz zastanawia się: „kim jestem?” Są to chwile, w których rozbijane jest własne JA i szczególnie mocno odczuwa się TU i TERAZ[90].
Graham przywiązywał wielką wagę do tego, by każda jego krucjata była wspierana przez grupy modlitewne. Był przekonany, że moc Boża objawiająca się na jego krucjatach uzależniona jest od modlitw wspierających go ludzi[39]. Podczas krucjaty w Los Angeles zorganizowano ponad 1000 grup modlitewnych w Los Angeles oraz okolicach, które modliły się o sukces krucjaty. Grupy te funkcjonowały przez cały czas trwania krucjaty[91]. Przed rozpoczęciem ewangelizacji w Glasgow zorganizowano 500 grup modlitewnych w Szkocji, a 500 innych w Anglii, Irlandii Północnej oraz Walii, które odbywały regularne spotkania z myślą o ewangelizacji w Glasgow. Przy pomocy środków masowego przekazu zwrócono się do chrześcijan na całym świecie o wsparcie modlitewne. Ponadto pozostałe podczas trwania tej ewangelizacji 100–400 osób modliło się w zaimprowizowanej „górnej izbie”[92].
W przerwach między krucjatami miał ciężki reżim pracy, urządzał piesze wycieczki, grał w golfa, prowadził własne studia biblijne. Każdego poranka i każdego popołudnia spędzał czas na modlitwie. Nawet podczas wyjazdów starał się to kontynuować[93]. James E. Moore ocenił, że pracował jak płatny wojownik. W wywiadzie dla Journal American powiedział, że chrześcijaństwo nie jest dla słabeuszy, „musimy być mocni, męscy i dynamiczni, jeżeli chcemy ustać. Musimy odzyskać duchowy ogień i sztandar chwały naszych przodków.”[94]. W latach 60. próbował zrozumieć kulturę hippisów[95].
Robert O. Ferm, który zbadał 11 krucjat z okresu 1952–1954, twierdzi że 38% nawróconych stanowią mężczyźni, zaś 62% kobiety. Wśród nich największe grupy stanowią studenci oraz gospodynie domowe, 70–80% było już członkami Kościołów[96].
W 1950 roku założył Billy Graham Evangelistic Association (Stowarzyszenie Ewangelizacyjne Billy'ego Grahama), w skrócie BGEA, z siedzibą w Minneapolis[97]. Celem stowarzyszenia jest docieranie do ludzi z Ewangelią dostępnymi kanałami. Działalność stowarzyszenia obejmuje: organizacja krucjat, programy telewizyjne, programy radiowe, produkcja filmów chrześcijańskich, działalność wydawnicza, a także – od 2007 roku – opieka nad Biblioteką Billy'ego Grahama[98][99]. Stowarzyszenie promuje chrześcijański styl życia[100][101].
Celem stowarzyszenia było też opłacanie swoich pracowników, w tym przede wszystkim Billy'ego Grahama (15 tysięcy dolarów rocznie, tyle co dochody przeciętnego pastora). Od tej też pory Graham przestał przyjmować „ofiary miłości”, wszelkie ofiary szły na misję[47].
Od 1956 roku zaczęto wydawać Christianity Today[102]. Od 1960 roku wydawany jest inny periodyk – „Decision Magazine”[103]. Decision Magazine ukazuje się jedenaście razy w roku, którego nakład w 1974 roku osiągnął 5 milionów egzemplarzy[104]. Obecnie wydawany jest w nakładzie 1,7 mln egzemplarzy, w pięciu językach, dociera do 160 krajów[105][106]. Wiele chrześcijańskich czasopism publikuje felietony Grahama pt. „Moja odpowiedź”[107][uwaga 5].
31 maja 2007 siedziba stowarzyszenia przeniesiona została do Biblioteki Billy'ego Grahama w Charlotte. W uroczystości uczestniczyli byli prezydenci: Jimmy Carter, George H. W. Bush oraz Bill Clinton[108].
Graham jest zarejestrowanym członkiem Partii Demokratycznej[109][110], jednak od czasów prezydentury Nixona sympatyzuje z republikanami[43]. W latach 50. wielokrotnie uderzał w antykomunistyczną nutę w swoich publicznych wystąpieniach. W 1952 roku, podczas krucjaty w Waszyngtonie powiedział, że jeżeli jego kraj kiedykolwiek zbliży się do komunizmu, to zmobilizuje lud chrześcijański dla zachowania ustanowionych przez Boga instytucji[111]. W 1954 roku w jednym z wywiadów powiedział, że albo komunizm musi zginąć, albo chrześcijaństwo, ponieważ toczy się bój pomiędzy Chrystusem a Antychrystem[112]. Odwiedzał amerykańskich żołnierzy w Korei (1952)[113] oraz w Wietnamie (1966, 1968)[114].
Popierał wojnę w Korei i wojnę wietnamską. Po aferze Watergate uświadomił sobie, że został wykorzystany przez polityków[115]. Zaniepokoił się tym i zdecydował się zwiększyć swój dystans do świata polityki. Stwierdził, że chrześcijanin nie powinien angażować się w politykę, ponieważ Jezus nie miał partii politycznej[4].
Żądał zniesienia segregacji rasowej. Od 1953 roku nie zgadzał się, aby podczas jego krucjat na Południu, były osobne sektory dla białych i czarnych (spotkania muszą być „integrated”, nie „segregated”)[116]. Graham zapłacił kaucję dla uwolnienia Martina Luthra Kinga z więzienia; zaprosił Kinga za pulpit podczas swej 16-tygodniowej krucjaty w Nowym Jorku w 1957 roku[117]. Jednak ze względu na niepokoje i zarzuty, że zajął się polityką rasizmu, nigdy już więcej nie poprosił Kinga na swoje krucjaty[118].
Na początku lat 50. kilku polityków z Partii Demokratycznej namawiało go, by z ramienia ich partii wystartował do senatu i reprezentował stan Północnej Karoliny[119]. W 1979 roku Jerry Falwell nakłaniał Grahama do przyłączenia się do założonej przezeń partii politycznej Moral Majority. Graham odmówił, ponieważ jego zdaniem duchowni powinni się wypowiadać w kwestiach związanych z moralnością, a nie np. w sprawie Kanału Panamskiego albo jakości uzbrojenia armii. Jego zdaniem ewangeliści nie powinni identyfikować się z żadną konkretną partią polityczną bądź osobą. Ewangelista powinien stać w środku i przemawiać zarówno do zwolenników prawicy, jak i lewicy[7]. Graham porównany z takimi ewangelistami jak Pat Robertson, Ralph Reed lub Jerry Falwell jawi się jako niemal neutralny politycznie[120][55][121]. Gdy odmówił wsparcia dla antyaborcjonistów z „Operation Rescue”, drogi jego oraz fundamentalistów rozeszły się na zawsze[121].
W 1982 roku przemawiał na konferencji pokojowej w Moskwie zorganizowanej dla liderów religijnych w celu ratowania świata przed nuklearną katastrofą[122].
W kontekście zbliżającej się wojny w Zatoce Graham powiedział, że nadchodzą czasy, kiedy trzeba będzie walczyć o pokój[123]. 12 marca 1991 roku powiedział dla CBS, że wojna w Zatoce nie jest wojną przeciwko Irakijczykom, a tylko przeciwko ludziom reżimu. Wzywał też do modlitw o pokój na Bliskim Wschodzie[124]. 14 września 2001 roku, w następstwie zamachu z 11 września, Graham poprowadził modlitwę oraz nabożeństwo w Katedrze Narodowej w Waszyngtonie, w którym uczestniczył prezydent George W. Bush. Przemawiał też podczas uroczystości upamiętniającej zamach terrorystyczny w Oklahoma City w 1995 roku[7].
Pomimo, iż zawsze zwalczał komunizm, w przemówieniu z 1999 roku pochwalił dyktatora Kim Ir Sena za walkę o wolność dla swego kraju przeciwko imperium japońskiemu, określił go także jako „inny rodzaj komunisty”. Graham powiedział również, że choć nie spotkał się z synem dyktatora, ówczesnym przywódcą Korei Północnej Kim Dzong Ilem, wymienił się z nim prezentami[125][126].
Według przeprowadzonego przez Newsweek wywiadu (2006), polityka jest dla Grahama drugoplanowym celem, pierwszorzędnym zawsze była ewangelizacja[127]. Steven P. Miller, historyk, w swojej książce Billy Graham and the Rise of the Republican South utrzymuje, że Graham odegrał kluczową rolę w kształtowaniu amerykańskiej sceny politycznej II połowy XX wieku, jakkolwiek rola ta nie jest doceniana[120]. Uważa też, że w pewnym stopniu przyczynił się do zakończenia dominacji Partii Demokratycznej na Południu[128][129]. Harold Bloom ocenia, że polityka miała destrukcyjny wpływ na jego służbę[121].
Graham miał prywatne audiencje z wieloma urzędującymi amerykańskimi prezydentami od Trumana do Obamy. Doradzał każdemu prezydentowi od Eisenhowera po Busha, przyjaźnił się z każdym od Johnsona po Busha, z wyjątkiem Cartera[41]. Oficjalnie nie popierał żadnych kandydatów startujących w wyborach, swojego poparcia udzielał jedynie nieoficjalnie[43].
W 1950 roku kongresman z Południowej Karoliny zainicjował spotkanie Grahama z Trumanem, wraz z trzema pastorami[130], w Gabinecie Owalnym i nakłaniał do zwalczania komunizmu w Korei Północnej[43]. Truman odpowiedział, że żyje „kazaniem na górze”[131]. Było to jedyne spotkanie Grahama z Trumanem w czasach, gdy ten był urzędującym prezydentem[4][43]. W 1952 roku zaprosił Trumana na krucjatę w Waszyngtonie (styczeń-luty), ale ten odmówił[111]. Ze względu na Grahama Kongres wydał specjalną ustawę, dzięki której mógł on poprowadzić pierwsze nabożeństwo na schodach Kapitolu w 1952 roku[4]. Zaprosił na nie Trumana, ale ten znowu odmówił[111]. Truman stwierdził później, że Graham był przyjacielem wielu prezydentów, ale nigdy nie był jego przyjacielem, dopóki był urzędującym prezydentem[132]. Truman wątpił, by w działalności Grahama przejawiała się autentyczna moc Boża. Twierdził, że mamy tu do czynienia z „podróbką” (counterfeit). Podejrzewał też, że Grahamowi chodziło głównie o to, by trafiać na pierwsze strony gazet[43].
Graham stał się regularnym gościem Gabinetu Owalnego podczas prezydentury Eisenhowera. Był on pierwszym prezydentem, który słuchał jego kazań[uwaga 6]. We wrześniu 1957 roku Graham przekonywał go, aby wysłać wojsko dla interwencji w Little Rock Nine przeciwko wspierającym segregację rasową terrorystom[4]. Podczas tej interwencji był w Waszyngtonie na polu golfowym, z wiceprezydentem Nixonem[43]. Graham został zaproszony przez byłego prezydenta Eisenhowera, aby być przy nim w momencie jego śmierci[133]. Johnson poprosił Grahama, by wygłosił protestancką modlitwę podczas swej inauguracji[134]. W czasach prezydentury Johnsona Graham spędził więcej niż 20 nocy w Białym Domu[130].
Od czasów Eisenhowera był doradcą każdego kolejnego prezydenta[41]. Zarówno Eisenhower, jak i John F. Kennedy zasięgali opinii u Grahama przed podjęciem ważnych decyzji i powoływali się na jego autorytet. Kennedy grywał z Grahamem w golfa[135]. Johnson, Nixon, Ford i Bush nazywali go pastorem Ameryki[136].
Graham cieszył się wieloletnią przyjaźnią Nixona i dla wszystkich było oczywiste, że to jemu życzy zwycięstwa w wyborach prezydenckich w 1960 przeciwko Kennedy'emu[4]. Gdy jednak był proszony o oficjalne wsparcie któregoś z kandydatów, za każdym razem odmawiał[137]. Henry Luce, wydawca TIME, namawiał Grahama, by opublikował artykuł, w którym opisze, co myśli o Nixonie, bez wzywania do głosowania nań. Graham zgodził się, jednak gdy artykuł był już gotowy, zmienił zdanie i zamiast tego napisał, że każdy chrześcijanin ma obowiązek wziąć udział w wyborach[138]. Jednak w listopadzie 1960 gdy po zwycięstwie wyborczym, Kennedy chciał spotkać się z Grahamem, ten zapytał najpierw Nixona, czy nie będzie tym spotkaniem urażony[138]. Graham spędził ostatnią noc prezydentury Johnsona w Białym Domu; podobnie pierwszą noc Nixona[133].
Po zwycięstwie Nixona w wyborach 1968 stał się częstym gościem w Białym Domu i prowadził prywatne spotkania modlitewne organizowane tam przez prezydenta[43]. Nixon oferował Grahamowi posadę ambasadora Izraela podczas spotkania z premier Goldą Meir, ale ten odmówił[4]. Nixon pojawił się podczas krucjaty we Wschodnim Tennessee w 1970 roku. Było to jedno z największych zgromadzeń w historii stanu Tennessee[43]. Nixon przemawiał z platformy ewangelizacyjnej i był pierwszym prezydentem, który tego dokonał[43]. Przyjaźń ta została wystawiona na próbę podczas afery Watergate, kiedy Graham ostro zganił postępowanie Nixona („taśmy Watergate” zarejestrowały nawet przekleństwa)[126]. Pogodził się z nim po jego rezygnacji, udzielając mu wsparcia i pociechy[43]. Oświadczył wtedy: „Trzymam się z dala od polityki”[7].
W 1976 roku Graham był krótko hospitalizowany. Trzech prezydentów USA tego samego dnia życzyło mu powrotu do zdrowia: były prezydent Nixon, sprawujący urząd prezydencki Ford oraz prezydent-elekt Jimmy Carter[133][126]. Dla prezydenta Cartera był tylko doradcą, nie utrzymywał z nim bliskiej przyjaźni. Kontakty z Carterem były podobne do kontaktów z Eisenhowerem i Kennedym[139]. Carter stwierdził, że jest jednym z dziesiątek milionów ludzi, których życie duchowe było kształtowane przez Billy Grahama[69].
Był jednym z gości zaproszonych osobiście przez Reagana na jego inaugurację[uwaga 7]. Graham udzielił błogosławieństwa dla Busha podczas jego inauguracji[133][140]. Podobnie błogosławił Clintona[141]. Uczestniczył w inauguracjach ośmiu prezydentów[14][142]. Ze względu na stan zdrowia nie mógł uczestniczyć w pierwszej inauguracji Busha w 2001, zastąpił go w tym jego syn Franklin[143]. W czasach prezydenta Reagana często uczestniczył w czwartkowych spotkaniach modlitewnych w Białym Domu. Tej samej nocy (16-17 stycznia), w której rozpoczęto wojnę w Zatoce, George H. W. Bush zaprosił „pastora Ameryki”, jak go nazywał, do Białego Domu[41].
Na dwa dni przed wyborami prezydenckimi 2000, Graham wygłosił modlitwę podczas śniadania na Florydzie w obecności George'a W. Busha. Przyjaźń Grahama z Bushem miała podobny charakter do przyjaźni z Nixonem[80][uwaga 8]. Podczas krucjaty w Nowym Jorku w 2005, Bill Clinton przypomniał, jak odwiedził krucjatę Grahama w Little Rock (Arkansas), w 1959 roku – „Byłem wtedy małym chłopcem i nigdy nie zapomnę, jak go pokochałem od tego czasu”[144][uwaga 9]. Clinton spotkał się z Grahamem w 1989 roku, w Little Rock, gdy był już gubernatorem[145]. Clinton był w sumie na czterech krucjatach Grahama: w 1959, 1971, 1989 i 2005[69].
25 kwietnia 2010 roku prezydent Obama odwiedził Grahama w jego domu w Montreat i odbył z nim „prywatną modlitwę”[146].
20 grudnia 2010 roku George Bush (junior) odwiedził Bibliotekę Billy'ego Grahama, wraz ze swoją żoną. Podpisał tam ponad 1000 egzemplarzy swojej książki Decision Points. Laura Bush podpisywała swoją książkę Spoken From the Heart. Bush powiedział, że Graham pomógł mu w rozumieniu nauki Chrystusa[147][148][149].
W 1993 roku poprowadził modlitwę na pogrzebie Johna Connally'ego, byłego gubernatora Teksasu[150]. W tym samym roku poprowadził też usługę pogrzebową byłej pierwszej damy Pat Nixon[4][126].
Graham był obecny na dwóch prezydenckich pogrzebach. Przewodniczył pochówkowi prezydenta Lyndona B. Johnsona w 1973 roku i wygłosił mowę pochwalną. Poprowadził też usługę pogrzebową Nixona w 1994 roku[151][152]. W mowie pochwalnej nazwał Nixona jednym z najbardziej niezrozumianych ludzi, a zarazem jednym z największych ludzi XX wieku[153]. Z powodu endoprotezy nie był już zdolny do prowadzenia pogrzebu Reagana 11 czerwca 2004 roku, zastąpił go w tym inny ewangelista, John Danford, senator z partii republikańskiej[154]. Były prezydent George H. W. Bush wygłosił mowę pochwalną. Z powodu zdrowia Graham nie mógł też prowadzić pogrzebu Geralda R. Forda 2 stycznia 2007 roku oraz pogrzebu byłej pierwszej damy Bird Johnson w lipcu 2007 roku[126].
Od 5 listopada 1950 roku prowadził 30-minutowy program radiowy Hour of Decision[155]. Po pięciu latach program miał ponad 20 milionów stałych słuchaczy[156]. Program był emitowany w niedzielny poranek przez ponad 50 lat[157]. Służbę teleewangelisty rozpoczął w 1957 roku, pomysł wyszedł od jego żony, Ruth. Służbę radiową i telewizyjną zakończył w 2008 roku[54].
Prezydent Paramount Pictures, Y. Frank Freeman, proponował mu rolę w filmie Dziesięcioro przykazań. Graham odpowiedział, że Bóg go powołał dla głoszenia Ewangelii i nie zamierza nic innego robić[42][158].
W latach 50. wielokrotnie spekulowano w mediach, jaką karierę zrobiłby Graham jako gwiazda Hollywoodu. Podejrzewano, że filmowi kaznodzieje są stylizowani na Grahama, ale było to dementowane przez producentów filmowych. Nazywano Grahama „hollywoodzką wersją Jana Chrzciciela”[46]. Henry Luce umieścił Grahama na okładce tygodnika TIME w 1954 roku[7][159].
W 1964 roku Graham sfinansował 28-minutowy film dokumentalny „Man in the 5th Dimension” (Człowiek w piątym wymiarze)[160][161]. W 1969 roku wystąpił w programie telewizyjnym z Woodym Allenem. Program łączył elementy komedii z ewangelizacyjnym przesłaniem[162][163].
W 2006 roku nakręcono film dokumentalny Billy Graham: God's Ambassador[164]. W 2008 roku nakręcono film Billy: The Early Years, którego premiera odbyła się 10 października 2008 roku[165]. Graham nie skomentował filmu, lecz jego syn, Franklin, ocenił go krytycznie. 18 sierpnia 2008 roku, wydał oficjalne oświadczenie w imieniu Stowarzyszenia Billy'ego Grahama, że film powstał bez współpracy ze Stowarzyszeniem i nie jest przez nie aprobowany[166]. Jednak najstarsza córka Grahama, Gigi, oceniła film pozytywnie[167].
Ostatnią krucjatę poprowadził w 2005 roku. Po tej krucjacie przestał pokazywać się publicznie, ze względu na pogarszający się stan zdrowia[136]. Służbę radiową i telewizyjną zakończył w 2008 roku[54]. W 2009 roku Stowarzyszenie Billy'ego Grahama (BGEA) zwolniło 55 swoich pracowników, tj. 10% zatrudnionych[168].
Pomimo, iż zakończył organizację własnych krucjat w 2005, wystąpił jeszcze z usługą w 2006 roku na „Festiwalu Nadziei” organizowanym przez jego syna, Franklina, w Nowym Orleanie, który podniósł się po szkodach wyrządzonych przez Huragan Katrina[169].
W lutym 2009 roku, córka Grahama, Anne Graham Lotz, oświadczyła, że Graham cierpi na chorobę Parkinsona oraz raka prostaty. Zdaniem Lotz jest to rezultat jego licznych krucjat, gdyż każda krucjata jest niezwykle wyczerpująca „fizycznie, emocjonalnie i duchowo”[86].
W kwietniu 2010 roku, w wieku 91 lat jego wzrok i słuch miały już mniej niż 50% percepcji[170]. Pomimo tego, Will Graham, wnuk Grahama, powiedział reporterom, że jego dziadek ma ostatnio więcej energii i myśli o tym, by głosić jeszcze jeden raz, zaznaczając jednak że byłoby to raczej głoszenie przez telewizję niż na stadionie[171].
11 maja 2011 roku, Graham został przyjęty do szpitala Hospital w Asheville, z powodu zapalenia płuc[172][173]. 15 maja wrócił do domu, gdyż zdaniem lekarzy jego stan zdrowia się poprawił[174]. Anne Graham Lotz doniosła, że 10 października 2011 roku poddany został tlenoterapii[175]. 30 listopada znów został przyjęty do szpitala z powodu zapalenia płuc[176]. 7 grudnia wrócił do domu, Franklin oświadczył, że Graham pracuje nad nową książką o zbawieniu[177].
Billy Graham głosił w 185 krajach, zaś liczba osób, do których przemawiał, przekroczyła 210 milionów[178]. Według szacunków współpracowników Grahama liczba osób, które po jego kazaniach publicznie uznały Jezusa Chrystusa za swojego zbawiciela przekroczyła 3,2 miliona[4], łączna liczba osób, które słyszały kazania Grahama – osobiście, przez radio lub telewizję – przekroczyła natomiast 2,2 miliarda[54]. Liczba Amerykanów, którzy słuchali go osobiście, wynosi 35 milionów[14]. W połowie 1957 roku jego imię było znane 85% Amerykanów, a 75% oceniało go pozytywnie[179]. Prawdopodobnie przemawiał do największej liczby słuchaczy w historii[54]. Jednak w jego rodzinnym stanie nie popierał go Kościół episkopalny, a także znaczna część baptystów. Jeden z jego biografów, Stanley High, ocenił że zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i Wielkiej Brytanii, miał większe wsparcie ze strony prezbiterian niż baptystów[180]. Grahama wspierali niemieccy biskupi luterańscy, tacy jak Otto Dibelius oraz Hanns Lilje[181].
W jego służbie nie było żadnych skandali finansowych ani seksualnych[136][121]. Mieszkał w skromnym domu, pobierał stałą pensję od swojej misji (BGEA), odrzucił oferty z telewizji (milion dolarów) oraz Hollywood, nigdy nie zbudował „Kościoła Billy'ego Grahama”[182]. Gdy kończył służbę, 96% Amerykanów określało siebie jako wierzących, a liczba ewangelikalnych chrześcijan osiągnęła 40%[121]. Gdy zaczynał służbę ewangelizacyjną, naród amerykański poszukiwał nowej tożsamości religijnej. Graham miał wielki wpływ na jej kształtowanie. Stworzył nowy typ kultury religijnej, bazujący na mediach[183], zacierał różnice pomiędzy polityką a religią, a apolitycznych amerykańskich chrześcijan zachęcił do angażowania się w politykę[184].
Graham głosił w latach 1949 do 2005. W tym czasie dokonało się wiele zmian w Ameryce i na świecie, jak również w chrześcijaństwie. Zniesiono komunizm, pojawiły się nowe ruchy społeczne i nurty teologiczne, AIDS stało się problemem globalnym, jednak przesłanie Grahama pozostało dokładnie to samo – świat zmierza do destrukcji[185]. Kazania Grahama badane z punktu widzenia teologicznego, etycznego, homiletycznego oraz estetycznego niejednokrotnie nie spełniają podstawowych zaleceń tych dyscyplin i tym samym jego sukces staje się zagadką. Większość ludzi „nawrócona” na jego ewangelizacjach prędzej czy później wracała do swoich grzechów. Jednak niektórzy z nich zmieniali swój tryb życia, stawali się religijni, a ich religijność – jak ocenia Thomas G. Long – przekraczała nawet poziom Grahama[186].
Latem 1949 roku, Charles Templeton, wtedy współpracujący z Grahamem ewangelista, podczas przygotowań do kampanii w Los Angeles poradził mu, by zmodernizował swój sposób głoszenia i nie robił tego w taki sposób jak 50 lat temu – „musisz się nauczyć nowego żargonu, bo inaczej nie odniesiesz sukcesu”. Graham odpowiedział: „Nie jest jeszcze za późno, by zostać farmerem.”[182] Po kampanii w Los Angeles oskarżano go już, że zamierza cofnąć religię o sto lat. Graham odpowiedział, że nie zamierza cofać religii o zaledwie 100, ale 1900 lat, do czasów Dziejów Apostolskich[7]. Templeton stał się agnostykiem, stwierdzając, że znaczna część nauczania Grahama, to „dziecinne nonsensy”[187].
Teolodzy chrześcijańscy na ogół nie zajmowali się oceną Grahama i uważali, że jest niewart krytyki, niemniej niektórzy wytykali mu anachronizm, braki w teologicznym przygotowaniu, przyznając jednocześnie, że jego praca ewangelizacyjna daje pozytywne efekty oraz że jest on głęboko religijny. Krytykę ze strony teologów rozpoczął Reinhold Niebuhr w 1957 roku[188], który wytknął Grahamowi, iż traktuje „krew Chrystusa” jako panaceum na wszystko, jako środek uwalniający od wszelkich grzechów, nie mówi natomiast nic o doświadczeniach, jakie czekają w życiu każdego chrześcijanina[186][189]. Niebuhr zarzucił też Grahamowi obskurantyzm[190].
Graham był zawsze przeciwny nawracaniu Żydów[191][192]. Odnosząc się jedynie do Chrystusa, nie agitował na rzecz konkretnego chrześcijańskiego kościoła. W kazaniach nie poruszał nigdy kwestii dzielących denominacje i wyznania chrześcijańskie. Jego ekumenizm i ponadkonfesyjny charakter jego posługi był zawsze krytykowany przez fundamentalistów protestanckich. Fundamentaliści chrześcijańscy zawsze byli najbardziej surowymi krytykami Grahama[193].
Na swoich krucjatach zarówno protestantów, jak i katolików odsyłał do swoich Kościołów[192]. Z tego powodu fundamentaliści protestanccy z Południa uważają go za fałszywego proroka, zwodziciela i agenta Antychrysta. Ich zdaniem 80% nawróceń, jakie miały miejsce pod wpływem wystąpień Grahama, jest powierzchownych i krótkotrwałych. Wielu spośród „nawróconych” nadal uczęszcza do Kościoła katolickiego lub liberalnych Kościołów protestanckich, co zdaniem owych krytyków jest dowodem na brak nawrócenia, zaś większość „uwolnień” dotyczy spraw trywialnych, np. uwolnienia z nałogu nikotynowego. Krytycy zarzucają mu, że tylko 2% „nawróconych” nie było przedtem chrześcijanami. Wytyka mu się ekumenizm zarówno w stronę Kościoła katolickiego („koń trojański”)[uwaga 10], jak i liberalnych Kościołów protestanckich[194]. Zarzuca mu się współpracę z masonerią[195][196]. 31 maja 1997 roku, w programie Roberta Schullera powiedział, że muzułmanie, buddyści oraz wyznawcy innych religii mogą być zbawieni, o ile żyją zgodnie ze swoim sumieniem[197][198][199]. Wywołało to wielkie kontrowersje w środowisku fundamentalistycznych protestantów[200][201].
Reputacja Grahama została nadszarpnięta podczas afery Watergate, ponieważ był bliskim przyjacielem Nixona[202]. W roku 2002 ujawniono magnetofonowe nagrania rozmów z prezydentem Nixonem z 1972 roku („taśmy Watergate”), w których zgodził się ze stwierdzeniem Nixona, że Żydzi kontrolują amerykańską prasę[203][204]. W 2009 roku ujawniono kolejne taśmy, w których Graham używa sformułowania „synagoga Szatana”[205].
Grahamowi wytyka się przyjaźń z dwoma najbardziej kontrowersyjnymi prezydentami USA[80], oraz fakt, że zbyt gorliwie zwalczał komunizm i tym samym oddalał się od swego prawdziwego powołania, jakim było głoszenie prawdy Ewangelii[206]. W swoich publicznych wystąpieniach bywał ekstrawagancki i potrafił uderzyć w nutę katastroficzną (Ameryka wkrótce upadnie tak, jak upadł Rzym i Niemcy)[207]. Cecil Bothwell, polityk i pisarz, wytknął Grahamowi, że popierał wszystkie interwencje zbrojne Stanów Zjednoczonych w ciągu 60 lat. Graham krytykował nawet Kinga za sprzeciw wobec wojny w Wietnamie[208].
Graham otrzymał wiele nagród i wyróżnień, był też często wyróżniany przez badaczy, określany jako Greatest Living American, zaliczany do najbardziej podziwianych ludzi w Stanach Zjednoczonych oraz na świecie[21]. Według United States Postal Service Graham jest jednym z nielicznych Amerykanów, poza urzędującym prezydentem, który może otrzymać pocztę zaadresowaną na jego imię oraz nazwę kraju: „Billy Graham, America”[190].
Uzyskał siódme miejsce na liście najbardziej podziwianych osób XX wieku Instytutu Gallupa. W latach 1948–2010 był najczęściej pojawiającą się osobą na liście najbardziej podziwianych ludzi Instytutu Gallupa (54 razy, Reagan 31 razy)[190][82]. W latach 1969–1974 był na drugim miejscu tej listy[104].
W 1967 został pierwszym protestantem, który otrzymał doktorat honoris causa od Belmont Abbey College, rzymskokatolickiej uczelni, co wywołało zaskoczenie zarówno w środowisku katolickim, jak i protestanckim[209]. Graham otrzymał wiele doktoratów honoris causa od licznych amerykańskich i zagranicznych instytucji. W 1981 roku od ChAT-u[210] i był to jego 27 doktorat honorowy[uwaga 11].
W 1971 roku otrzymał nagrodę od National Conference of Christians and Jews[14]. Po ujawnieniu taśm z rozmów z Nixonem, Abraham Foxman z Anti-Defamation League wezwał Grahama do zwrócenia nagrody[211]. Otrzymał też National Interreligious Award od American Jewish Committee za wysiłki na rzecz żydowsko-chrześcijańskiego pojednania; komitet nazwał go jednym z największych chrześcijańskich przyjaciół Żydów stulecia[117].
W 1972 roku otrzymał „Sylvanus Thayer Award” od wojskowej uczelni West Point. Nagroda przyznana została w kontekście jego wsparcia dla wojny w Wietnamie, a przyznawana jest każdego roku dla obywatela, który nienagannie reprezentuje „obowiązek, honor i ojczyznę”[212].
W 1972 otrzymał Międzynarodowe Odznaczenie Franciszkańskie za wkład do prawdziwego ekumenizmu oraz szczery i autentyczny ewangelizm[213].
W 1974 roku otrzymał Medal Jerzego Waszyngtona za patriotyzm[14].
W 1979 roku zwierzchnik Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, metropolita Bazyli, wyróżnił Grahama Orderem św. Marii Magdaleny[214].
W 1982 roku otrzymał Nagrodę Templetona za wprowadzenie chrześcijańskiego przesłania do elektronicznego świata radia i telewizji[215][216].
W 1983 roku otrzymał od Reagana jedno z najwyższych amerykańskich cywilnych wyróżnień – Medal Wolności[190][217][218].
W 1986 roku stan Północnej Karoliny wręczył mu swoje najwyższe wyróżnienie – North Carolina Award (Nagroda Północnej Karoliny), za służbę publiczną[219].
W 1989 roku otrzymał 6900-ną gwiazdę w Hollywood Walk of Fame za zasługi w radiu, telewizji i służbie ewangelizacyjnej. Jest pierwszym duchownym, który otrzymał to wyróżnienie[14][220].
W maju 1996 roku prezydent Bill Clinton oraz reprezentujący większość senacką Bob Dole nagrodzili Billy'ego Grahama oraz jego żonę Ruth, Złotym Medalem Kongresu, jednym z najwyższych amerykańskich cywilnych wyróżnień, za służbę dla moralności, równości rasowej, religii oraz filantropię. Ceremonia odbyła się w Kapitolu Stanów Zjednoczonych. Był to 114 przypadek przyznania tego wyróżnienia od roku 1776[221][222].
30 maja 1999 roku został zaproszony, by wygłosić modlitwę przed rozpoczęciem wyścigów samochodowych Indianapolis 500[223][224].
W 2000 roku była pierwsza dama Stanów Zjednoczonych Nancy Reagan podarowała Grahamowi Ronald Reagan Freedom Award (Nagroda Wolności Ronalda Reagana). Graham był wieloletnim przyjacielem Reaganów[225].
W grudniu 2001 roku otrzymał Order Imperium Brytyjskiego (KBE), za jego służbę dla religii przez ponad 60 lat[18].
15 czerwca 2006 roku Południowa Konwencja Baptystów postawiła w Greensboro posąg z brązu dla Grahama, upamiętniający jego zasługi dla ich kościoła[226].
31 maja 2007 roku, 27 milionów dolarów zostało przekazanych na rzecz Billy Graham Library (Biblioteki Billy'ego Grahama) w Charlotte. W uroczystości uczestniczyli byli prezydenci Jimmy Carter, George H. W. Bush, oraz Bill Clinton[108]. Autostrada w Charlotte otrzymała imię Grahama[227], podobnie jak I-240 w pobliżu domu Grahama w Asheville. Graham gościł na pierwszej okładce pism: Time, Newsweek, Life, U.S. News and World Report, Parade i wielu innych[228].
Billy Graham jest autorem wielu książek, osiemnaście z nich zyskało w Stanach Zjednoczonych status bestsellera[223]. Wszystkie jego książki doczekały się przekładów. Najważniejszą jego książką jest Peace with God (1953), która przetłumaczona została na 38 języków i sprzedana w nakładzie ponad 2 milionów egzemplarzy[107]. The Jesus Generation (1971) został sprzedany w liczbie 200,000 egzemplarzy już w pierwszych dwóch tygodniach, Angels: God's Secret Agents (1975) sprzedany w nakładzie 1 miliona egzemplarzy w przeciągu pierwszych 90 dni[21]. Innym jego bestsellerem był The Secret to Happiness (1955)[229]. Książka How to be Born Again (1977) już w pierwszym wydruku uzyskała 800 tysięcy egzemplarzy, co stało się nowym rekordem (poprzedni wynosił 200 tysięcy)[230][231]. Approaching Hoofbeats: The Four Horsemen of the Apocalypse (1983) przez 15 tygodni gościł na liście bestsellerów prowadzonej przez The New York Times[232][233]. Just As I Am: The Autobiography of Billy Graham (1997), jednego tygodnia znalazła się na szczycie trzech list bestsellerów[234].
Literacki dorobek Grahama obejmuje następujące pozycje:[235]
