William "Bill" Demong (ur. 29 marca 1980 r. w Saranac Lake) – amerykański narciarz, specjalista kombinacji norweskiej, dwukrotny medalista olimpijski, trzykrotny medalista mistrzostw świata oraz dwukrotny medalista mistrzostw świata juniorów.
Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Bill Demong pojawił się w lutym 1998 roku, kiedy wystartował w Igrzyskach Olimpijskich w Nagano. Zajął tam 34. miejsce w konkursie rozgrywanym metodą Gundersena, a drużynowo był dziesiąty. Rok później zdobył złoty medal w drużynie na Mistrzostwach Juniorów w Saalfelden, a w lutym 1999 roku wystąpił na Mistrzostwach Świata w Ramsau, gdzie był między innymi dziesiąty w drużynie i osiemnasty w sprincie. W Pucharze Świata zadebiutował 9 grudnia 1999 roku w fińskim Vuokatti. Zajął tam 11. miejsce w Gundersenie, tym samym zdobył punkty już w swoim debiucie. W sezonie 1999/2000 pojawił się jeszcze jedenaście razy, w większości przypadków zdobywając punkty. W klasyfikacji generalnej zajął 41. miejsce. Podczas Mistrzostw Juniorów w Štrbskim Plesie wraz z kolegami z reprezentacji wywalczył tym razem srebrny medal w sztafecie.
Najlepszym wynikiem Demonga w zawodach pucharowych sezonu 2000/2001 było dziewiąte miejsce w starcie masowym wywalczone 1 marca 2001 roku w japońskim Nayoro. Punktował w większości konkursów i w efekcie zajął 16. pozycję w klasyfikacji generalnej. Na Mistrzostwach Świata w Lahti indywidualnie plasował się na przełomie drugiej i trzeciej dziesiątki, a w konkursie drużynowym był ósmy. W lecie 2011 roku wystąpił w czwartej edycji Letniego Grand Prix w kombinacji norweskiej. W cyklu tym zajął drugie miejsce, przy czym 3 września 2001 roku w Ramsau zajął drugie miejsce w Gundersenie. Dobrą formę prezentował także w sezonie 2001/2002, który ukończył na dziesiątym miejscu. Siedmiokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, a 19 stycznia 2002 roku w Libercu nie tylko po raz pierwszy stanął na podium, ale od razu zwyciężył, wgrywając zawody metodą Gundersena. Było to jednak jego jedyne podium w tym sezonie. W lutym 2002 roku wystartował na Igrzyskach Olimpijskich w Salt Lake City, gdzie indywidualnie zajmował miejsca w drugiej dziesiątce. W konkursie drużynowym Amerykanie z Demongiem w składzie otarli się o podium, jednak ostatecznie zakończyli zawody na czwartej pozycji, przegrywając walkę o brązowy medal z Austriakami.
W sezonie 2002/2003 ani raz nie pojawił się w zawodach Pucharu Świata. W sezonach 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 startował rzadko, osiągając przeciętne wyniki. Ani razu nie stanął na podium i tylko trzykrotnie plasował się w czołowej dziesiątce. Najlepszy wynik w zawodach pucharowych tym okresie osiągnął 23 stycznia 2005 roku w Libercu, gdzie był dziewiąty w sprincie. W tym czasie wystąpił na Mistrzostwach Świata w Oberstdorfie w 2005 roku, zajmując między innymi dwunaste miejsce w Gundersenie i piąte w drużynie. W 2006 roku brał udział w Igrzyskach Olimpijskich w Turynie, jednak prezentował się tam słabiej niż cztery lata wcześniej w Salt Lake City.
Demong poprawił się w sezonie 2006/2007. Pięciokrotnie znalazł się w pierwszej dziesiątce zawodów, w tym dwukrotnie stawał na podium: 9 marca 2007 roku w Lahti wygrał w Gundersenie, a dziewięć dni później w Oslo był trzeci w sprincie. W klasyfikacji generalnej zajął tym razem 11. pozycję. Na przełomie lutego i marca 2007 roku wystąpił na Mistrzostwach Świata w Sapporo, gdzie wywalczył srebrny medal w Gundersenie, ulegając tylko Niemcowi Ronny'emu Ackermannowi. Na tych samych Mistrzostwach zajął trzynaste miejsce w sprincie, a drużynowo był dziewiąty. Najlepsze wyniki osiągał w sezonach 2007/2008 i 2008/2009, w których zajmował trzecie miejsc w klasyfikacji generalnej. W sezonie 2007/2008 sześciokrotnie stawał na podium, w tym raz na jego najwyższym stopniu - 8 grudnia 2007 roku w Trondheim był najlepszy w Gundersenie. Rok później prezentował się jeszcze lepiej - na podium stawał dziesięć razy, z czego pięć konkursów wygrał. Pierwsze zwycięstwo odniósł 20 grudnia 2008 w Ramsau, następnie wygrywał 16 stycznia w Whistler, 15 lutego w Klingenthal, 6 marca w Lahti i 15 marca 2009 roku w Vikersund. Wszystkie zwycięstwa odniósł w zawodach metodą Gundersena. Podczas Mistrzostw Świata w Libercu w 2009 roku Amerykanie byli jednymi z faworytów do medalu w konkursie drużynowym. Jednak podczas skoków Demong zapomniał swojego numeru startowego i został zdyskwalifikowany[1]. Kombinatorzy z USA zajęli ostatecznie ostatnie, dwunaste miejsce. Indywidualnie wywalczył złoty medal w Gundersenie na dużej skoczni oraz brązowy na normalnej. Był także piąty w starcie masowym.
Sezon 2009/2010 zakończył na dwunastej pozycji. Na podium stanął raz - 10 stycznia 2010 roku w Val di Fiemme wygrał zawody metodą Gundersena. Igrzyska Olimpijskie w Vancouver w 2010 roku przyniosły mu dwa medale. W Gundersenie na dużej skoczni po konkursie skoków był szósty. Na trasę biegu wyruszył ze stratą 46 sekund do prowadzącego Bernharda Grubera z Austrii. W biegu okazał się jednak najlepszy i sięgnął po zloty medal wyprzedzając drugiego na mecie Johnny'ego Spillane'a o 4 sekundy. Ponadto wspólnie ze Spillane'em, Brettem Camerotą i Toddem Lodwickiem wywalczył srebrny medal. Już po skokach Amerykanie zajmowali drugie miejsce i na trasę biegu wyruszyli ze stratą dwóch sekund do prowadzących Finów. W biegu wyprzedzili reprezentantów Finlandii, jednak dali się wyprzedzić Austriakom, którzy sięgnęli po zloty medal. Na mecie Amerykanie stracili do zwycięzców nieco ponad pięć sekund i o około czternaście wyprzedzili Niemców, którzy uplasowali się na trzeciej pozycji.
Kolejny sezon był słabszy. Amerykanin ani razu nie stanął na podium i w klasyfikacji generalnej zajął dopiero 44. miejsce. Na Mistrzostwach Świata w Oslo w 2011 roku indywidualnie był szósty w Gundersenie na dużej skoczni oraz siódmy na normalnym obiekcie. Startował także w obu konkursach drużynowych, w których Amerykanie zajęli odpowiednio szóste i czwarte miejsce. W sezonie 2011/2012 powrócił na podium zawodów pucharowych zajmując trzecie miejsce 5 lutego 2012 roku w Val di Fiemme. Oprócz tego jeszcze pięciokrotnie znalazł się w pierwszej dziesiątce, ale na podium już nie stawał. W klasyfikacji generalnej zajął 21. miejsce.
[edytuj] Osiągnięcia
[edytuj] Miejsca na podium chronologicznie
[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej
[edytuj] Miejsca na podium chronologicznie
[edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej
[edytuj] Miejsca na podium chronologicznie
[edytuj] Linki zewnętrzne
Przypisy
- ↑ Sportowe Fakty.pl: Złoto w kombinacji dla Japończyków (pol.)
- ↑ Skład drużyny: Dave Jarrett, Tim Tetreault, Bill Demong, Todd Lodwick
- ↑ Skład drużyny: Todd Lodwick, Matt Dayton, Johnny Spillane, Bill Demong
- ↑ Skład drużyny: Bill Demong, Carl Van Loan, Johnny Spillane, Todd Lodwick
- ↑ Skład drużyny: Brett Camerota, Todd Lodwick, Johnny Spillane, Bill Demong
- ↑ Skład drużyny: Carl Van Loan, Todd Lodwick, Johnny Spillane, Bill Demong
- ↑ Skład drużyny: Todd Lodwick, Matt Dayton, Johnny Spillane, Bill Demong
- ↑ Skład drużyny: Bill Demong, Carl Van Loan, Johnny Spillane, Todd Lodwick
- ↑ Skład drużyny: Bryan Fletcher, Johnny Spillane, Eric Camerota, Bill Demong
- ↑ 10,0 10,1 Skład drużyny: Bill Demong, Bryan Fletcher, Johnny Spillane, Todd Lodwick
- ↑ Skład drużyny: Carl Van Loan, Johnny Spillane, Bill Demong
- ↑ Skład drużyny: Johnny Spillane, Bill Demong, Jed Hinkley, Carl Van Loan
|
Mistrzowie olimpijscy w kombinacji norweskiej |
|
Sprint 7,5 km/10 km
2002:  Samppa Lajunen • 2006:  Felix Gottwald • 2010:  Bill Demong
15 km/18 km
1924:  Thorleif Haug • 1928: Johan Grøttumsbråten • 1932: Johan Grøttumsbråten • 1936: Oddbjørn Hagen • 1948: Heikki Hasu • 1952: Simon Slåttvik • 1956: Sverre Stenersen • 1960:  Georg Thoma • 1964: Tormod Knutsen •
1968: Franz Keller • 1972:  Ulrich Wehling • 1976: Ulrich Wehling • 1980: Ulrich Wehling • 1984: Tom Sandberg • 1988:  Hippolyt Kempf • 1992:  Fabrice Guy • 1994: Fred Børre Lundberg • 1998: Bjarte Engen Vik •
2002: Samppa Lajunen • 2006: Georg Hettich • 2010: Jason Lamy-Chappuis
Sztafeta 3 x 10 km/4 x 5 km
1988: RFN (Müller, Pohl, Schwarz) • 1992:  Japonia (Mikata, Kōno, Ogiwara) • 1994: Japonia (Kōno, Abe, Ogiwara) • 1998: Norwegia (Skard, Braaten, Vik, Lundberg) • 2002: Finlandia (Mantila, Manninen, Tallus, Lajunen) • 2006: Austria (M. Gruber, Bieler, Gottwald, Stecher) •
2010: Austria (B. Gruber, Kreiner, Gottwald, Stecher)
|
 |
|
|
Mistrzowie świata w kombinacji norweskiej |
|
Start masowy
2009: Todd Lodwick
Sprint
1999: Bjarte Engen Vik • 2001: Marko Baacke • 2003: Johnny Spillane • 2005: Ronny Ackermann • 2007: Hannu Manninen
Skocznia duża/10 km
2009: Bill Demong • 2011: Jason Lamy-Chappuis
Skocznia normalna/10 km
2009: Todd Lodwick • 2011: Eric Frenzel
15 km/18 km
1925:  Otakar Německý • 1926: Johan Grøttumsbråten • 1927: Rudolf Burkert • 1929: Hans Vinjarengen • 1930: Hans Vinjarengen • 1931: Johan Grøttumsbråten • 1933:  Sven Eriksson • 1934: Oddbjørn Hagen • 1935: Oddbjørn Hagen •
1937: Sigurd Røen • 1938: Olaf Hoffsbakken • 1939:  Gustl Berauer • 1950: Heikki Hasu • 1954: Sverre Stenersen • 1958: Paavo Korhonen • 1962: Arne Larsen • 1966: Georg Thoma • 1970: Ladislav Rygl • 1974: Ulrich Wehling •
1978: Konrad Winkler • 1982: Tom Sandberg • 1985: Hermann Weinbuch • 1987: Torbjørn Løkken • 1989: Trond Einar Elden • 1991: Fred Børre Lundberg • 1993: Kenji Ogiwara • 1995: Fred Børre Lundberg •
1997: Kenji Ogiwara • 1999: Bjarte Engen Vik • 2001: Bjarte Engen Vik • 2003: Ronny Ackermann • 2005: Ronny Ackermann • 2007: Ronny Ackermann
Sztafeta 3 x 10 km/4 x 5 km
1982: (Dotzauer, Schmieder, Winkler) • 1984: (G. Andersen, Bøgseth, Sandberg) • 1985: (Müller, Schwarz, Weinbuch) • 1987: (Weinbuch, Pohl, Müller) • 1989: (T. Elden, Bredesen, B. Elden) • 1991: (Csar, Ofner, Sulzenbacher) • 1993: (Kōno, Abe, Ogiwara) •
1995: (Abe, T. Ogiwara, K. Ogiwara, Kōno) • 1997: (Skard, Vik, Apeland, Lundberg) • 1999: (Manninen, Nurmela, Mantila, Lajunen) • 2001: (Braaten, Rotevatn, Vik, Hammer) • 2003: (Gruber, Denifl, Bieler, Gottwald) • 2005: (Tande, Klemetsen, Moan, Hammer) •
2007: (Koivuranta, Ryynänen, Tallus, Manninen) • 2009: (Minato, Katō, Watabe, Kobayashi) • 2011 (Skocznia duża i normalna): (Kreiner, Gruber, Gottwald, Stecher)
|
|
|
Mistrzowie świata juniorów w kombinacji norweskiej |
|
|
Indywidualnie
|
|
|
|
|
|
Sprint
|
|
|
|
|
|
Drużynowo
|
|
1984: (J. Wagler, H. Hunger, S. Memm) • 1985:  (S. Nikiforow, A. Levandi, S. Zawiałow) • 1986: (T. Bredesen, A. Oderløkken, J. Andersen) • 1987: (T. Prenzel, M. Frank, T. Abratis) • 1988: (T. Elden, B. Elden, J. Andersen) • 1989: (F. Moen, F. Lundberg, T. Elden) •
1990: (H. Skard, B. Vik, T. Elden) • 1991: (M. Kučera, J. Hradil, Z. Pánik) • 1992: (H. Skard, T. Vesteraas, G. Skram) • 1993: (G. Myhre, H. Skard, K. Andersen) • 1994: (K. Braaten, J. Lunder, G. Skram) • 1995: (F. Gottwald, M. Stecher, J. Bär) •
1996: (S. Rotevatn, P. Brynemo, K. Hammer) • 1997: (L. Roux, N. Bal, R. Trachsel) • 1998: (S. Lajunen, H. Manninen, J. Tallus, M. Keskinarkaus) • 1999: (J. Spillane, B. Demong, J. Hinkley, C. Van Loan) • 2000: (J. Tallus, P. Kukkonen, J. Hiukka, M. Kaitainen) •
2001: (M. Mehringer, M. Frey, B. Kircheisen, C. Menz) • 2002: (B. Kircheisen, T. Edelmann, F. Schillinger, C. Beetz) • 2003: (T. Edelmann, C. Beetz, B. Kircheisen, M. Kühne) • 2004: (J. Rundsveen, M. Kokslien, E. Uvsløkk, P. Tande) • 2005: (S. Tepel, T. Beetz, F. Schillinger, T. Edelmann) •
2006: (T. Englert, S. Tuss, R. Welde, T. Beetz) • 2007: (M. Pichlmayer, J. Weiss, A. Rainer, T. Druml) • 2008: (W. Bösl, S. Tuss, M. Förster, A. Günter) • 2009: (G. Storlien, O. Wendel, T. Brandt, T. Johansen) • 2010: (F. Rießle, J. Rydzek, J. Morweiser, J. Firn) • 2011 •
2012: (D. Pommer, F. Rehrl, A. Brandner, P. Orter) |
|
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Saranac Lake, USA
Nagano
Bjarte Engen Vik
Samppa Lajunen
Pragelato
Georg Hettich
Austria
Vancouver
Jason Lamy-Chappuis
Liberec
Štrbské Pleso
Zakopane
