| Święty | |
| Bernardyn ze Sieny OFM | |
| Bernardino degli Albizzeschi | |
| prezbiter | |
Św. Bernardyn ze Sieny na obrazie Jacopo Bellini |
|
| Data urodzenia | 8 września 1380 Massa Marittima |
| Data śmierci | 20 maja 1444 L'Aquila |
| Kościół / wyznanie | kokatolicki |
| Data kanonizacji | 24 maja 1450 przez Mikołaja V |
| Wspomnienie | 20 maja |
| Atrybuty | trzy infuły, otwarta księga, krzyż z monogramem IHS, monogram IHS w promieniach trzymany w ręce |
Bernardyn ze Sieny – (ur. 8 września 1380 w Massa Marittima, zm. 20 maja 1444 w L'Aquila) – włoski franciszkanin obserwant, reformator zakonu, święty Kościoła katolickiego.
Wychowywał się jako sierota. W latach 1396-1399 studiował prawo na uniwersytecie w Sienie. W 1402 wstąpił do franciszkanów i zajmował się posługą przy chorych. W 1417 został kaznodzieją całych Włoch. Był twórcą reformy przywracającej surowe rygory szczególnie pod względem ubóstwa co spowodowało powstanie nowej gałęzi zakonnej franciszkanów – franciszkanów obserwantów, w Polsce nazywanych bernardynami. Poświęcił się głoszeniu Ewangelii, odmawiając przyjęcia godności biskupiej Sieny (1427), Ferrary (1431) i Urbino (1435). W 1435 roku został przełożonym zakonu. W 1439 w czasie soboru florenckiego był rzecznikiem zjednoczenia z Greckim Kościołem Ortodoksyjnym. W 1440 ponownie podjął się dzieła ewangelizacji prowadząc misje nad Morzem Czarnym i Półwyspie Apenińskim.
Kanonizowany został 24 maja 1450, przez papieża Mikołaja V.
Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w dzienną pamiątkę śmierci.
W ikonografii świętego Bernardyna przedstawia się w habicie bernardyńskim.