Aleksander V, właśc. Piotr Philarges di Candia (ur. ok. 1339 w Heraklionie na Krecie, zm. 3 maja 1410 w Bolonii) − franciszkanin, arcybiskup Mediolanu w latach 1402-1410, antypapież, był z pochodzenia Grekiem.
Spis treści |
Urodził się Heraklionie na Krecie ok. 1339, która znajdowała się wówczas pod panowaniem Republiki Weneckiej. Wcześnie osierocony trafił pod skrzydła franciszkanów. Po wstąpieniu do zakonu studiował teologię w Padwie, Norwich i w Oksfordzie. Wizytował domy zakonne w latach 1370-1375 na Litwie, gdzie poznał osobiście króla Władysława Jagiełłę.[1] Następnie wykładał na uniwersytetach w Paryżu i w Padwie. Został biskupem Piacenzy, a potem kolejno: Novary, Vicenzy i Mediolanu. W 1405 został przez papieża Innocentego VII wybrany kardynałem.
Na soborze pizańskim w 1409 został wybrany papieżem. Koronacja miała miejsce 26 czerwca. Zyskał uznanie Francji, Anglii, Czech, północnej Italii i Polski. Miał to być wstęp do zakończenia Wielkiej Schizmy, w rzeczywistości wybór tylko pogłębił kryzys.
Był trzecim papieżem panującym równocześnie z Benedyktem XIII i Grzegorzem XII. Wśród historyków nie ma pełnej zgody, który z nich był prawowitym papieżem. Następcą Aleksandra po jego śmierci w Bolonii w 1410 został antypapież Jan XXIII.
| Poprzednik Antoni de' Saluzzi |
Arcybiskup Mediolanu 1402-1410 |
Następca Franciszek II Crippa |
| Poprzednik brak |
Antypapież obediencji pizańskiej 1409-1410 |
Następca Jan XXIII |