Andrzej Szołdrski (biskup poznański)

	Andrzej Szołdrski
Kraj działania	Rzeczpospolita Obojga Narodów
Data urodzenia	1583
Data śmierci	1650
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Nominacja biskupia	14 stycznia 1635
Sakra biskupia	30 listopada 1636

Nagrobek Andrzeja Szołdrskiego w katedrze poznańskiej.

Andrzej Szołdrski herbu Łodzia (ur. 1583? – zm. 1650) – biskup kijowski, biskup przemyski, poznański^[1].

Syn Stanisława Szołdrskiego, dziedzica na Czempiniu i Małgorzaty Manickiej z Pigłowic. Był uczniem jezuitów poznańskich oraz studiował w Rzymie. W 1634 był administratorem apostolskim diecezji krakowskiej. Dzięki poparciu króla Władysława IV 14 stycznia 1635 został wybrany biskupem poznańskim. Jego ingres miał miejsce 30 listopada 1636. Był pomysłodawcą i sponsorem odbudowy katedry poznańskiej po pożarze w 1622 roku.

Odegrał haniebną rolę w tzw. kryzysie trubeckim, kiedy to Władysław IV wraz z grupą senatorów, postanowił - bez zgody sejmu - oddać Moskwa bez powodu miasto i zamek Trubeck. W komisji regulującej granice był biskup Szołdrski. W atmosferze protestów miasto przygotowano do obrony. Na sejmie biskup został zelżony a posłowie rzucili mu w twarz o wzięcie podarków od Moskwy. Sejm zerwano, zgody na oddanie Trubecka nie wydano. Mimo to miasto przejęła Moskwa, a króla oskarżono o zdradę. Sprawa rozeszła się po kościach, a od wojny uchroniła Polskę śmierć car Michał Romanow. Kasper Niesiecki wspomina odnowę katedry poznańskiej po pożarze:^[2] Kędy zastawszy katedralny kościół świeżo ogniem zrujnowany, wszystek się udał na restauracyą jego, od fundamentów począwszy, które od upadku dzwignął.

Zmarł 1 kwietnia 1650 roku. Jego ciało spoczywa w kaplicy Matki Boskiej Anielskiej w katedrze poznańskiej.

Przypisy

↑ Na podstawie: Adam Naramowski, Ekscerpty z Adama Naramowskiego
↑ Na podstawie: Kasper Niesiecki, Korona Polska przy złotej wolności starożytnymi wszystkich katedr, prowincji i rycerstwa [...] ozdobiona w opracowaniu Wiesiołkowskiego