Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Alain Juppé | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 15 sierpnia 1945 Mont-de-Marsan |
| 164. premier Republiki Francuskiej | |
| Przynależność polityczna | RPR |
| Okres urzędowania | od 18 maja 1995 do 2 czerwca 1997 |
| Poprzednik | Édouard Balladur |
| Następca | Lionel Jospin |
| Minister spraw zagranicznych Francji | |
| Przynależność polityczna | RPR |
| Okres urzędowania | od 29 marca 1993 do 18 maja 1995 |
| Poprzednik | Roland Dumas |
| Następca | Hervé de Charette |
| Minister spraw zagranicznych Francji | |
| Przynależność polityczna | UMP |
| Okres urzędowania | od 27 lutego 2011 do 15 maja 2012 |
| Poprzednik | Michèle Alliot-Marie |
| Następca | Laurent Fabius |
| Odznaczenia | |
  |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Alain Juppé (ur. 15 sierpnia 1945 w Mont-de-Marsan) – francuski polityk, premier dwóch gabinetów, mer Bordeaux, parlamentarzysta i minister w różnych resortach (w tym od 2011 do 2012 minister spraw zagranicznych).
Spis treści |
Absolwent École normale supérieure i École nationale d'administration z 1972. Po ukończeniu studiów pracował we francuskiej Generalnej Inspekcji Finansowej.
Zaangażował się w działalność gaullistowskiego Zgromadzenia na rzecz Republiki. Należał do bliskich współpracowników Jacques'a Chiraca, w latach 1983-1995 pełnił funkcję zastępcy mera Paryża. W 1984 uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego[1]. Dwa lata później po raz pierwszy został wybrany do Zgromadzenia Narodowego, później skutecznie ubiegał się o reelekcję w 1988, 1993, 1997 i 2002.
W 1986 w gabinecie Jacques'a Chiraca został młodszym ministrem (odpowiednik wiceministra) ds. do spraw budżetu, a także rzecznikiem rządu. Obie te funkcje pełnił do 1988. W 1993 objął urząd ministra spraw zagranicznych w rządzie Édouarda Balladura. W 2008 jako były szef MSZ został wymieniony przez władze Rwandy w raporcie, oskarżającym 33 wysokich przedstawicieli wojskowych i cywilnych Francji o odegranie roli w ludobójstwie z 1994[2].
W 1994 powołano go na przewodniczącego Zgromadzenia na rzecz Republiki. W 1995, po wygranych przez Jacques'a Chiraca wyborach prezydenckich, zastąpił Édouarda Balladura na urzędzie premiera. W tym samym roku został także merem Bordeaux. Kierował dwoma kolejnymi gabinetami (tworzonymi przez RPR i UDF) do jesieni 1997, ze stanowiska premiera ustąpił po przegranych przez prawicę wyborach parlamentarnych. Zrezygnował wówczas też z kierowania RPR.
W 2002 został przewodniczącym nowo powołanej Unii na rzecz Ruchu Ludowego.
Na początku 2004 Alain Juppé za nadużycia w publicznych funduszach z okresu kierowania gaullistami został w pierwszej instancji skazany na karę 18 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Orzeczono także pozbawienie prawa do piastowania urzędów publicznych przez 10 lat. Były premier złożył apelację od tego wyroku[3], zrezygnował jednak z przewodniczenia UMP, urzędu burmistrza i mandatu poselskiego. Pod koniec 2004 sąd odwoławczy zmniejszył karę pozbawienia wolności do 14 miesięcy, a także obniżył okres utraty biernego prawa wyborczego do roku[4].
Przez rok Alain Juppé pracował jako wykładowca w École nationale d'administration publique w Montrealu. W 2006 powrócił do krajowej polityki, kiedy to wygrał wybory na urząd burmistrza Bordeaux. 18 maja 2007 został ministrem stanu ds. środowiska, zrównoważonego rozwoju, energii i transportu w pierwszym gabinecie François Fillona. W czerwcu tego samego roku w drugiej turze wyborów do Zgromadzenia Narodowego minimalnie przegrał z kandydatem Partii Socjalistycznej. W związku z powyższym 18 czerwca podał się do dymisji[5], zgodnie z ustaloną wcześniej przez premiera zasadą, wedle której ci z ministrów, którzy będą kandydowali do parlamentu i nie zostaną wybrani, złożą rezygnację.
Alain Juppé pozostał w polityce. W 2008 skutecznie ubiegał się o urząd mera Bordeaux na kolejną kadencję, wygrywając już w pierwsze turze z wynikiem ponad 56% głosów[6].
14 listopada 2010 powrócił w skład rządu, obejmując stanowisko ministra stanu, ministra obrony i spraw kombatantów w trzecim gabinecie François Fillona[7], 27 lutego 2011 został w tym samym gabinecie ministrem spraw zagranicznych i europejskich, urząd ten sprawował do 15 maja 2012.
Odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (2000)[8].
|
||||||||||
|
|||||
|
|||||
|
|||||||
