| Ła-5FN | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo | |
| Producent | Ławoczkin |
| Typ | samolot myśliwski i myśliwsko-bombowy |
| Konstrukcja | dolnopłat o konstrukcji mieszanej, podwozie chowane w locie |
| Załoga | 1 |
| Historia | |
| Data oblotu | marzec 1942 |
| Lata produkcji | 1942 – 1945 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 14-cylindrowy silnik gwiazdowy w układzie podwójnej gwiazdy Szwecow ASz-82FN |
| Moc | 1380 kW (1850 KM) |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 9,80 m |
| Długość | 8,60 m |
| Wysokość | 2,80 m |
| Powierzchnia nośna | 17,59 m² |
| Masa | |
| Własna | 2605 kg |
| Startowa | 3402 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | na poziomie morza: 587 km/h na wysokości 6000 m: 680 km/h |
| Prędkość wznoszenia | 18,5 m/s |
| Pułap | 10 750 m |
| Zasięg | 765 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| – 2 × działko lotnicze SzWAK kal. 20 mm - 2 x 100 kg bomb FAB-100 lub 4 pocisków rakietowych RS-82 |
|
| Użytkownicy | |
| ZSRR, Rumunia, Czechosłowacja | |
| Rzuty | |
Ła-5 (ros. Ла-5) radziecki jednosilnikowy, jednomiejscowy samolot myśliwski z okresu II wojny światowej.
Opracowany w biurze konstrukcyjnym S. A. Ławoczkina jako następca samolotu ŁaGG-3. Był jednym z najlepszych samolotów myśliwskich rosyjskiego lotnictwa. Wprowadzony do produkcji wiosną 1942 roku, pozostał w służbie do końca wojny.
Wyprodukowano łącznie blisko 10600 sztuk samolotu Ła-5 (głównie wersji Ła-5FN).
Początki samolotu Ła-5 sięgają 1940 roku, kiedy w biurze konstrukcyjnym kierowanym przez Siemiona Aleksiejewicza Ławoczkina, przy współpracy W. P. Gorbunowa i M. I. Gudkowa powstał samolot ŁaGG-1. Po przejściu drobnych modyfikacji i zmianie silnika powstał nowy typ samolotu ŁaGG-3, który podobnie jak poprzednik został wyprodukowany w niewielkich ilościach.
Na samolocie Ła-5 latał radziecki as myśliwski II wojny światowej Iwan Kożedub.
Jednomiejscowy, jednosilnikowy dolnopłat myśliwski z chowanym podwoziem. Konstrukcja drewniana (ŁaG-5) lub mieszana (Ła-5FN).
Kadłub: Część przednia spawana z rur stalowych, kryta blachą. W części tylnej wręgi i podłużnice kryte sklejką. Za fotelem pilota pancerna płyta o grubości 8,5 mm oraz w górnej części płyta ze szkła pancernego grubości 60 mm.. Przednia szyba wiatrochronu pancerna o grubości 55 mm. Kabina pilota wyposażona w instalację radiową. Osłona kabiny odsuwana do tyłu.
Skrzydło wolnonośne, dwudźwigarowe, o profilu NACA 23016 przy kadłubie i 23010 przy końcówce płata, kryte sklejką. Klapy krokodylowe, automatyczne, metalowe sloty na krawędzi natarcia. W części centralnej mieściły się zbiorniki paliwa. Powierzchnia nośna 17,51 m². Wznios płata 5°.
Usterzenie: statecznik pionowy i stateczniki poziome kryte sklejką. Stery konstrukcji metalowej kryte płótnem. Napęd steru kierunku cięgnami. Ster wysokości napędzany popychaczami.
Napęd: czternastocylindrowy silnik tłokowy w układzie podwójnej gwiazdy, chłodzony powietrzem M-82. Moc 1700 KM przy prędkości obrotowej 2400 obr/min. 1540 KM na wysokości 2000 m (M-82FN – 1850 KM). Okapotowanie silnika zawierało żaluzje regulujące przepływ powietrza chłodzącego. Śmigło metalowe WISz-1058, trójłopatowe o średnicy 3,1 m. Piasta śmigła osłonięta kołpakiem. Chłodnica oleju zamontowana pod silnikiem u nasady płata.
Podwozie w układzie klasycznym. Przednie jednogoleniowe, chowane hydraulicznie w skrzydła w kierunku kadłuba. Kółko ogonowe chowane hydraulicznie, swobodnie skrętne.
Uzbrojenie: dwa działka SP-20 (SzWAK) kalibru 20 mm z zapasem 340 naboi na każde. Możliwość podwieszenia dwóch bomb o masie do 100 kg.
|
|||||
|
|||||||||||||||||||||||||